Op de standaard las ik het artikel ‘Goud voor geen goud’ waar op basis van beursdynamica een verdere daling van de goudprijs wordt voorspeld. Monest, die het artikel heeft geschreven, haalt enkele argumenten aan en deze wil ik even ontkrachten.

1) Als iedereen weet dat ze iets moeten kopen omdat het gaat stijgen, wie blijft er dan over om een hogere prijs te betalen? Als het in de kranten geblokletterd wordt, dan weet stilaan iedereen het. Wie het weet en nog niet heeft gedaan, die is het dan kennelijk ook niet meer van plan.

Waar lees je tegenwoordig nog dat je goud moet kopen? Iedereen heeft het over verkopen. Overal lees je dat goud in een bubbel zit. Het sentiment over goud is in geen jaren zo negatief geweest.

2) Neem GLD, de grootste goud ETF ter wereld die de goudprijs volgt. Je kunt met veel producten beleggen in, of speculeren op, goud.

Goud koop je niet om te speculeren. Goud koop je om je koopkracht te behouden, tegen de devaluatie van het fiatgeld door massale geldcreatie. Goud koop je om uit het vallende financiële systeem te stappen.

Lees het volledige artikel >>

Niet enkel breekt goud record na record in dollars, ook in euro is het gele edelmetaal bezig aan een historische record rally!

Deze morgen werd de barriere van 1240 euro per ounce gebroken en is de prijs van goud op weg naar 1250 euro/ounce.

>>> Het Grondstoffen Rapport

Voedsel is in historisch perspectief nog steeds spotgoedkoop.

Althans, dat is de mening van Nathan Lewis. Hij heeft in ieder geval een interessante kijk op de zaak. Lewis schreef in 2007 het boek “Gold: the once and future money”.

Het is één van de betere boeken over het onderwerp. In het boek leer je hoe goud doorheen de geschiedenis steeds een belangrijke rol bleef spelen.

Nu en dan werd er wel eens wat geëxperimenteerd met “fiat currencies” . Geld dat losgekoppeld wordt van goud, zeg maar. We zitten vandaag overigens in een dergelijke periode.

Deze periodes zijn evenwel meestal van korte duur. Vroeg of laat wordt de verleiding om onbeperkte hoeveelheden geld te printen te groot … hetgeen resulteert in gigantische inflatie … waardoor uiteindelijk weer één of andere goudstandaard wordt ingevoerd.

Vandaar dat Lewis ook spreekt over goud als “future money”. Hij twijfelt er geen moment aan dat het huidige monetaire systeem zichzelf zal opblazen en we straks geld weer vastklikken aan de waarde van goud. Ik ben het met hem eens op dat vlak.

Maar ging dit artikel niet over de voedselprijzen? Absoluut. Maar om de huidige voedselprijzen in een historische context te plaatsen, is het belangrijk om te weten dat goud en geld vroeger hetzelfde was.

Voor $20 in biljetten, kreeg je altijd één ounce goud terug.

In 1904 betaalde je $1 voor een bushel  tarwe. Voor een ounce goud, kreeg je dus 20 bushels tarwe.

Vandaag kost een bushel ongeveer $8,50. Met één ounce goud ($1355) koop je vandaag echter 159 bushels tarwe.

Nathan Lewis publiceerde deze grafiek recent in The Daily Reckoning:

Tarwe is met andere woorden vandaag goedkoper dan ooit. Tenminste, indien je de prijs afzet in goud. Het enige echte geld.

Kijk maar naar de bovenstaande grafiek. De prijzen zitten compleet op de bodem!

Wie vandaag beweert dat voedsel duur wordt, bedoelt eigenlijk dat overheden teveel geld printen en zo de prijzen opdrijven.

Want voedsel blijft spotgoedkoop in historisch perspectief. En dit geldt echt niet alleen voor tarwe. Je zou dezelfde oefening met andere landbouwgrondstoffen kunnen maken en vaststellen dat ze allemaal vrij goedkoop zijn momenteel.

