Dear Clients, Industry Colleagues and Friends of Barnhardt Capital Management,

It is with regret and unflinching moral certainty that I announce that Barnhardt Capital Management has ceased operations. After six years of operating as an independent introducing brokerage, and eight years of employment as a broker before that, I found myself, this morning, for the first time since I was 20 years old, watching the futures and options markets open not as a participant, but as a mere spectator.

The reason for my decision to pull the plug was excruciatingly simple: I could no longer tell my clients that their monies and positions were safe in the futures and options markets – because they are not. And this goes not just for my clients, but for every futures and options account in the United States. The entire system has been utterly destroyed by the MF Global collapse.

The futures markets are very highly-leveraged and thus require an exceptionally firm base upon which to function. Up until a few weeks ago, that base existed, and had worked flawlessly.

The risk exposure precedent that has been set is completely intolerable and has destroyed the entire industry paradigm. No informed person can continue to engage these markets, and no moral person can continue to broker or facilitate customer engagement in what is now a massive game of Russian Roulette.

I have learned over the last week that MF Global is almost certainly the mere tip of the iceberg. There is massive industry-wide exposure to European sovereign junk debt. While other firms may not be as heavily leveraged as Corzine had MFG leveraged, and it is now thought that MFG’s leverage may have been in excess of 100:1, they are still suicidally leveraged and will likely stand massive, unmeetable collateral calls in the coming days and weeks as Europe inevitably collapses.

The futures and options markets are no longer viable. It is my recommendation that ALL customers withdraw from all of the markets as soon as possible so that they have the best chance of protecting themselves and their equity.

Zerohedge: “This is the Lord’s doing; and it is wonderful in our eyes.”

Sinds de kredietcrisis is de CDS enorm populair geworden, maar de populariteit is tanende.

Eerst was er de teleurstelling afgelopen zomer dat een verzekering op een ‘default’ van Amerikaanse treasuries eigenlijk onzin bleek. Want de Amerikaanse obligatiemarkt is zo groot dat een eventuele wanbetaling door geen enkele partij te dragen valt.

Vervolgens hebben de EU-lidstaten medio oktober besloten de CDS-markt voor staatsobligaties aan banden te leggen. Besloten is dat over ruim een jaar het niet langer mogelijk is om ‘naked’ een CDS te sluiten.

Tenslotte hebben de Europese regeringsleiders in overleg met de banken geregeld dat de afstempeling van de Griekse schuld ‘vrijwillig’ is. Vanwege deze vrijwilligheid heeft de scheidsrechter in deze, de International Swaps and Derivatives Association (ISDA), bepaald dat een uitbetaling niet nodig is.

Lees het volledige artikel op dekritischebelegger.nl

Deze derivaten worden namelijk over-the-counter verhandeld maar zouden tegen eind 2012 voor een stuk verhuizen naar een officiële markt. Dit betekent in ieder geval dat bestaande spelers veel meer margin moeten aanhouden om de posities te waarborgen.

En aangezien de grootste spelers de TBTF-banken zijn, spreken we over een aanzienlijke kapitaalbehoefte.

De notionele waarde van deze producten bedraagt immers $465 biljoen (ja, dat is BILJOEN!) en dat is gigantisch. Alle bedrijven uit de S&P500 samen hebben immers “slechts” een waarde van $12 biljoen.

De LBMA bezit haast een feitelijk monopolie in de edelmetaalmarkt.  Dit heeft zo zijn voor- en nadelen. 

Belangrijk voordeel is dat er een standaard wordt gegeven en ook nageleefd; er zijn regels en er is controle, in het bijzonder op alles wat de stempel London Good Delivery draagt : afmetingen, inhoud en gewicht van baren zijn dan standaard en mogen “blindelings” verkocht en gekocht worden.

De keerzijde van de medaille, het nadeel, is inherent aan alle monopolies : de kans op misbruik van macht is altijd aanwezig. Soms wordt een organisatie zo groot en invloedrijk dat ze nog moeilijk te controleren en beheersen is door onafhankelijke instanties van buitenaf. Het kan op een of andere manier mislopen – en dat is dan ook gebeurd…! 

De sleutel en oorzaak die de fraude en marktmanipulatie – want dat is waarover we het hier hebben – mogelijk heeft gemaakt is, buiten de genoemde machtspositie van de LBMA, in één zin te omschrijven. Ik las hem op Goldcore.com : “Most investors do not take delivery of London Good Delivery Bars due to the high cost of insured delivery and security concerns”. Meestal wordt er niet om fysieke levering gevraagd en daardoor kreeg en krijgt de LBMA vrij spel. Om wat te doen ? Het goud dat in haar kluizen zit…100 MAAL OP PAPIER VERKOPEN !

