Copyright © 2010 door James Turk. Alle rechten voorbehouden.

Er zijn twee manieren om fysiek goud aan te schaffen — kopen en zelf bewaren, of kopen en het door iemand anders laten bewaren. Als men edelmetaal koopt, is het bewaren ervan dus een belangrijk onderdeel van het proces. Ik krijg vaak de vraag naar hoe dit het beste kan.

Het thuis bewaren van goud heeft één belangrijk voordeel: je hebt het metaal bij de hand. Er zijn echter verschillende nadelen, het belangrijkste daarvan is het risico op diefstal. Jammer genoeg is diefstalverzekering duur, als je het al kan krijgen. Er is ook het probleem dat het zelf bewaren van goud je liquiditeit aantast omdat je je munten en/of baren naar een handelaar moet brengen om ze tegen het nationale geld in te ruilen. Dat vraagt tijd en het kan je zelfs kosten voor raffinage opleveren om het goudgehalte vast te stellen eer de handelaar je metaal aanvaardt.

Als je je goud laat bewaren door een bedrijf, dan heb je het niet bij de hand. Je overwint de andere nadelen van het thuis bewaren wel, maar er zijn ook een aantal risico’s die hierbij komen kijken. Bij deze een lijstje van de belangrijke zaken om in gedachten te houden als je je goud door een bedrijf laat bewaren:

1) Maak altijd gebruik van “allocated storage” (toegewezen bewaring). Dat betekent dat het bewaarbedrijf je enkel bewaardiensten aanbiedt en geen eigendomsclaim heeft op de activa die het voor jou bewaart. De juridische eigendomstitel blijft altijd op jouw naam staan.

Het tegengestelde hiervan is “unallocated storage”, en dit is de typische formule die gebruikt wordt bij het bewaren van metaal in een bank. Bij deze niet-toegewezen bewaring ligt de juridische titel van het goud bij de bank en niet bij jou, wat betekent dat je een onverzekerde krediteur van de bank wordt. Als gevolg ben je niet langer eigenaar van je eigen fysiek goud. Je bezit papier-goud, met een waarde die afhankelijk is van de kredietwaardigheid van de bank.

2) Goud kan “toegewezen en geïdentificeerd” worden door de eigenaar, waarbij je eigenaar bent van je eigen specifieke baar die geïdentificeerd kan worden aan de hand van een serienummer. Anderzijds kan goud ook “toegewezen en onverdeeld” zijn, waarbij je een deel van het metaal dat bewaard wordt bezit, zoals het fungibele graan van vele boeren dat in één silo bewaard wordt.

3) Gebruik altijd kluizen die zich niet in een bank bevinden. Als je een bank gebruikt voor bewaring, weet je nooit zeker of je goud daar ligt of niet. Waar banken goed in zijn, is in geld uitlenen. Waar niet-bancaire bewaarbedrijven goed in zijn, is in veilig bewaren.

4) Een verzekering nemen is aan te raden. De eigenaar van de kluizen zal een bewijs van verzekering voorzien.

5) Om veiligheids- en andere redenen, zoals het laag houden van de verzekeringsonkosten, laten bewaarbedrijven doorgaans niet toe dat je een bezoek brengt en je goud zelf inspecteert. Wat ze wel toelaten, zijn onafhankelijke audits door professionele derden. Als een bewaarbedrijf geen audits toelaat, zoek er dan een die dat wel doet en huur een firma om de aanwezigheid van je metaal geregeld te verifiëren.

Bovenstaande is een snelle opsomming van de belangrijkste zaken om rekening mee te houden als je goud koopt. Deze opmerkingen zijn ook van toepassing op zilver, maar hou er rekening mee dat het veilig bewaren van zilver duur is. Daar zijn een aantal redenen voor, de voornaamste dat €10.000 aan goud vandaag maar één vijfenveertigste van de ruimte inneemt die €10.000 aan zilver in beslag neemt.

Iedere optie om edelmetalen te bewaren heeft voor- en nadelen, en iedere persoon moet voor zichzelf de afweging maken welk alternatief, of welke combinatie, het best in zijn of haar behoeften voldoet.

