Tijd is rijp om geld met een helicopter uit te strooien
Van Ben S. Bernanke wordt wel eens gezegd dat hij beter ‘helicopter Ben’ zou worden genoemd. B.B. heeft namelijk massa’s geld boven het economisch landschap in de U.S. gedropt in een duidelijke poging om dat landschap wat op te vrolijken. Of hij in zijn opdracht is geslaagd, is nog maar zeer de vraag.
De economie doet het wat beter, dat is waar, maar niet alle knelpunten zijn weggewerkt. Meest voor de hand liggend is de werkgelegenheid die nog altijd veel te laag ligt. Bernanke lijkt echter niet zo scheutig te zijn om nog geld te droppen, geld dat hij eigenhandig uit de lucht moet plukken.
De volgende ronde
Willem Buiter, de meeste bekende econoom van Citigroup, is een heuse helicopter-fan. Hij roept niet alleen Ben Bernanke maar alle centrale bankiers om nog meer geld te droppen. De eerste stap zou er uit bestaan dat iedereen, maar dan ook letterlijk iedereen, de % naar zero laat zakken. Dat geldt op de eerste plaats voor de E.U. en voor het U.K.
In een volgende fase is het tijd voor meer imaginative forms van quantitative easing, waarna de verschillende verantwoordelijken elk hun eigen economie met geld gaan besproeien. Alleen deze aanpak zou straf genoeg zijn om de groei van de economie op een aanvaardbaar peil te brengen, met een sterker effect dan dat van het gewoon maar printen van geld.
Een oceaan van kredieten moet onvermijdelijk inflatie veroorzaken
We leven in een periode van kredieten, de wereld wordt met goedkoop geld overspoeld. Die kredietgolf is nog versneld, aan geld is geen gebrek. De vloedgolf aan krediet heeft ongetwijfeld de economische groei eveneens versneld en zal dat nog blijven doen de rest van het jaar.
Maar loontje komt ooit wel om zijn boontje. Overdadige kredietverstrekking heeft het vervelende gevolg de inflatie een handje toe te steken. Vroeger of later zal de inflatie toeslaan, daar durven we donder op te zeggen. Een absolute aanrader is daarom het boek “Tuesday Never Comes” van de bekende Bill Gross.
Verzadigde markt
Gross schrijft in zijn boek dat de centrale bankiers in de U.S. schijnen te geloven dat de markten verder Treasuries blijven kopen aan lage rentevoeten omdat hun voorraad aan schatkistpapier is opgebruikt. In 2008 wisten die centrale bankiers niet hoeveel schulden er uitstonden en dat weten ze nu nog altijd niet.
Gross vergelijkt de pogingen van de Fed om de appetijt voor Treasuries aan te zwengelen met wijndrinkers die zeldzame wijnen kopen om ze te degusteren.
Hun wijnkelder is echter gevuld geraakt en dus gaan ze niet langer meer wijn bijkopen. Dezelfde situatie doet zich nu voor bij Treasuries. De Fed hoopt dat er nieuwe wijndrinkers gaan opduiken, maar dat zal niet gebeuren. Wel zal de inflatie opduiken, iets waar niemand echt naar zit uit te kijken.
>>> Bescherm uw vermogen tegen inflatie!
Dow Jones slechts 159 % hoger dan in 1929
Aangepast aan inflatie noteert de Dow Jones 159 % hoger dan zijn piek in 1929 en 84 % hoger dan de piek in 1966. Niet al te spectaculaire cijfers. De Dow vandaag staat 98 % hoger dan zijn laagtepunt van 9 maart 2009, niet veel meer dan de 84 % stijging sinds 1966.
Volgens Peter Schiff is Ben Bernanke een domme kloot
Peter Schiff was te gast op een recente TV-show van Max Keiser – Keiser Report. Hierin ging hij in zijn bekende stijl volledig los inzake het beleid van Ben Bernanke bij de Fed.
Volgens Schiff heeft Bernanke geen flauw idee waar hij mee bezig is. Daarenboven stort zijn beleid Amerika de afgrond in en het einde van de dollar nadert.
>>> Download nu het GRATIS Rapport — Koopjes in de Goudmarkt!
Beurstaks, lage rentes en zeepbellen
Quizvraag: in welk land verhoogt men de taks op beursverrichtingen op enkele maanden tijd tweemaal, eerst met 29% en vervolgens nogmaals met 14%? Antwoord: only in Belgium!
