Jim Rogers deed gisteren enkele opmerkelijke uitspraken omtrent de huidige crisis in Griekenland. Hij is van mening dat Europa de Grieken beter in faling kan laten gaan, dan ze te bedienen met een bail-out. Dat zou beter zijn voor de Grieken, Europa en de euro.
Iets verder op betrap ik Jim er zelfs op dat hij euro’s heeft gekocht, en er dus al vanuit gaat dat er een faillisement van Griekenland komt! Jim Rogers blijft dus naar goede gewoonte weer de contraire belegger in het veld.
Spanje en Portugal zijn de volgende landen die in het vizier van speculanten komen nadat Griekenland “gered” werd. Allez “redding” is veel gezegd want de maatregelen die de Grieken moeten nemen garanderen een diepe recessie. Deze landen dreigen de euro mee te sleuren in hun val.
Volgens Faber is het nu waarschijnlijk niet het beste moment om goud te kopen maar beleggers doen er niettemin goed aan regelmatig wat goud te kopen. Al is het maar omdat heel wat Westerse landen over enkele jaren 30% tot 50% van hun fiscale inkomsten gebruikt zullen worden om de rente op schulden te betalen.
Hier is er ééntje die denkt dat ik persoonlijk de euro onderuit ga halen met mijn negatieve berichten. Ik weet niet of ik dit zielig moet vinden of hier serieus op moet reageren.
Nee, wacht. Het is gewoon zielig. Beneden het niveau van iedereen met een werkend brein.
“Beste Maarten
Ik heb steeds met onverholen belangstelling jouw berichtgeving gelezen. Maar wat je nu schrijft ivm de Euro, lijkt meer op een poging tot het genereren van een potje-paniek dan op serieuze analyse. De kans bestaat rëeel dat je op die manier een behoorlijk uit de lucht gegrepen scenario tot selffulfilling-prophecy gaat verheffen. Dit lijkt mij geen manier om met een zo belangrijke en beïnvloedbare materie als ons financieel-economisch bestel om te gaan!”
Enkele dagen geleden was er ook zo ééntje die mij ervan verdacht paniek te zaaien zodat ik “goedkoop aandelen kon kopen”. Yep, één woord van mij en Wall Street gaat onderuit
Dergelijke mensen zouden natuurlijk beter wegblijven op de beurs. Daar kan niets goeds van komen.
Jammer genoeg zijn dergelijke domme opmerkingen schering en inslag. Vorig jaar was er zelfs een bankdirecteur hier uit de buurt die dacht dat ik de zilvermarkt aan het manipuleren was. Ik was dan ook niet verbaasd dat zijn bank als eerste van Europa met de hoed in de hand naar de overheid trok.
Iedere keer als ik mijn mailbox nakijk, bedenk ik me steeds dat deze site dringend nood heeft aan een rubriek “idioot van de dag”. Het is alleen soms zo verdomd moeilijk kiezen.
In het Westen valt men over elkaar heen om de crisissen te bestrijden. Amerika zat al in de hoek waar de klappen vielen en Europa is tegenwoordig het bittere smaakje van de maand. Dit is uiteraard slecht nieuws voor de dollar, en vooral voor de euro, die iedere dag wat meer aan terrein verliest.
In Azië daarentegen weet men geen blijf hun groei! De Aziatische groeimarkt, met op kop China, is dynamisch, revolutionair en toont steeds meer leiderschap. Dit laatste is ook wel nodig, aangezien er sprake is van een complete oververhitting van de Chinese economie. De verschroeiende expansie van +10% is op termijn niet wenselijk.
De Chinezen zien het liever allemaal iets trager … ’steady as she goes’ zeg maar.
Om een meltdown te vermijden, werden vlak voor de ingang van het Chinese Nieuwjaar voor de 2de maal dit jaar de bankreserves opgetrokken met 0,5%: de kapitaalsratio staat hiermee op 16,5%. De maatregel is bedoeld om de kredietverlening van de banken in te perken, om zo zeepbellen in de economie te vermijden.
Ik ben het eens met deze monetaire aanpak van de Chinese autoriteiten.
Maar er is ook nog iets anders aan de hand, namelijk de koppeling van de Chinese munt – de yuan – aan de Amerikaanse dollar. Deze koppeling wordt sinds juli 2008 door de Chinese overheid kunstmatig in stand gehouden, nadat de munt in de 3 voorafgaande jaren met 21% was gestegen t.o.v. de dollar. De regering vreesde destijds dat de snelle stijging van de yuan de Chinese groei in het gedrang kon brengen, omdat het de exportsector benadeelde, een belangrijk onderdeel van de Chinese economie.
Het belang van de export is er nog steeds, maar neemt langzaam maar zeker af ten opzichte van de binnenlandse groei. De noodzaak van een koppeling naar de evolutie van de dollar neemt af. Daarenboven krijgt China veel kritiek vanuit het buitenland door de koppeling, want het zou een kunstmatig concurrentieel voordeel bieden aan de Chinezen.
Ik vrees echter dat China hier weinig gehoor aan geeft. Men kijkt op de eerste plaats naar hun eigen belang, en wie dan wat verder kijkt ziet dat de koppeling ook voor de nodige zeepbellen zorgt in de Chinese economie. En nogmaals, dit wil men kost wat kost vermijden.
Dus ik vermoed dat China vroeg of laat deze koppeling ‘vaarwel’ zegt, eens men ziet dat men op eigen benen kan staan. Een ontkoppeling kan slechts 1 uitkomst opleveren: een explosie van de Chinese yuan!
En u hoeft mij niet te geloven, vooraanstaande Azië-specialisten zoals Jim O’Neill van Goldman Sachs of Chris Wood van CLSA denken er hetzelfde over…
Nico Pantelis
Verantwoordelijk Uitgever van Slim Beleggen - Het Pantelis Rapport