Ik maak geen grapje. In maart 2010 werd een publieke hoorzitting gehouden door de US Commodity Futures Trading Commission over de futurehandel in edelmetalen. Tijdens die hoorzitting (bron : Zionistgold.com) heeft Jeffrey Christian, CEO van de CPM Group “acknowledged that what is widely called the ‘physical market’ is in reality a largely ‘paper market’ trading gold and silver as if they are financial assets and not physical metals. Christian stated that 100 ounces of paper gold are traded for every 1 ounce of physical gold”… 

Toen de LBMA in 1997 voor de eerste keer haar handelsstatistieken publiek maakte, was er al reden om geschokt te zijn : niemand die begreep hoe de leden-bullionbanken in hemelsnaam meer dan 240.000 ton goud konden verhandelen – bij een jaarlijkse goudproductie van 2400 ton. Opvallend genoeg weer datzelfde meervoud : maal 100. 

Het is precies dat soort manipulatie en marktprijsverstoring dat GATA, de Gold Anti Trust Association, al jarenlang tracht aan de kaak te stellen. Pittig detail : sinds midden dit jaar publiceert de LBMA dergelijke gegevens niet meer tenzij voor haar leden… 

Er is nog meer geheimdoenerij in dit wereldje gaande : de grootste goldswap (uitwisseling) in de geschiedenis, door de B.I.S. In Zwitserland, de centrale bank der centrale banken, 347 ton – zowel haar betrokkenheid als wie haar dat goud in bewaring gaf werd in het duister gehuld.  Voeg daaraan nog toe dat het al jaren een publiek geheim is dat enkele Amerikaanse grootbanken gigantische shortposities in de goud- en zilvermarkt aanhouden en u begrijpt dat we vandaag verre van eerlijke edelmetaalprijzen hebben. 

Het enige echte tegengewicht dat particulieren kunnen geven is…steeds om fysieke levering vragen.  Als maar genoeg beleggers dat doen zal er een short-squeeze ontstaan : banken en andere financiële instellingen die short het metaal zitten – verkocht hebben wat ze niet bezitten -  zullen het in de markt moeten gaan kopen.  Tegen steeds hogere prijzen.  Met als gevolg een goud- en zilverprijs die door het dak zal gaan…

In de voorbije dagen en weken was er Peter Pastrow die waarschuwde voor een nieuwe Grote Depressie, Carl Icahn die zich bezorgd toont om de aanhoudende leverage in het systeem en nu dus ook Mark Mobius.

“Er loert zeker een volgende financiële crisis om de hoek omdat we geen van de problemen hebben opgelost die verantwoordelijk waren voor de vorige crisis.

Werden de derivaten gereguleerd? Nee.

Groeit de derivatenmarkt nog steeds? Ja.

Zijn de banken groter dan voorheen? Ja, ze zijn groter. Te groot om te falen.

De totale waarde van de derivatenmarkt ligt nu 10 keer hoger dan het wereldwijd BNP. Met een dergelijk volume aan uitstaande posities, zal de volalitiliteit alleen maar toenemen.”

Opvallend: Mobius heeft sterk geïnvesteerd in … Nigeriaanse banken. Deze blijken het financieel goed te doen en worden veel strikter gereguleerd dan in het verleden.

En om het cijfer even in perspectief te plaatsen. Het meest gelezen artikel op Tijd.be werd de voorbije 24 uur “slechts” 15.470 gelezen.

Ik wil je, als bezoeker van deze site, graag bedanken voor je interesse in mijn artikels. Weet dat ik het enorm apprecieer!

Hoe langer de overheden de problemen voor zich uitschuiven, hoe groter straks de klap zal zijn.

En ik ben niet de enige die het zegt. Ik lees zonet een interview met George Soros in De Tijd en ook hij ziet weinig reden tot gejuich. De superspeculant heeft, zoals steeds, een aantal interessante inzichten beschikbaar. Ik geef je een aantal opgemerkte uitspraken.

“Toen het financieel systeem ontplofte, zijn de overheden massaal tussengekomen en hebben het systeem gereanimeerd. Maar het wordt nog steeds kunstmatig beademd. De overheden hebben de excessen die aan de grondslag lagen van de crisis, nog vergroot.”

“De schuldexcessen zijn er nog steeds. We zijn ver af van een evenwicht. Sterker nog, we zijn even ver verwijderd van een oplossing als van een totale implosie van het financieel systeem.”

“De nood aan regulering is groter dan ooit. De financiële sector wordt veel te zacht aangepakt.”

Opmerkelijk: Soros verwijst in het interview ook naar de markt van kredietderivaten. Het feit dat banken deze markt zoveel mogelijk proberen af te schermen van regulering, zint hem niet. Ik wees eerder deze week al op het systematische risico dat ontstaat in de markt wanneer de rente begint op te lopen.