—————————————————————————————————————
James Turk is de oprichter en zit in de raad van commissarissen van GoldMoney.com – De beste manier om goud en zilver te kopen. Hij is medeauteur van het boek The Collapse of the Dollar en uitgever van de Free Gold Money Report. Nederlandstalige video’s over goud en zilver zijn te vinden op Youtube.

Het internationaal monetair systeem is een spel waar vals gespeeld wordt in het voordeel van de Verenigde Staten. Dat is al zo sedert men op de Bretton Woods-conferentie van 1944 de Amerikaanse dollar als middelpunt in dit systeem plaatste. Daardoor werd het Amerikaanse geld het dominante betaalmiddel in de wereldhandel. Hoewel het internationaal monetair systeem momenteel helemaal anders functioneert dan het mechanisme dat op die conferentie meer dan zes decennia geleden werd vastgesteld, kan men niet ontkennen dat de Amerikaanse dollar nog steeds de hoofdrol speelt.

De internationale handel uitgedrukt in dollars is weliswaar gedaald van zijn top rond 95% tot ongeveer 55% vandaag, maar toch is de dollar nog steeds veruit de meest herkende en gebruikte internationale munt. De euro ligt op een verre tweede plaats, met de Britse pond, de Japanse yen, de Chinese yuan en andere munten nog verder weg in het peloton. Als gevolg van deze leidende rol, en ook door de eeuwige Amerikaanse handelstekorten, is de dollar de belangrijkste nationale munteenheid die door overheden en hun centrale banken als reserve wordt aangehouden. Om maar één voorbeeld te geven, ongeveer 90% van de forex reserves van Japan staat uitgedrukt in US dollars. China, die er de grootste geldreserve ter wereld op nahoudt, maakt de samenstelling ervan niet bekend, maar men neemt aan dat van haar totale reserve van $ 2,4 biljoen, een flink stuk meer dan de helft in dollars staat genoteerd.

Deze accumulatie van dollars is een voordeel geweest voor de Verenigde Staten. Het zorgde er namelijk voor dat ze uit het land wegbleven. Waren deze dollars integendeel gebruikt geweest om Amerikaanse activa op te kopen, dan zouden ze een enorme inflatoire impact hebben gehad. Deze situatie heeft de overheid in Washington er ook bij geholpen om haar eeuwige begrotingstekort te financieren, en de rentevoeten op de dollar zijn ongetwijfeld lager dan ze anders waren geweest, mochten de centrale banken niet op regelmatige basis Amerikaanse staatsobligaties gekocht hebben met de dollars die naar hen toestroomden vanwege hun in de V.S. verkochte exportproductie. Via deze handel met China en Japan importeert de V.S. in feite koelkasten en auto’s, en talloze andere goederen, en om hiervoor te betalen exporteert het in dollars uitgedrukte schulden. De stijgende spanningen signaleren echter dat vele landen zich afvragen of ze deze dollardictatuur wel zo gewillig zouden moeten blijven accepteren.

In het bijzonder China, met haar enorme handelsoverschotten, is minder geneigd om de dollar eindeloos te blijven oppotten. Zijzelf en andere landen erkennen dat de dollar geen neutraal instrument is in de internationale economie, maar veeleer een wapen. Volgens de beleidsmakers in Washington is het zo dat als je de dollar gebruikt, je de door hen uitgevaardigde regels moet opvolgen. Vele landen pikken het niet zomaar dat hun soevereiniteit op deze manier met de voeten getreden wordt, dat werd ook duidelijk tijdens de recente G20-bijeenkomst. Verder vragen vele landen zich af of de enorme schuldopbouw door de regering Obama de kredietwaardigheid van de Amerikaanse overheid niet heeft aangetast.

In de loop van de voorbije paar jaar hebben China, Japan, en andere landen de V.S. er nu en dan aan herinnerd dat ze te allen tijde hun dollars kunnen verkopen om er andere betaalmiddelen of activa mee te kopen. India nam deze stap precies een jaar geleden door goud te kopen dat door het IMF werd aangeboden. Ik zie deze handelingen niet zozeer als een bedreiging, maar eerder als een boodschap van de landen die een goede relatie hebben met de V.S., om te laten weten dat de dollar niet almachtig meer is zoals een paar decennia terug, toen ze “zo goed als goud” was.

