Om het LTRO-feest van de ECB in perspectief te plaatsen, hebben we een geweldige INFOGRAPHIC gevonden over de hoeveelheid LTRO versus aflopende EU bankobligaties in de komende jaren.

De hoeveelheden komen bijzonder dicht bij elkaar in de buurt: 1,019 bn euro LTRO versus 1,106 bn euro banken.

Volledig toeval… toch?!

> Via www.slimbeleggen.net

Naar ondertussen jaarlijkse gewoonte bespraken we in SMART Capital de ‘brief aan de aandeelhouders’ van ‘s werelds beste value investor, Warren Buffett. De brief is ondertussen gepubliceerd, maar we kregen een tijdje geleden al een voorbeschouwing op de website van Fortune. Alle brieven uit het verleden vindt u overigens hier, en ze zijn interessante lectuur.

Samengevat gaat dat eerder gepubliceerde stuk over ‘asset allocatie’, de keuze die men maakt om in bepaalde activa te beleggen. Dat zijn cash, obligaties, aandelen, vastgoed en edelmetalen.

Beginnen doet Buffett met het definiëren van risico. En dat is namelijk niet de beweeglijkheid of volatiliteit van een actief, maar de mogelijkheid dat u het geïnvesteerde bedrag in dit actief permanent zal verliezen. Dat is overigens geen nieuwe uitvinding van Buffett, want met deze zienswijze kijkt hij al decennialang aan tegen ‘risico’. Wij doen dat ook en spreken daarom steeds over een ‘bedrijfsrisico’ en niet over een ‘aandelenrisico’. Een bedrijf met een hoog risico betekent een grotere kans op een faillissement (dat daarom nog niet voor de deur hoeft te staan); bij een bedrijf met een laag risico is die kans kleiner.

De volatiliteit van het aandeel is bijkomstig. Als we kunnen kiezen tussen iets dat weinig volatiel is en waarvan we verwachten dat het een potentieel van jaarlijks gemiddeld 5% heeft of iets dat veel volatieler is, maar een potentieel van 15% heeft, dan kiezen we voor dat laatste. Het lijkt ons veel beter om te leren omgaan met volatiliteit, dan te proberen het te vermijden en daarom met een lager rendement genoegen te moeten nemen.

Vervolgens bespreekt Buffett drie activaklassen: vastrentende activa, t.t.z. cash en (staats)obligaties, goud en aandelen. Het is niet omdat Buffett een lichtend voorbeeld voor ons als value investors is, dat we met alles slaafs akkoord gaan. Onze visie m.b.t. cash/obligaties en aandelen is dezelfde, onze visie m.b.t. goud is verschillend.

Laat ons beginnen met datgene waarmee Buffett in de brief eindigt: aandelen. We zijn immers een beleggingsblad dat zich d.m.v. value investing richt op aandelen. Het is en blijft onze voornaamste activakeuze.

Hoewel er uiteraard periodes zijn waarin aandelen het niet zo goed doen, zijn ze op lange termijn de meest rendabele activaklasse. Daarom ook dat wie in aandelen belegt, het sowieso voor de lange termijn moet doen, minstens 10 jaar. Buffett werpt op dat, naast vastgoed en boerderijen, bedrijven (aandelen) activa zijn die waarde kunnen produceren en creëren. Dat is nodig om de koopkracht van de belegger te vrijwaren, want door inflatie wordt die immers aangetast. Niet alle bedrijven zijn uiteraard een even goede keuze, maar het gevecht tegen inflatie is iets wat ook wij via aandelen aangaan.

Een tweede activaklasse waarover we met Buffett niet van mening verschillen, zijn vastrentende beleggingen, zoals cash, (staats)obligaties, spaardeposito’s en geldmarkt-fondsen. Ze zijn o.i. vooral enkel tijdelijk van nut, in afwachting elders te worden ingezet. Maar om verlies aan koopkracht te bekampen, zijn dit niet de ideale beleggingen.

Deze activa typeren zich doorgaans wel door een zeer lage of helemaal geen volatiliteit, maar voor Buffett vormen ze wel het grootste risico op permanent (koopkracht)verlies. Zeker de zeer lage rentevergoeding op ‘kwaliteitsvol’ (?) staatspapier is ruim onvoldoende om de inflatie goed te maken. Hetzelfde geldt voor spaardeposito’s en geldmarktfondsen. Buffett gaat net niet zo ver om cash letterlijk trash te noemen, zoals ikzelf begin februari deed, maar we zitten op dezelfde golflengte.