Gemeten naar notionele waarde, zat je indertijd aan $57.000 miljard. Of $57 biljoen. Dat telt wat makkelijker. Ondertussen is het geslonken tot een kleine $30 biljoen.

Waanzinnig? Absoluut.

Maar het kan altijd nog gekker. Want in de rapporten die ik bestudeerde, ging het ook regelmatig over “interest rate derivatives”.

Dan spreken we opééns over een markt die nog eens vele malen groter is dan die van CDS-contracten.

Het totale uitstaande bedrag van dit soort derivaten, bedraagt momenteel $451 biljoen. Dat is zo maar eventjes 15 keer groter dan de markt van credit default swaps!

Je herinnert je vast hoe deze CDS-contracten eigenlijk op hun ééntje verantwoordelijk waren voor het inéénklappen van het financieel systeem? Duizenden miljarden dollars gingen in rook op.

De CDS-contracten vormden immers meestal de basis voor toxische producten zoals CDO’s. Bij Fortis, Dexia, KBC en ING kunnen ze er inmiddels over meespreken.

Misschien even ter volledigheid. Een credit default swaps is een soort van verzekering waarbij een verkoper van een dergelijke swap instaat voor het defaultrisico van een specifieke emittent.

De houder van een CDS-contract krijgt met andere woorden de volledige waarde van zijn obligatie terug indien de emittent de lening niet aflost.

Wie een CDS-contract koopt op Griekse obligaties, krijgt die obligaties tegen 100% terugbetaald. Zelfs indien Griekenland in default gaat.

Maar ik wil het hier niet hebben over CDS-contracten maar wel over rentederivaten. Van de $451 biljoen aan contracten, slaan er namelijk $347 biljoen op renteswaps.

Zo’n renteswap is eigenlijk gewoon een contract waarbij een reeks van vaste interestbetalingen geruild worden tegen een reeks van variabele interestbetalingen.

Het wordt vooral gebruikt om te switchen tussen vaste en variabele rentevoeten.

Een bedrijf met 100 miljoen aan uitstaande schulden en een jaarlijkse interestlast van 6%, kan via een swap de lange termijn rente “ruilen” tegen de korte termijn rente.

Zo ga je bijvoorbeeld geen 6% vaste rente meer betalen maar wel de korte termijn rente van 1% op drie maanden.

Het is courante praktijk bij bedrijven en banken om de financieringskosten te managen.

Wie het variabele deel van een dergelijk contract bezit, loopt natuurlijk het risico op zware verliezen wanneer de rente begint te stijgen. In feite kan je het een beetje vergelijken met een geschreven call op de rente.

Deze renteswaps zitten inmiddels overal. Maar vooral bij de banken natuurlijk. En nu komt het.

Deze risico’s worden namelijk afgedekt via delta-hedging.

Weer een moeilijke term. Ik doe mijn best om het zo goed mogelijk uit te leggen maar dit is nu éénmaal niet simpel.

Delta-hedging is manier om je risico af te dekken door het kopen of verkopen van effecten. Dit wordt misschien duidelijker aan de hand van een voorbeeld.

Stel je schrijft een naakte call optie op aandelen Microsoft. Hierdoor neem je de verplichting op je om aandelen Microsoft te verkopen tegen een voorafbepaalde prijs.

Aangezien je de aandelen niet bezit, is je risico onbeperkt. Wanneer de houder van deze call erom verzoekt, ben jij namelijk verplicht om de aandelen te leveren tegen bv. $25. Ook al noteert Microsoft dan $50 of $100.

In dat geval moet jij aandelen Microsoft in de markt kopen tegen $50 en deze vervolgens tegen $25 aan de houder van de call.

Maar een partij die calls geschreven heeft op Microsoft, kan het risico afdekken door de onderliggende aandelen te kopen.

Het aantal aandelen dat hij koopt, wordt bepaald aan de hand van de delta van de optie. Een optiecontract slaat steeds op 100 aandelen maar indien het optiecontract een delta heeft van 0,5, kan het risico afdekt worden door per geschreven contract 50 aandelen te kopen.

Hoe meer Microsoft in waarde stijgt, hoe hoger de delta echter zal oplopen en hoe meer aandelen ingekocht moeten worden om te delta-hedgen.

Je zou dus kunnen stellen dat het gebruik van delta-hedging een bestaande trend steeds versterkt. Hoe meer het aandeel stijgt, hoe meer aandelen gekocht moeten worden om de risico’s in te dekken.

Delta-hedging was populair tijdens de crash van 1987. Het werd toen gebruikt als portfolio-insurance en zo verantwoordelijk voor de crash van 1987. Iedereen moest namelijk op hetzelfde moment delta-hedgen en dat zorgde voor een ongeziene verkoopgolf op de beurs.

Sindsdien werd de praktijk wat aan banden gelegd om nieuwe incidenten te vermijden. Het is te zeggen. Er werden maatregelen genomen om te voorkomen dat het nog ééns opnieuw zou gebeuren op de aandelenmarkten.