De voorbije G20-bijeenkomst eindigde met een vage boodschap die punten van onenigheid probeerde te verbloemen, maar ze opende wel de mogelijkheid dat er een woordenoorlog zal uitbreken naarmate de volgende stap in de opkomende geldoorlog zich steeds duidelijker aftekent. De markt voor Amerikaans staatspapier in de Verenigde Staten zelf is breed en diep genoeg om veel hiervan te absorberen, maar het antwoord op een belangrijke vraag is onbekend: tegen welke prijs? Met andere woorden, tot welk peil zou de Amerikaanse staatsobligatie en de rentevoet daarvan moeten stijgen zodat de markten zich bereid tonen om de massale verkoop van China, Japan, of eender welk ander land te absorberen?

Sedert de G20 is alles stil geworden. We vragen ons af of de recente trend zich zal doorzetten. Er zijn al landen die hebben overwogen om Amerikaanse schuldinstrumenten te verkopen, maar tot nog toe hebben ze gekozen om geen ‘olie op het vuur’ te gooien. Zullen de beleidsmakers in Washington zoveel geluk blijven hebben in de toekomst?

—————————————————————————————————————

Vier jaar geleden gaf ik in Duitsland een lezing op een conferentie over edelmetaal. In november van dit jaar krijg ik opnieuw een kans dit te doen. De boodschap die ik er breng is echter niet veranderd.

In 2006 was de goudprijs 493 euro per ounce, en zilver stond genoteerd op €9,90. Aardolie werd verhandeld tegen €46, deze bevond zich toen halverwege de beruchte klim naar €100, minder dan twee jaar later. De wereldwijde vastgoedzeepbel was nog in volle groei, en Lehman Brothers en de andere banken van de wereld gebruikten duizelingwekkende hefbomen. Die omstandigheden waren onhoudbaar, en dat was ook de boodschap van mijn presentatie tijdens die conferentie. Het punt dat ik maakte was dat het sprookje uiteindelijk zou eindigen, wat gepaard moest gaan met redelijkere waarderingen van grondstoffen. Dat is wat daarna inderdaad gebeurde.

Lehman Brothers verdween, en de vastgoedzeepbel plofte. Daarnaast zijn de goudprijs en zilverprijs sindsdien meer dan verdubbeld. Na een korte deflatoire periode volgend op het ineenklappen van Lehman, klom ruwe olie terug boven €80 per vat, en tegenwoordig worden de meeste grondstoffen verhandeld tegen prijzen die in jaren niet gezien zijn.

Er is zoveel veranderd sedert 2006, behalve mijn boodschap. Nu goud en zilver hoger geprijsd staan, rijst de vraag of ze nog een rol te spelen hebben in je portfolio. Het antwoord is ja, zeker.

Goud is geld dat niet afhangt van iemands belofte. Met andere woorden, goud kan niet failliet gaan, en hetzelfde geldt natuurlijk voor zilver. Goud en zilver zijn immers geen financiële, maar tastbare activa. Gezien de financiële crisis van de voorbije jaren en het feit dat de crisis van de overheidsschulden niet snel opgelost zal raken, is het bezit van tastbaar geld een veilige manier om je vermogen te beschermen.

Omdat vrijwel alle centrale banken van de wereld hun beleid van kwantitatieve verruiming voortzetten, wat feitelijk een modieuze naam is voor het printen van geld, kunnen we verwachten dat de koopkracht van nationale betaalmiddelen nog verder zal worden aangetast. Anders gezegd: de inflatie begint te versnellen. Dat is wat de stijgende zilverprijzen, goudprijzen en andere grondstoffenprijzen ons duidelijk vertellen. Hun prijzen stijgen niet omdat er een tekort is aan grondstoffen. Nee, feit is: er is een overvloed aan fiat betaalmiddelen.