Met goud zijn we inderdaad aanbeland bij de activaklasse waar we met Buffett van mening verschillen. In 2010 namen we zijn visie en die van investeringspartner Charlie Munger op goud al stevig op de korrel.

Toch vinden we dat er enige waarheid in zijn betoog zit, maar wij bekijken het vanuit een heel andere hoek.

Buffett blijft erop hameren dat goud niets produceert (i.t.t. bedrijven/aandelen). Hij blijft het ook bekijken als een investering. En dan heeft hij gelijk: je investeert niet in iets dat niets produceert. Onze visie is dat goud helemaal niet van enig productief nut moet zijn en liefst ook niets moet produceren. Het is ook precies de kracht van het gele metaal dat er geen tegenpartij is en dus ook geen tegenpartijrisico.

En het is géén belegging of investering. Het biedt eenvoudigweg een bescherming tegen muntontwaarding, de geldcreatie van de centrale banken en de (domme) beslissingen van politici. Dat zijn nochtans elementen die ook Buffett onderschrijft, alleen koppelt hij daar niet de vrij logische en voor de hand liggende keuze voor fysiek goud aan. Wij zijn er echter van overtuigd dat steeds meer mensen dat wél zullen doen. Goud is immers geld ─ dat echter zijn waarde beter behoudt ─ en dat besef groeit langzaam maar zeker.

Buffett bekijkt goud dus door de verkeerde bril en lijkt te willen insinueren dat het een door speculanten opgeklopte zeepbel is. Dat is niet juist; de manipulatie op de papieren goudmarkt, zoals de Chicago Mercantile Exchange (CME), probeert trouwens al jaren de goudprijs te drukken. Het zijn net de grote Amerikaanse zakenbanken die via shortposities pogingen doen om de markt te ontwrichten. Dat zijn eerder de speculanten, dan de kleine belegger die de verstandige keuze maakt om een deel van zijn cash geld in fysiek goud om te zetten.

Op één punt moeten we Buffett bijtreden: goud zal o.i. hoogstwaarschijnlijk nog jaren in waarde toenemen (lees: fiat geld zal nog jaren waarde verliezen tegenover dezelfde klomp goud), maar dat betekent inderdaad niet dat het voor eeuwig moet worden aangehouden. Vroeg of laat zal er aan de hausse een einde komen of zullen er betere alternatieven zijn.

Pierre Huylenbroeck bespreekt een interessant stukje economische actualiteit op de Bear en Bull blog van de Tijd:

Tegelijk is ook de aandelenaversie in de voorbije twintig jaar nooit zo groot geweest. Bloomberg meldt dat beleggers in de voorbije vijf jaar 469 miljard dollar (360 miljard euro) uit Amerikaanse aandelenfondsen terugtrokken. Het verhandelde volume in Wall Street zakte tot het laagste peil van de 21ste eeuw.

Die aandelenhekel uit zich in de waarderingen. Het is niet logisch dat het dividendrendement van aandelen boven de obligatierente ligt, behalve als men gelooft dat er geen groei zit bij de Europese bedrijven en dat een lening aan de met schulden overladen overheden dus interessanter is. Een malle situatie, inderdaad. Zelfs in de VS, waar bedrijven erg karig zijn met dividenden, ligt het dividendrendement sinds kort boven de obligatierente.

Uit het laatste TIC rapport blijkt dat Rusland voor de 14^e maand op rij Amerikaanse obligaties heeft verkocht waardoor het zijn portefeuille gehalveerd heeft op anderhalf jaar tijd, van $ 176 miljard naar $ 88,4 miljard.

China verkocht in december nog voor $ 32 miljard waardoor het nog maar $ 1.110 miljard U.S. Treasuries aanhoudt, het laagste niveau sinds 2010. Het totaal door buitenlanders aangehouden obligaties daalde van $ 4.750 biljoen tot $ 4.732 biljoen.

Lees het volledige artikel >>

De rally van de yuan over de afgelopen jaren heeft de appetijt om voor yuan-gedomineerde schuld enorm aangewakkerd. Vele multinationals geven steeds vaker obligaties uit in Chinese yuan, waaronder VW of Caterpillar (zie onderstaande infographic).

Voor beleggers zijn dit geweldige tools: men trekt een jaarlijkse rendement op en men lift mee op de appreciatie van de yuan!

De Chinese yuan zal in de komende jaren nog verder aantrekken. U kan op diverse manieren inspelen op de stijging van de yuan.

>>> Ontdek de yuan in het Groeimarkten Rapport

> Via www.slimbeleggen.net