De voorbije jaren hebben de wereldwijde overheden en centrale banken letterlijk alles geprobeerd om de economie op gang te trekken.

Massa’s belastinggeld werden in de economie gepompt en de centrale banken injecteerden een onbeperkte hoeveelheid aan liquiditeiten.

De Amerikaanse overheid en Federal Reserve spendeerden maar liefst $11 biljoen om een totale inéénstorting te vermijden.

Ik geef je een kort overzicht. Gewoon ter herinnering.

* $70 miljard voor de redding van AIG

* $80,1 miljard voor de Amerikaanse autosector

* $218 miljard aan rechtstreekse investeringen in de banksector

* $70 miljard voor TALF

* $50 miljard om woningen betaalbaar te maken

* $100 miljard om giftige leningen over te kopen van de banken

* $29 miljard voor een bail-out van Bear Stearns

* $220,4 miljard om Citigroup te voorzien van garanties

* $1.800 miljard aan garanties voor “commercial paper”

* $1.250 miljard voor het opkopen van obligaties van Fannie Mae en Freddie Mac

* enz.

Het volledige overzicht van bail-outs en stimulusprogramma’s vind je hier.

Men heeft ons verteld dat al deze intereventies noodzakelijk waren om erger te voorkomen. Deze investeringen zouden zichzelf terugbetalen eens de economie weer ging groeien.

Maar vandaag moeten we helaas vaststellen dat ondanks deze ongeziene bedragen de markten alsnog crashen … de banken nog steeds failliet dreigen te gaan … en de economie nog maar ééns lijkt weg te zakken in een depressie.

Niettemin roepen sommigen alweer om nieuwe bail-outs. Bail-outs voor de banken en nu zelfs ook bail-outs voor landen die de zaken financieel uit de hand hebben laten lopen.

De Federal Reserve heeft tot twee keer toe vers geld via quantitative easing in de economie geduwd. En beide keren leidde het tot niets.

Niettemin horen we opnieuw de roep om QE3. De derde keer zou dan wel de goede keer moeten zijn.

Wanneer gaan politici toegeven dat hun beleid de afgelopen jaren compleet gefaald heeft? Dat de bail-outs en de stimulusprogramma’s ons niet hebben kunnen behoeden voor een worst-case scenario? Dat we, ondanks alles, nog steeds tegen de afgrond aankijken