—————————————————————————————————————–

James Turk is de oprichter en zit in de raad van commissarissen van Goldmoney.com — The Best way to buy gold and silver. Hij is mede-auteur van het boek The Collapse of the Dollar en uitgever van de Free Gold Money Report. Nederlandstalige goud en zilver video’s zijn te bekijken op Youtube.

Copyright © 2010 door James Turk. Alle rechten voorbehouden.

Rond het jaar 1700 werd Sir Isaac Newton uitvinder van de goudstandaard. Dit is ongetwijfeld één van zijn grootste verwezenlijkingen, gezien dat de goudstandaard de ruggengraat werd van het Britse Rijk.

De pond was “zo goed als goud”, zoals de volksmond het indertijd stelde, en het bankbiljet dat ponden vertegenwoordigde, werd over de hele wereld aanvaard als een substituut voor goud—maar niet altijd. De papieren pond werd gewillig aanvaard tot op het moment dat er een bancaire of financiële crisis uitbrak. Dat betekende immers dat de kwaliteit van het betaalmiddel en de betrouwbaarheid van de banken in twijfel werd getrokken.

Tijdens zulke crisissen—die verrassend vaak voorkwamen—ontstond er een vlucht naar goud omdat het de eigenschap van veilige haven heeft. Goud is tastbaar, en met tastbare goederen bestaat er geen risico op faillissement. De waarde van een tastbaar goed hangt namelijk niet af van een bank of, van een belofte van de overheid.

Hoewel papiergeld handiger was om te gebruiken in de handel dan zware gouden munten, werd dit gebruiksgemak tijdens een crisis van minder belang. Veiligheid kwam toen op de eerste plaats.

Omdat mensen zenuwachtig hun papieren ponden inruilden voor fysiek goud, was de daaropvolgende paniek onvermijdelijk. Er was namelijk nooit genoeg goud om aan de vraag tot inruilen te voldoen. Men had eenvoudigweg teveel papier uitgegeven, waardoor dit in vele gevallen waardeloos werd en waardoor zij die het bezaten schade ondervonden.

Deze crisissituaties hadden hun nut. Ze deden dienst als een periodieke rem op kredietexpansie en de speculatie die volgt uit een beleid van makkelijk geld gedurende de tijden van economische boom wanneer krediet goedkoop, overvloedig, en makkelijk te krijgen is van de banken, zonder dat er veel vragen worden gesteld. Herken je hier een patroon in?

De huidige financiële crisis is niet verschillend van de vorige crisissen die zich doorheen de monetaire geschiedenis voordeden. Hoewel de pond, de euro, de dollar en andere nationale betaalmiddelen niet langer gedekt worden door goud, kunnen deze papieren munteenheden 24 uur per dag voor goud ingeruild worden.

Mensen stemmen met hun portemonnee. In de maanden die voorbijgingen sinds het failliet van Lehman Brothers in september 2008 hebben mensen van over de hele wereld hun papiergeld ingeruild tegen fysiek goud.

Deze trend om fysiek metaal te verkiezen boven papiergeld is in opmars en zal zich naar alle waarschijnlijkheid doorzetten. De roep om fysiek metaal zal blijven tot men de schuld onder controle heeft, en het is precies daar dat de goudstandaard hard gemist wordt. Deze is er nu namelijk niet meer om een fundamentele discipline op te leggen aan bankiers, die niet weten wanneer ze moeten ophouden met geld uit te lenen, en ze is er niet meer om dezelfde discipline op te leggen aan politici, die niet weten wanneer ze moeten ophouden met geld te spenderen.

De verschillende periodes in de monetaire geschiedenis waarin banken en betaalmiddelen falen zijn er voor ons om van te leren. We kunnen ook nu de eenvoudige strategie in praktijk brengen die mensen sinds jaar en dag hebben toegepast om financiële stormen succesvol te doorstaan. Die bestond erin fysiek goud en zilver te bezitten. Ook vandaag is deze beproefde strategie van nut.

