Inflatie werkt als een stile moordenaar voor je geld.

Het besluipt je langzaam … wint langzaam momentum … om je uiteindelijk te beroven van iedere cent die je bezit.

Het lot van “fiat currencies” is dat ze uiteindelijk evolueren naar hun intrinsieke waarde. En dat is niet meer dan de waarde van het papier dat gebruikt werd om de biljetten te drukken.

Inflatie neem je als belegger maar beter serieus. Geld dat “veilig” op je rekening staat, kan zo waardeloos worden bij een hevige opstoot van inflatie.

Er zijn gevallen genoeg in de geschiedenis waarbij de volledige middenklasse hun spaargeld op een periode van enkele jaren in rook zag opgaan.

Zover hoeft het natuurlijk niet te komen. Je kan jezelf beschermen door goud te kopen bijvoorbeeld. Dat is nog steeds de beste manier om je koopkracht te behouden. Zeker in tijden van inflatie!

Maar wat velen niet weten, is dat hyperinflatie je ook de kans biedt om in een periode van enkele jaren een gigantisch fortuin op te bouwen.

Kijk maar naar Hugo Stinnes die de hyperinflatie tijdens de Weimar beschouwde als zijn bondgenoot en op korte termijn een gigantisch imperium opbouwde.

Stinnes was eigenaar van een kleine koolmijn en gebruikte de winsten om tegen lage rentevoeten forse sommen te lenen. Dit geld gebruikte hij om nieuwe bedrijven over te nemen.

En aangezien Duitsland in de greep van inflatie zat, zag hij de winsten van deze bedrijven fors oplopen terwijl de geleende bedragen nog amper iets voorstelden.

Hij gebruikte dit trucje om uiteindelijk meer dan 3.000 bedrijven over te nemen. Op een gegeven moment zou hij 25% van de Duitse economie in handen hebben gehad! Allemaal overnames gefinancierd met waardeloos geld.

Wat kan je als belegger hiervan leren? Wel, het kan bijvoorbeeld interessant zijn om ergens in de toekomst effectenkrediet te gebruiken om aandelen te kopen van bedrijven die het goed doen in tijden van hyperinflatie.

Hoe harder de koersen stijgen, hoe meer geld je uiteindelijk kan lenen om je participaties uit te breiden. Noem het maar de “Stinnes-strategie”.

Deze rente zal waarschijnlijk nog een hele tijd laag blijven. Tijdens de Weimar begon de rente pas te stijgen toen het land al enkele jaren kampte met zware inflatie en het eigenlijk te laat was.

De rente begon pas op te lopen begin 1923. De aandelenmarkten waren inmiddels in waarde gestegen van 126 punten naar 21.400 punten. Dat is maal 170.

Wie aandelen kocht met geleend geld, verdiende een vermogen en loste de uitstaande leningen af met wat wisselgeld.