Ten eerste schoffeert men (particuliere) beleggers. Men noemde ze zelfs speculanten. Bizar dat een échte speculant zoals de Dexia Holding, de hand boven het hoofd wordt gehouden en wordt voorzien van waarborgen die zo risicovol zijn dat ze de financiële ondergang van het land zouden kunnen betekenen, terwijl mensen die voor hun pensioen verstandig beleggen in aandelen, met belastingverhogingen worden gepest en bovendien voor speculant worden uitgemaakt.
Ten tweede stelt men risicokapitaal, want dat zijn en blijven aandelen tenslotte, in een slecht daglicht. Blijkbaar wenst de regering enkel dat beleggers de eigen staatsobligaties kopen (geen verhoging van de beurstaks) en het aandelenbeleggen dan maar de rug toekeren. Het zou nochtans beter zijn als beleggers niets in de weg wordt gelegd om te investeren in bedrijven en de economie, i.p.v. overheden die hun financiën niet op orde hebben, nog meer schulden te laten aangaan.
Ten derde nodigt elke belastingverhoging uit om ze te omzeilen, wat hier ongetwijfeld ook zal gebeuren. Door steeds meer en bijkomende belastingen op te leggen, creëert men bij de bevolking de gewoonte om op alle mogelijke manieren die belastingen te ontlopen (zowel legaal als illegaal). De uiteindelijke inkomsten liggen vaak lager dan wat men initieel had begroot. Meer belastingen, meer inefficiëntie en meer bureaucratie halen de bovenhand.
Wellicht kunnen we met deze opsomming nog wel een tijdje doorgaan. Er is in principe geen goed woord over te schrijven, maar toch mogen we dit niet dramatiseren.
Als valuebeleggers houden we aandelen vaak enkele jaren bij. We zijn dus geen hyperactieve beleggers die elke dag transacties doen, waardoor we dagelijks meermaals de beurstaks verschuldigd zouden zijn.
Daarnaast zijn de brokertarieven de jongste jaren enorm sterk gedaald. Het is vandaag veel goedkoper om in aandelen te handelen dan pakweg 10 of 15 jaar geleden. Die halve procent beurstaks (0,25% per aankoop en 0,25% per verkoop) is een halve procent te veel, maar zal ons als langetermijnbeleggers zeker niet de handdoek doen gooien.
Beleggers kampen met (licht) hogere kosten, spaarders kampen met steeds lagere opbrengsten.
De (basis)rente op spaarboekjes in België daalde onlangs opnieuw. Marktleider BNP Paribas Fortis biedt nu minder dan 1%. We hebben nooit begrepen waarom een bank met een voor de klant hoge kostenstructuur en lage vergoedingen op spaargeld, de marktleider kan zijn.
Blijkbaar geven mensen dus niet om hun geld en aanvaarden ze dat het jaarlijks waarde verliest.
De centrale bank heeft een belangrijke sleutel in handen om de inflatie, die in werkelijkheid trouwens hoger ligt dan officieel wordt geafficheerd, in te tomen. Maar wat meer inflatie is beter voor wie schulden heeft ─ de meeste westerse landen ─ en ondertussen slikt de bevolking zonder enige vorm van protest of actie deze verdoken vorm van belasting.
De Amerikaanse centrale bank (FED) zette onlangs de geldkraan niet nog verder open. Kwantitatieve verruiming (QE), of het creëren van geld, was iets waarop beleggers blijkbaar al gingen hopen, getuige de daling van de beurskoersen op het bericht dat de FED geen rondje QE plande.
Het is eigenlijk een beetje vreemd dat beleggers teleurgesteld waren. Immers, zou het niet beter zijn dat de economie zelfvoedend en vooral op een duurzame manier terug wat begint te groeien? Een gedopeerde economie brengt op termijn meer voor- dan nadelen.
De permanente crisis waarin we ons nu bevinden is er precies gekomen door het te lakse beleid van de centrale banken (en o.a. ook door foute deregulering). Beleggers zouden eigenlijk blij moeten zijn dat de economie groeit zónder tussenkomst van de FED. Maar QE zorgt natuurlijk wel voor activa-inflatie (asset inflation) en het vormen van zeepbellen en dat zien beleggers liever. Dat zo’n zeepbel nadien dan ontploft, met alle gevolgen van dien, is een zorg voor later, waaraan men meestal denkt als het te laat is.
Misschien helpen al die spaarders, die uiteindelijk toch hun buik vol zullen krijgen van de ultralage spaaropbrengsten, bij het blazen van die zeepbellen. Bij SMART Capital zitten we nu al klaar in activa waarop men zich wel eens zou kunnen storten.