Maar delta-hedging wordt wel nog steeds gebruikt om de renterisico’s voor rentederivaten te beheren. En dat is om problemen vragen.

In 1987 crashte de beurs terwijl slechts $90 miljard aan posities via delta-hedging werden afgedekt.

Vandaar zitten we aan een markt van $347 biljoen aan renteswaps. Iedereen die deze swaps bezit en de risico’s wil afdekken, moet daarvoor terugvallen op de obligatiemarkt.

Gelukkig is die obligatiemarkt tegenwoordig behoorlijk omvangrijk met $14 biljoen. Maar een groot deel van die obligaties zitten echter in vaste handen (China, Japan, fondsen, banken, …). De markt is dus veel minder liquide dan dat.

En als straks de rente begint te stijgen, ga je heel wat partijen krijgen die via delta-hedging hun risico willen beheren. Daarvoor moeten ze short gaan op obligaties … waardoor de rente verder oploopt … en er nog meer hedging nodig is … en weer obligaties geshort worden …

We zitten hier met een vicieuze cirkel die de bestaande trend (hogere rente) enorm zal versterken. Een beetje ironisch eigenlijk want die derivaten hebben net de intentie om de risico’s te verminderen maar in feite zorgen ze net voor meer risico’s. Ze zorgen namelijk voor een zelfvoedend mechanisme dat het volledige systeem in gevaar brengt.

Stel je even voor dat obligaties flink in de uitverkoop gaan en de rente hard oploopt. Op dat moment worden er massale hoeveelheden obligaties verkocht om de rentederivaten in te dekken.

Vraag je eens af waar de kopers zitten voor deze obligaties? Wie heeft de middelen om op zeer korte tijd voor honderden miljarden dollars aan obligaties aan te schaffen?

Er zijn al een aantal serieuze accidenten gebeurd met deze renteswaps. Verhalen van kleine partijen die deze swaps in portefeuille hadden en honderden miljoenen dollars verloren. Zoek maar eens op “Europese steden en dorpen in de houdgreep van zakenbanken” op YouTube.

Het is nog maar het begin. Dergelijke verhalen worden straks schering en inslag wanneer de rente begint te stijgen. Door de hogere rente zal het defaultrisico gigantisch toenemen.

Ik vroeg iemand die een beetje thuis is in dit wereldje wat hij dacht van de renteswaps en hij vertelde me dat dit waarschijnlijk tot een nieuwe (en grotere) subprimecrisis zal leiden.

Als belegger mijd je best obligatieleningen. Alle obligatieleningen!

En de speculanten onder ons, houden best iets zoals “TBT” in het oog. Deze ETF profiteert van hogere rentevoeten. Bij de zwarte zwanen (zie website) zit ook een out-of-the-money call op deze ETF. Ook dat kan leuk worden wanneer iedereen straks gelijktijdig aan het delta-hedgen slaat!

De VIX noteert de jongste maanden op een laag niveau, dus aan de oppervlakte lijkt er in eerste opzicht weinig aan de hand. Maar ‘onderhuids’ neemt de spanning toe.

De minder bekende Angst Graadmeter van Credit Suisse, genaamd ‘Fear Barometer’ (CSFB), klom in 2011 fors hoger.

De index is gebasseerd op de zogenaamde nul-premie collar constructie die binnen 3 maanden afloopt.

De collar wordt opgezet door een 3-maand 10% out-of-the-money call optie op de S&P 500 (SPX) te verkopen, en met deze opbrengsten een 3-maand out-of-the-money put optie te kopen.

De premies zal in principe gelijk zijn aan beide zijden (call versus put), waardoor men de term nul-premie collar bekomt.

De CSFB zal dus stijgen indien er een toename van de vraag is door beleggers naar portefeuillebescherming (puts), of door het uitblijven van de vraag naar call opties.

In 2011 zijn beleggers dus voorzichtiger geworden aldus de Credit Suisse Fear Barometer. Men is minder happig op speculatieve calls, terwijl er meer puts worden ingelegd. Beleggers vrezen dat de markt mogelijk te hoog is opgelopen en/of de stijgende onzekerheid over het beleid van de centrale banken.

QE of geen QE: de Angst Barometer wijst alvast op onweer!

>>> www.slimbeleggen.net

De professionele beleggers die handelen in futures en opties om hun portefeuilles te managen zijn massaal short gegaan op de NDX (Nasdaq 100 index). Dit terwijl de grootste componenten van de index dé beurslievelingen zijn van het afgelopen jaar, waaronder Google, Apple, …

Hieronder de recente data van de futuresmarkt. Het slimme geld heeft er duidelijk geen goede kijk op!

>>> Slim Beleggen

Bron: The Big Picture, SentimentTrader