Een jaar geleden was een Griekse exit uit de euro nog onbestaande. Volgens Intrade  is de kans dat een land de eurozone zal verlaten (met als top kandidaat Griekenland dus) voor eind 2013 gestegen tot 60 %. Maar een Griekse exit is niet zonder zware financiële zorgen.

Bij een exit uit de euro worden alle buitenlandse schulden omgezet naar de nieuwe munt, de nieuwe Drachme. En Griekenland heeft nog steeds veel buitenlandse schulden:

• Eurozone/IMF lening van mei 2010: € 110 miljard
• Eurozone lening deel 2 van oktober 2011: € 130 miljard
• Target2 verplichtingen van de Griekse centrale bank: € 104 miljard
• Leningen van Griekse banken bij Europese landen: € 130 miljard

En dan zijn er waarschijnlijk ook nog voor miljarden bedrijfs- en particuliere schulden bij niet-Griekse banken.

Al deze bedragen moeten omgezet worden naar de nieuwe Drachme die onmiddellijk tientallen procenten aan waarde zal verliezen waardoor honderden miljarden euro’s in rook opgaan.

Bron: Pragcap

JP Morgen biechtte een verlies op van $ 2 miljard door een fout bij de eenheid ‘Risk Management’. JP Morgans trading strategie heeft ervoor gezorgd dat verliezen groter werden in plaats van kleiner. Nu blijkt dat de eenheid R.M. omgevormd werd om grotere winsten te realiseren buiten de regelgeving om.

J.P Morgan Chief Executive Officer Jamie Dimon said the firm suffered a $2 billion trading loss after an “egregious” failure in a unit managing risks, jeopardizing Wall Street banks’ efforts to loosen a federal ban on bets with their own money.

Risk Management zou moeten dienen de risico’s te beperken, zoals de titel zegt, maar JP Morgen heeft de regels veranderd en Risk Management omgevormd naar een casino. Iets waar de banken de heel goed in zijn geworden de laatste 10 jaar.

Als je risico’s gaat hedgen tegen ingenomen posities op je eigen balans, heft het een het ander gedeeltelijk op. Als je hedge waardeloos wordt, wordt dit verlies in ruime mate goedgemaakt door de winst op uw positie. Als je verlies maakt op je positie, wordt dit verlies beperkt door je hedge. Dat is de normale gang van zaken.

Maar als je hedge, zoals bij JP Morgen, extra verliezen genereert wanneer je verlies maakt op je positie, ben je niet meer aan het hedge, maar aan het speculeren. Dan zit je in een casino, the winner takes it all, the losers walk away.

De mening van Maarten Verheyen over JP Morgan lees je hier.

Bron: Azizonomics

… nog 9 over.

Goud gaat vandaag weer mee de dieperik in. Beleggers parkeren hun dollars deze dagen liever in T-bonds dan in goud. Sinds de piek van 6 september 2011 verliest het al bijna 20 % van zijn waarde.

Op onderstaande lange termijngrafiek is te zien dat de rit naar boven in een steeds sneller ritme gebeurde. Dit tempo, dat op zich niet houdbaar is binnen een gezonde bull trend, wordt nu gebroken.

Maar als je naar de tweede grafiek kijkt, afkomstig van Nico Pantelis van Slim Beleggen, zie je dat de huidige correctie past binnen een verteringsproces van de parabolische stijging van eind 2010 begin 2011.

Bron Chart of the Day

Ik vond dit artikel van Philippe Gijsels als gastbijdrage op de Tijd Blog. Ik raad iedereen aan om het volledige artikel te lezen, maar ik haal er hier een stuk uit over de seculaire periodes voor aandelen. Hoe je het ook draait of keert, er zit een patroon in en ook deze keer lijkt de geschiedenis zich aan het patroon te houden.

Mijn werkhypothese is de laatste jaren altijd geweest dat we pas aan een structurele lange-termijn stierenmarkt kunnen beginnen als de schuldenberg op welke manier dan ook is weggewerkt.

Hiervoor bestaan verschillende oplossingen namelijk: wegsparen, weginflateren, weggroeien of defaulten. De gevolgen voor de markten, de economie en ook de duur van het adaptatieproces zijn onder de verschillende scenario’s nogal verschillend. Maar het staat buiten kijf dat er eerst een gezond draagvlak moet worden gecreëerd om het nieuwe grote stierenbal op te houden. En tot dat er ligt, blijft de markt in een lange termijn horizontaal consolidatiekanaal gevangen.

En om Morpheus uit de Matrix te parafraseren: “hoe weet ik dat? Door naar de toekomst te kijken? Neen door naar de geschiedenis te kijken.” Als we terug gaan naar het begin van de 20ste eeuw dan kunnen we vier lange termijn periodes onderscheiden. En je gaat me niet horen zeggen dat het in volgorde van optreden gaat over een winter, een lente, een zomer en een herfst. Eerst was er de periode na de grote crash van 1929 tot aan het einde van de tweede wereldoorlog in 1944. We kijken hier naar een periode van 15 jaar dat er letterlijk geen vooruitgang werd geboekt, integendeel.

Dan volgde de herstelbeweging na de tweede oorlog die tot in 1966 duurde, een periode van 22 jaar waarop de index bijna vertienvoudigde.

Maar na de vette jaren en de “golden sixties” volgde de oliecrisis van de jaren ’70. En weer was er een periode van zowat 16 jaar dat de markt horizontaal bewoog. Aan het begin van de periode, in 1966, stond de Dow Jones rond de 1.000 en in 1982 hadden we dat niveau nog niet blijvend overschreden. Ondertussen kregen de investeerders wel te maken met een zeer hoge inflatie, wat zorgde voor sterk negatieve reële rendementen.

En dan kwam de sterkste stierenmarkt uit mensenheugenis, het walhalla van de aandelencultuur van het einde van de jaren 90, het sluitstuk van een sterk opwaartse beweging die begon in 1982 en zorgde voor een meer dan verdertienvoudiging.

En de recente geschiedenis is helaas beter gekend. Sinds 2000 kamen we terecht in een serie van opeenvolgende crisissen, die eigenlijk één crisis is die zich steeds op andere plaatsen manifesteert en het gevolg is van de (te) grote hoeveelheid schulden in het systeem. Elke keer als de overheden en centrale banken de persen laten draaien en tussenkomen zien we een korte stierenmarkt, die nooit houdbaar blijkt. Het slechte nieuws is dat er nog wel een stuk weg af te leggen is voordat de schulden terug naar een aanvaardbaar niveau zijn teruggebracht.

Lees hier het volledige artikel Dow 100.000