PS. Dit is geen oproep om blindelings achter de prijzen van landbouwproducten aan te lopen. Maar het kan wel een goed idee zijn om een aantal landbouwbedrijven te overwegen voor je lange termijn portefeuille. Hier zijn alvast twee interessante aandelen die flink beneden de werkelijke waarde noteren.

Het Westen zit in een economische Depressie. Vooruitziende investeerders proberen in te schatten welke de groeisectoren zijn in een dergelijke economie. Een algemene verarming van de bevolking betekent altijd dat een groter aandeel van het huishoudbudget richting voeding gaat. Dat brengt investeerders op het idee om landbouwgrond te kopen.

Echter als beleggers vandaag in het Westen landbouwgrond kopen, is de kans groot dat ze zich dat later zullen beklagen. Daar zijn een aantal redenen voor.

Westerse Landbouwgrond zit in een zeepbel

Landbouwgrond is niet immuun voor de tijdelijk oppeppende werking van het goedkoop krediet. Kredietexpansie van de banken heeft de laatste decennia zeer veel geld in de handen van investeerders gestopt, waardoor die een gigantische huizenzeepbel hebben gecreëerd. Net op dezelfde manier is er een zeepbel in de Europese en Amerikaanse landbouwgrond ontstaan.

De landbouwgrondprijs in België ligt momenteel, voor één hectare, tussen de 25.000 en de 50.000 euro. Twintig jaar geleden kon diezelfde hectare voor één tiende van de prijs worden gekocht. Mede verantwoordelijk voor die stijging in prijzen zijn ook de Europese landbouwsubsidies. Eens die bron van liquiditeit (momenteel €55 miljard per jaar, ofte 40% van het jaarlijkse EU-budget) opdroogt, zal ook de landbouw en landbouwgrond een kostelijke herorganisatie nodig hebben—wat opnieuw een negatief effect zal hebben op de waarderingen.

In de V.S. kenden de prijzen van landbouwgrond (ook niet gespeend van de nodige subsidies) overigens eveneens waanzinnige stijgingen. Zo verdubbelde de prijs van Amerikaanse landbouwgrond van $1500 tot $3000 per hectare.

Ter vergelijking: in Thailand kan je voor 25.000 euro vandaag 20 hectare landbouwgrond kopen. En in Rusland bijvoorbeeld, daar kan je zoveel landbouwgrond je maar kan bewerken gedurende 49 jaar gratis in bruikleen krijgen.

Kortom, door in lokale landbouwgrond te investeren ontsnap je niet aan de vastgoedzeepbel.

Hyperinflatie = daling in reële landbouwgrondprijzen

Grond, en ook landbouwgrond, kan men tot nader order niet opeten. Als eigenaar kan je het niet over je hoofd trekken als bescherming tegen regen en kou, of gebruiken als bron van warmte. Je kan je grond ook niet tegen confiscatie beschermen door het in een kluis te stoppen, of het naar veiliger of meer economisch aantrekkelijke oorden meenemen.

En laten bovenstaande doeleinden nu net de prioriteiten zijn van het gros van de bevolking tijdens een episode van hyperinflatie. De inflatie zorgt ervoor dat de waarde van de spaarcenten van heel veel mensen wegsmelten, waardoor hun psychologische prioriteiten drastisch veranderen. Daardoor zal de reële waarde van Westerse landbouwgrond tijdens de komende hyperinflatie dalen, ondanks recordprijzen in absolute cijfers.

Illustratie hiervan is te vinden in de lange neergang van de prijzen van landbouwgrond in de jaren 1980 (wat in feite het begin was van een ternauwernood voorkomen hyperinflatoire depressie), en de lange dip in prijzen van landbouwgrond in de Grote Depressie van de jaren 1930.

Buitenlandse investeringen? Twijfelachtig

Hyperinflatoire episodes zijn periodes van grote politieke omwentelingen, en brengen dus veel onzekerheid mee voor investeerders. Daarom bijvoorbeeld dat de rentevoeten tijdens hyperinflatie makkelijk kunnen vertienvoudigen. De kans is dus klein dat een grote influx van buitenlands kapitaal de reële landbouwprijzen op dezelfde niveaus als die van vandaag zullen houden eens de inflatie heeft toegeslaan.

