Steve Keen, een econoom van de Oostenrijkse school, komt met een interessante theorie om de schuldencrisis het hoofd te bieden. Als we nu eens alle schulden kwijtschelden en helemaal opnieuw beginnen?!

Volgens Keen hebben we de keuze om gedurende een depressie periode van 10 jaar de schulden langzaam af te bouwen of zijn alternatief waarbij alle privéschulden worden kwijtgescholden, we de parasitaire banken failliet laten gaan, het bankwezen volledig nationaliseren en vervolgens opnieuw beginnen.

Volgens Keen hebben 90% van de huidige economen die werken voor overheden en universiteiten een volledig verkeer beeld van hoe de economie functioneert en wat de invloed van de geldcreatie door banken is op de cyclus van economische groei en economische neergang.

Lees het volledige artikel op goudmarkt.nl

Uit het rapport van Bank for International Settlements van september 2011:

“Our examination of debt and economic activity in industrial countries leads us to conclude that there is a clear linkage: high debt is bad for growth. When public debt is in a range of 85% of GDP, further increases in debt may begin to have a significant impact on growth. A clear implication of these results is that debt problems facing advanced economies are even worse than we thought. Given the benefits that governments have promised to their populations, ageing will sharply raise public debt to much higher levels in the next few decades. At the same time, ageing may reduce future growth and may raise interest rates, further undermining debt sustainability. So, as public debt rises and populations age, growth will fall. As growth falls, debt rises even more, reinforcing the downward impact on an already low growth rate.”

BIS concludeert: “In the end, the only way out is to increase saving.”

Ter herinnering: BIS waarschuwde in 2005 al voor de problemen van 2008.

Bron: econoshock

Depressie

Verschillende economen zijn het er over eens, we komen niet in een recessie terecht, maar in een regelrecht depressie. De Europese schuldencrisis, de Amerikaanse schuldenberg, de oplopende werkloosheid, de besluiteloosheid van de regeringen, het failliete bankensysteem,… het zijn allemaal ingrediënten die ervoor zorgen dat we niet alleen in een nieuwe recessie komen, maar die ervoor zullen zorgen dat we er ook lange tijd zullen blijven. Met andere woorden: Depressie.

- Albert Edwards van Societé Generale heeft het over een nieuwe Ice Age door de schuldenafbouw bij de gezinnen, lage groei en deflatie.

- Nouriel Roubini zegt dat er een grote kans bestaan op een herhaling van de depressie zoals in de jaren 1930.

- Stephen King vans HSBC zegt dat een implosie van het Europese banksysteem kan leiden tot een nieuwe “Great Depression”.

Hoe komen deze economen tot hun besluit:

- Fraude is een van de grote oorzaken van een depressie. Tot op de dag van vandaag wordt er niets gedaan om de fraude de wereld uit te helpen.

- De economie kan zich niet herstellen zolang er insolvabele banken blijven bestaan. De regeringen doen er tegenwoordig alles aan om deze banken groter en nog meer insolvabel te maken.

- Teveel schulden leiden tot depressie. Vandaag worden schulden bestreden met meer schulden.

- …

Uit een artikel van De Kritische Belegger blijkt dat Goldman Sachs schat dat er 40% kans is dat Europa en Amerika in een periode van stagnatie terecht gaan komen.

Als periodes van langdurige stagnatie regelmatig voorkomen, dan ligt het min of meer voor de hand dat deze periodes bepaalde kenmerken delen.

- Het eerste en meest voor de handliggende is een uiterst matige groei van gemiddeld 0,5%. Dat is weinig met een naoorlogse gemiddelde groei van meer dan 2%. Er is ook weinig volatiliteit. Een langdurige periode van amper of geen groei, is voor burger en overheid een kostbare aangelegenheid. De welvaartsontwikkeling staat immers nagenoeg stil.

- De jaren van stagnatie kennen een niveau van inflatie dat duidelijk achterblijft bij vergelijkbare periodes van normale groei. Japan is een extreem voorbeeld met een gemiddelde inflatie van 0,2%. Het lage niveau is voor een deel te wijten aan een algehele vraaguitval. Hoe langer deze periode van vraaguitval duurt, hoe moeilijker het wordt om dit verschijnsel te corrigeren. Het verklaart ook de grote angst voor deflatie, die zo mogelijk nog moeilijker te bestrijden is dan lange periodes van disinflatie.

- Hoge werkloosheid is een derde element. Dankzij de stagnatie. Die stijgt met gemiddeld 3 ppt in vergelijking met de jaren daarvoor. De werkloosheid is niet alleen hoog, maar die laat zich maar moeilijk bestrijden.

- Ook de huizenmarkt is een slachtoffer van stagnatie. Prijsdruk is normaal en de markt kan zelfs helemaal stilvallen.

- Beleggingsopbrengsten staan onder druk, maar blijven gematigd positief. Ze zijn wel lager dan in normale periodes.

- Tenslotte heeft in periodes van stagnatie de groei de neiging steeds verder af te vlakken binnen steeds geringere bandbreedtes.

Lees hier het volledige artikel

De Westerse landen staan voor een lange periode van lage economische groei, of zoals John Mauldin het noemt “muddle through economy”. De voortdurende instroom naar staatspapier van bijvoorbeeld Duitsland en Amerika duidt erop dat de obligatiemarkten een lange periode van lage groei incalculeren.

Een lage couponrente in combinatie met een hogere inflatie is echter nefast voor onze koopkracht. Een dalende koopkracht voor de burgers en een stijgende overheidsschuld is iets wat je een slechte cocktail kan noemen.

Carmen Reinhart en Ken Rogoff schreven in hun boek ‘This time is different’ het volgende: De reële waarde van overheidsschuld explodeert in de nasleep van zware financiële crisissen. De hoofdoorzaak is meestal niet de vaak geciteerde kostprijs om banken te redden. Wél de ineenstorting van belastinginkomsten in de nasleep van een lange economische krimp.

Lees het volledige artikel >>