“Markten zien geen licht in de eurotunnel” – De Standaard van 23 november

“Bel20 dondert zevende dag op rij lager” – De Tijd van 23 november

“EU Banks Struggle to Lure Deposits” – The Wall Street Journal van 23 november

“Commerzbank heeft €5 miljard kapitaal nodig” – Het Financieele Dagblad van 23 november

“Bond Auction in Germany Rings Alarm” – The Wall Street Journal van 24 november

“Duitse veiling schokt markten” – Het Financieele Dagblad van 24 november

“Beleggers geloven euroverhaal niet meer” – De Standaard van 24 november

“Veelvuldig slecht nieuws zet Europese beurzen fors lager” – Het Financieele Dagblad van 24 november

“Problems in Ireland and Portugal Pose Broader Risks” – The Wall Street Journal van 25 november

“Merkel stopt dead cat bounce” – De Tijd van 25 november

“Wereldeconomie voor gevaarlijke afgrond” – De Standaard van 24 november

Een selectie krantenkoppen in de laatste volle week van november ll. Ze nodigen niet meteen uit om vol enthousiasme in aandelen te stappen, nietwaar. We gaan nu niet beweren dat we dat op die dagen wél deden als nooit tevoren, dat is trouwens niet waarover onze tekst vandaag gaat. We stapten wel tijdig ─ en met winst ─ uit short trackers die we in het begin van de maand voor aankoop hadden aanbevolen; een aankoop die voor ons eerder uitzonderlijk is. De focus ligt immers op bedrijven en aandelen.

Maar bovenstaande krantenkoppen geven perfect de sfeer bij beleggers weer in die periode. En geloof het of niet, maar de Europese beurzen staan sindsdien bijna 15% hoger.

Het is en blijft aartsmoeilijk om tegen de negatieve stroom en berichtingeving in te roeien. Nochtans informeerden we onze abonnees toen over onze verwachting dat we (nog) niet meteen in de afgrond zouden duiken. Eerst zullen politici of centraal bankiers toch weer met een ‘(tussen)oplossing’ komen. Zoals uit bovenstaande titels blijkt, zat er ook veel negatief nieuws in de koersen en werd een beursherstel steeds waarschijnlijker.

Toch was/is het buigen of barsten. De toestand is trouwens veel erger dan eind 2008, toen het financieel systeem ook al op z’n grondvesten daverde. Vandaag is de rol van overheden als redders uitgespeeld, een aantal Europese landen moet nu zelf worden gered. Het risico dat we barsten is nooit groter geweest.

Maar de overheden zijn nu toch zover gekomen dat ze stappen gaan zetten om de eurocrisis te beheersen. De schulden zullen er echter nog steeds zijn. Die wegwerken kan niet anders dan jaren in beslag nemen, of door een default ook van de ene dag op de andere gebeuren.

Eind deze week is er weer een Europese top en deze keer is het écht wel de top van de laatste kans. De acties van politici voorspellen kan gevaarlijk zijn, maar ik ga er toch van uit dat ze deze keer doortastender gaan handelen (aanzet naar een begrotingsunie, misschien eurobonds, enz.).

Wie weet kunnen we 2011 op de beurs nog in relatieve schoonheid eindigen. En zoals wel vaker, startte het herstel wanneer niemand het verwachtte en er ook helemaal geen aanleiding voor was. Een les dat veel slecht nieuws opportuniteiten kan creëren.