Gemeten in dollars is de goudprijs de afgelopen negen jaar op rij met gemiddeld 17,1% per jaar gestegen. Tijdens deze periode apprecieerde goud ten opzichte van alle andere valuta met dubbelcijferige percentages, waaronder met 11,9% gemiddeld per jaar ten opzichte van de euro. Goud is duidelijk één van de asset klassen die het beste presteerde het afgelopen decennium.
Met dergelijke uitzonderlijke resultaten over zo’n lange periode, is het logisch om jezelf af te vragen of de bullmarkt in goud over is. Het antwoord is een duidelijke nee. De reden is dat de koopkracht van alle nationale valuta wereldwijd nog steeds wordt uitgehold.
De bullmarkt in goud is de ene kant van de medaille, de bearmarkt voor nationale valuta welke begon in 1971 is de andere kant. In dat jaar verwerden deze valuta tot fiatgeld, niet langer inwisselbaar voor goud. Sinds dat moment bevinden alle fiatvaluta zich in een race naar de bodem om welke het eerst zijn totale koopkracht verliest en wordt gedumpt.
Veel valuta zijn de finish al gepasseerd. In de jaren tachtig stortten diverse Latijns-Amerikaanse munteenheden volledig in. Hetzelfde lot waren de Balkan valuta toegedaan in de jaren negentig en meer recent moest de Zimbabwaanse dollar het ontgelden. En alhoewel andere valuta als de Mexicaanse peso, de Russische roebel en de Turkse lira niet volledig zijn ingestort, is hun koopkracht nu stukken lager dan op hun toppunt.
Overheden in deze landen hebben via hun centrale banken hun heil gezocht in het bijdrukken van geld, wat tegenwoordig mooi “quantitative easing” wordt genoemd, ofwel monetaire verruiming. Simpel gezegd hebben centrale banken overheidsobligaties gekocht en deze omgezet in valuta, door of daadwerkelijk bankbiljetten bij te drukken of via een administratieve procedure nieuw gecreëerd geld bij te schrijven op de bankrekening van de overheid, die het geld vervolgens kan spenderen. Feitelijk hebben centrale banken overheidsschuld omgezet in concreet geld en konden zij zoveel geld bijmaken als ze wilden want zonder een directe link met goud is er geen discipline.
Tot 1971 kon geld alleen worden gecreëerd als er een goudreserve tegenover stond en waren nationale valuta handige substituten die circuleerden in plaats van onhandige gouden munten. Maar dit is allemaal drastisch veranderd. Als gevolg van het verwijderen van de discipline die een rem zette op de creatie van geld, maken overheden liever geld bij in plaats van het terugdringen van de overheidsuitgaven. Aldus worden valuta minder waard en neemt de prijs van goud, gemeten in die valuta, toe.
Met nationale valuta kan de burger voortdurend minder goederen kopen als gevolg van het beleid van overheden. Zolang dit niet verandert, zal de bullmarkt in goud blijven aanhouden.
De beren dirigeren de markten nu. De “suckers-rally” van de voorbije 13 maanden is dood en begraven. Volgende stop: Dow 10.000!
Vandaag ging de index al los door zijn 200-daags gemiddelde heen, hetgeen prompt nieuwe verkopers aantrok. Extra verkopers in een lege markt. Goed nieuws kan je het niet noemen. Het resultaat was er dan ook naar. Wall Street ging voor bijna 4% de boot in.
Wie nog met zijn volledig vermogen in de markt zit, grijpt maar best iedere kleine opleving aan om posities te dumpen. Of gooi het allemaal ineens in de verkoop en geniet van je nachtrust. Ik kan het iedereen aanbevelen
Centrale banken hebben geprobeerd om deze economie met kunstgrepen recht te houden maar het wordt nu met de dag duidelijker dat het allemaal niet meer is geweest dan het schuiven met schulden.
De “oplossing” waarmee men komt, is niet meer dan geld lenen van de éne om te geven aan de andere. Niet bepaald wat je zou omschrijven als duurzaam.
Wel, wel. Duitsland’s “Iron Lady” heeft er genoeg van en trekt ten strijde tegen de speculanten. Shorten van staatsobligaties of het “naakt” kopen van CDS-contracten is vanaf heden “verboten”. Tegelijkertijd schiet ze ook de banksector te hulp met een ban op het shorten van 10 financiële aandelen.
Lekker makkelijk allemaal. Als je het spel niet kan winnen, verander je toch gewoon de regels? Maar of het allemaal zal lopen zoals mevrouw Merkel hoopt, betwijfel ik.
Vaak zijn shorters de enige kopers in de markt wanneer de koersen in vrije val gaan. Wie short gaat, is namelijk later verplicht om te kopen. Iedere shorter is een potentiële koper. En dat is altijd handig wanneer indexen intraday 10% lager gaan omdat er niemand opdaagt om te kopen.
Benieuwd hoe dit uitpakt. Maar als de gebeurtenissen van de zomer van 2008 ons iets geleerd hebben, dan is het wel dat het bannen van shorten geen enkele zin heeft en waarschijnlijk de dalende trend alleen maar versnelt.
Maar ja, het past natuurlijk allemaal in de politieke strategie om de aandacht van de publieke opinie om te buigen. Het zijn niet de politiekers die ons in financiële problemen brachten door meer te spenderen dan te ontvangen. Nee, het zijn die verdomde speculanten die compleet gezonde landen helemaal uit mekaar speculeren.
Liam Byrne, de voormalige ‘Chief Secretary to the Treasury’, was zo vriendelijk om zijn opvolger David Laws nog een briefje na te laten met de boodschap: “Ik vrees dat er geen geld meer is”.
Dit is deel zeven van het artikel over de grote inflatie in Frankrijk voor en tijdens de Franse Revolutie, en over de parallellen met de gebeurtenissen vandaag.
Op 21 januari 1793 werd Koning Lodewijk de Zestiende publiekelijk onthoofd. Zijn inflatoire regime werd voortgezet door de regeringsleiders van de eerste Franse Republiek. En graaf Mirabeau? Die stierf enige tijd daarvoor al, op 2 april 1791, nog geen twee jaar na zijn roemruchte papiergeld-toespraak. De officiële doodsoorzaak was een ontsteking van de hartzak, maar er circuleren hardnekkige geruchten (die zelfs uit de autopsiekamer afkomstig schenen te zijn) dat hij in feite vergiftigd was.
Het wordt gezegd dat Mirabeaus begrafenis 300.000 mensen op de been bracht. De nationale rouw om de staatsman met de zilveren tong sloeg echter om in woede en consternatie, toen men in november 1792 een geheime bergplaats ontdekte in de woning van de gevluchte koning Lodewijk de zestiende. In die nis zaten documenten waaruit bleek dat Mirabeau, samen met andere prominente politici, zich door de koning voor een royaal pensioen had laten omkopen. De regering besloot daarop zijn lijk uit het prestigieuze Panthéon te verwijderen, en het standbeeld van Mirabeau werd vernietigd.
Ik publiceer dit artikel in 7 delen. Wil je het volledige artikel lezen? Lees het online of download de de printversie (pdf 12 pgs., 4 mb)