De buitenlandse investeringen zullen plaatsvinden in de periode na de hyperinflatie, als het monetaire en politieke systeem enigszins gestabiliseerd zijn. Aangezien we aan het begin zitten van een paradigmawissel, waarbij de wereld papieren, virtuele activa zal inruilen voor reële, tastbare investeringen, is het wel waarschijnlijk dat de prijzen van landbouwgrond aanzienlijk zullen gaan stijgen na de bodem van de depressie, maar dat is een proces dat lange jaren zal duren.

Wanneer investeren in landbouwgrond?

Landbouwgrond op zich is een solide en verdedigbare investering. Anders dan veel van de hedendaagse investeringen (zoals staatsobligaties, om er meer één te noemen) heeft het een aanzienlijke reële productieve capaciteit, een capaciteit die bijna te allen tijde relevant is en gewaardeerd wordt.

Echter voor het Westen is het nu wel een ongunstige tijd om hierin aankopen te doen. Voor wie besloten heeft om (een deel van) zijn kapitaal in Westerse landbouwgrond te beleggen is het raadzaam om nu eerst te investeren in een reserve aan barbaars geld, oftewel goud en zilver, om dan, als de wanhoop het hoogst is en de reële prijzen het laagst, in lokale gronden te investeren. Toch blijft diversificatie belangrijk, de geschiedenis leert immers dat confiscatie van boerderijen en landbouwgronden tijdens periodes van politieke chaos niet uitzonderlijk zijn.

Relevante grafieken

Zie oorspronkelijk artikel

Achtergrond:

• Dossier “Vastgoed als Investering”
• Wijsheid uit het Oosten (over grond en goud als bescherming tegen inflatie
• Documentaire van farmsubsidy.org: “Fields of Gold: Lifting the Veil on Europe’s Farm Subsidies (tip!)
• Boerderij.nl: “Rijkaards kopen landbouwgrond“
• Reuters: For U.S. farmland, signs of a property bubble?
• Finfacts: “Irish farmland prices …remain highest in Europe”
• Farmers Weekly Interactive: “Bare land could reach £7000/acre, says Savills“
• Beursduivel.be discussie: Landbouwgrond – een safe haven?

–

Oorspronkelijk verschenen op www.goldonomic.be

De staatsobligaties zijn de ultieme zeepbel. En hij staat op klappen. Waarom? Met hun historisch lage rentevoeten zijn staatsobligaties voor beleggers feitelijk niet meer interessant, de reële inflatie (altijd hoger dan de officiële cijfers!) doet de waarde van het geld sneller dalen dan de rentevoeten kunnen compenseren. Het is slechts een kwestie van tijd voor de massa dit door krijgt.

De centrale banken kunnen de rentevoeten dit keer, in tegenstelling tot begin jaren ’80, niet doen stijgen, aangezien de huidige rentesneeuwbal dan een rentelawine wordt, en de staatsschuld en de schulden van de banken dan in één klap tot in de stratosfeer vliegt. Overheden verklaren zichzelf echter nooit failliet, dus dit scenario is hoogst onwaarschijnlijk.

Het alternatief? Simpel, de Centrale Banken stilletjes zèlf alle staatsobligaties laten opkopen, met uit het niets gecreëerd fiatgeld. Het gevolg is de onvermijdelijke crash van de dollar, en een (hyper)inflatoire spiraal voor het Westerse papiergeld waar de euro ook in zal worden meegezogen. Dit opkopen van de staatsobligaties door centrale banken gebeurt overigens al op grote schaal, zo kocht volgens CNBC de Federal Reserve in 2009 liefst 80% van de nieuw uitgegeven Amerikaanse staatsobligaties (hier bevestigd door 2 marktanalisten).

Hier zijn Peter Schiff en Marc Faber met hun idee over wat te doen met Amerikaanse staatsobligaties:

–

www.Goldonomic.nl