De voorbije weken zagen we de onrust in het Midden-Oosten evolueren van betogingen, over rellen, tot een regelrechte oorlog. En Khadaffi’s waanzin mag dan wel het meest in het oog springen, ze is jammergenoeg niet uniek. Mocht de oorlog in Libië zich uitbreiden tot de grotere oliestaten zal dat wereldwijde prijsinflatie tot gevolg hebben, wat misschien wel de vonk in het kruitvat wordt voor ‘s werelds ‘Grootste Depressie’.

De productie van olie is immers van levensbelang; iedere verstoring hiervan leidt tot schokken die wereldwijd voelbaar zijn. In de jaren 1970 is dat ook al gebleken. De reden daarvoor is dat we leven in het tijdperk van de ‘homo petroleum’.

De ontdekking, ontginning, en consumptie van steenkool (industriële revolutie) zorgde ervoor dat de wereldbevolking kon stijgen van 700 miljoen mensen in 1750 tot 1,6 miljard mensen in 1900. Echter om die wereldbevolking zich op 100 jaar tijd nog eens te doen verviervoudigen, was een buitengewoon geconcentreerde en makkelijk toegankelijke energiebron nodig. Die energiebron is aardolie. (De moderne landbouw heeft 10 calorieën energie nodig—grotendeels afkomstig uit olie—om één calorie aan voedsel te produceren)

Ondertussen neemt de schaarste van olie almaar toe. Het feit dat bedrijven als British Petroleum olie moeten zoeken op meer dan twee kilometer onder de zeespiegel, en dat olieproducenten hun heil zoeken in Canadees teerzand (waarvoor ook nog eens grote hoeveelheden aardgas en water nodig zijn om de olie eruit te halen), zijn maar twee van de zeer vele aanwijzingen hiervoor.

De voorzienige belegger maakt hier gebruik van door aandelen van olie- en gasproducenten te kopen, gezien de waarde van de olie/het gas in hun bronnen de komende jaren alleen maar in waarde zal stijgen. (Vroeg investeren is overigens ook ethisch, want het signaleert het probleem door de prijzen te doen stijgen en dat maakt investeren in alternatieven dan weer rendabeler.) Ook uranium heeft bewezen dat het de samenleving in energie kan voorzien—zei het dan voornamelijk in de voorziening elektriciteits, en nog niet in die van mobiliteit.

Maar hoe zit het dan met de alternatieve energie? De mensen die een snelle overgang verwachten naar een tijdperk van duurzame energiebronnen, gaan voorbij aan het feit dat de volledige wereldeconomie vandaag de dag rond olie georiënteerd is: de productie van miljoenen zonnepanelen, geothermische centrales, of elektrische wagens, is onmogelijk zonder daarvoor een astronomische hoeveelheid olie te moeten verbruiken.

Ter illustratie, er reden in 2010 zo’n 1000 miljoen auto’s op de planeet. Als men weet dat in één enkele autoband alleen al 26 liter aardolie verwerkt zit, dan is het al gauw duidelijk dat een onvoorstelbaar grote hoeveelheid olie nodig zou zijn om deze hele vloot door alternatieve wagens te vervangen. Want naast de banden is er natuurlijk ook de lak, de zetels (plastic wordt uit olie vervaardigd), enzovoort. Nee, eens peak oil zich vertaald heeft in veel hogere olieprijzen, zal een wereldwijde energiecrisis (transport, voeding, verwarming) zich nog jarenlang laten voelen.

Olie is de olifant in de kamer waar bijna niemand over spreekt. De toekomstige hogere prijzen en lagere beschikbaarheid van olie zullen een enorme impact op de samenleving hebben. Peak oil is een feit, het is dan ook wijs zich als belegger, ondernemer, en goede huisvader voor te bereiden op de diepgaande gevolgen van de dalende beschikbaarheid van deze unieke fossiele brandstof. En die gevolgen zijn niet te onderschatten: enig idee hoeveel de computer waarop u dit artikel leest zou wegen? Voor de productie ervan was het tienvoudige gewicht aan petroleum nodig.

> Verschenen op Goldonomic.be