Rudolf Havenstein was president van de Reichsbank gedurende de Weimarrepubliek. Vandaag de dag nemen centrale banken helaas dezelfde route die hij nam, welke leidde tot vernietigende hyperinflatie en de ondergang van de Reichsmark begin jaren ’20. Fysiek goud en zilver kunnen u hierbij beschermen.

De voortdurende koopkrachtvermindering van nationale valuta wordt gemaskeerd door vermogensvernietiging van overgewaardeerde vermogensbestandsdelen als huizen die terugzakken naar realistische niveaus. Deze vermogensafname door dalende prijzen voelt als deflatie, maar is het niet. In feite is het een afleiding die onze ogen afhoudt van het werkelijke probleem: dat van de euro, de dollar en de meeste andere nationale valuta die koers hebben gezet richting hyperinflatie. Over hyperinflatie schreef ik reeds eerder.

De ECB meldt dat monetaire maatstaven als M1 en M2 gegroeid zijn met respectievelijk 10,3% en 1,4% over de laatste twaalf maanden. M3 blijft ongeveer gelijk met een kleine -0,2% daling. De Federal Reserve rapporteert M3 niet meer, maar de Amerikaanse M1 en M2 zijn gegroeid met 7,1% en 1,7% gedurende dezelfde periode. Deze groeipercentages betekenen dat de euro en de dollar worden geïnflateerd, ofwel dat de hoeveelheid geld wordt vergroot, met name M1, ten opzichte van de aanwezige hoeveelheid goederen en diensten die worden geproduceerd in de huidige, depressieve economie.

Deze inflatie is duidelijk te zien in marktprijzen. Ruwe olieprijzen bijvoorbeeld zijn meer dan verdubbeld sinds de bodemprijzen na het Lehman debacle. Ook breder genomen zien we dat de prijsindex van 19 grondstoffen, samengesteld door het Commodity Research Bureau, is gestegen met 46% gedurende dezelfde periode.

In zijn uitstekende boek over banken en inflatie “The Mystery of Banking”, observeert Murray Rothbard: “Wanneer prijzen sneller stijgen dan de geldhoeveelheid, zullen mensen een ernstig tekort aan geld ervaren, omdat zij relatief gezien een kastekort hebben ten opzichte van de hogere prijsniveaus. Totale kasgelden zijn niet langer voldoende om transacties te doen tegen de hogere prijs.”

Deze omstandigheden zien we ook vandaag. M1 en M2 zijn niet zo sterk gestegen als ruwe olie en andere grondstofprijzen. Het daaruit resulterende ‘tekort aan geld’ wordt veelal verkeerd geïnterpreteerd als deflatie, hetgeen exact gebeurde vlak voor de Reichsmark werd meegezogen in een hyperinflatoire wervelwind. Laten we het een ‘Havenstein moment’ noemen.

Met zijn gebruikelijke briljante inzicht legt Rothbard uit wat er gebeurt op het moment dat een ‘Havenstein moment’ wordt bereikt. Er zijn twee alternatieven. “Als de overheid haar eigen riem aanhaalt en stopt met bijdrukken van nieuw geld, dan zullen de inflatoire verwachtingen omkeren en prijzen vallen – hiermee het kastekort verlichtend door lagere prijzen. Maar als de overheid haar natuurlijke neiging tot valsemunterij volgt en hieraan toegeeft door geld bij te drukken om zo het volk haar kastekorten aan te laten vullen, dan is de race begonnen. Geld en prijzen zullen elkaar volgen in een accelererende spiraal naar boven, totdat prijzen uiteindelijk wegrennen (ofwel hyperinflateren)”.

De Reichsbank koos voor het tweede alternatief, en helaas, zo ook de beleidsmakers bij de ECB en de Federal Reserve, lijkt het. De euro en dollar bevinden zich in een traject richting hyperinflatie. Om jezelf hiervoor te beschermen, dien je de euro en dollar zoveel als mogelijk te mijden. En te beschikken over fysiek goud en fysiek zilver.

*******************

James Turk is oprichter en zit in de raad van commissarissen van GoldMoney.com– The Best way to buy gold and silver. Hij is mede-auteur van The Collapse of the Dollar en uitgever van de Free Gold Money Report.