Spanje en Portugal zijn de volgende landen die in het vizier van speculanten komen nadat Griekenland “gered” werd. Allez “redding” is veel gezegd want de maatregelen die de Grieken moeten nemen garanderen een diepe recessie. Deze landen dreigen de euro mee te sleuren in hun val.
Volgens Faber is het nu waarschijnlijk niet het beste moment om goud te kopen maar beleggers doen er niettemin goed aan regelmatig wat goud te kopen. Al is het maar omdat heel wat Westerse landen over enkele jaren 30% tot 50% van hun fiscale inkomsten gebruikt zullen worden om de rente op schulden te betalen.
In het Westen valt men over elkaar heen om de crisissen te bestrijden. Amerika zat al in de hoek waar de klappen vielen en Europa is tegenwoordig het bittere smaakje van de maand. Dit is uiteraard slecht nieuws voor de dollar, en vooral voor de euro, die iedere dag wat meer aan terrein verliest.
In Azië daarentegen weet men geen blijf hun groei! De Aziatische groeimarkt, met op kop China, is dynamisch, revolutionair en toont steeds meer leiderschap. Dit laatste is ook wel nodig, aangezien er sprake is van een complete oververhitting van de Chinese economie. De verschroeiende expansie van +10% is op termijn niet wenselijk.
De Chinezen zien het liever allemaal iets trager … ’steady as she goes’ zeg maar.
Om een meltdown te vermijden, werden vlak voor de ingang van het Chinese Nieuwjaar voor de 2de maal dit jaar de bankreserves opgetrokken met 0,5%: de kapitaalsratio staat hiermee op 16,5%. De maatregel is bedoeld om de kredietverlening van de banken in te perken, om zo zeepbellen in de economie te vermijden.
Ik ben het eens met deze monetaire aanpak van de Chinese autoriteiten.
Maar er is ook nog iets anders aan de hand, namelijk de koppeling van de Chinese munt – de yuan – aan de Amerikaanse dollar. Deze koppeling wordt sinds juli 2008 door de Chinese overheid kunstmatig in stand gehouden, nadat de munt in de 3 voorafgaande jaren met 21% was gestegen t.o.v. de dollar. De regering vreesde destijds dat de snelle stijging van de yuan de Chinese groei in het gedrang kon brengen, omdat het de exportsector benadeelde, een belangrijk onderdeel van de Chinese economie.
Het belang van de export is er nog steeds, maar neemt langzaam maar zeker af ten opzichte van de binnenlandse groei. De noodzaak van een koppeling naar de evolutie van de dollar neemt af. Daarenboven krijgt China veel kritiek vanuit het buitenland door de koppeling, want het zou een kunstmatig concurrentieel voordeel bieden aan de Chinezen.
Ik vrees echter dat China hier weinig gehoor aan geeft. Men kijkt op de eerste plaats naar hun eigen belang, en wie dan wat verder kijkt ziet dat de koppeling ook voor de nodige zeepbellen zorgt in de Chinese economie. En nogmaals, dit wil men kost wat kost vermijden.
Dus ik vermoed dat China vroeg of laat deze koppeling ‘vaarwel’ zegt, eens men ziet dat men op eigen benen kan staan. Een ontkoppeling kan slechts 1 uitkomst opleveren: een explosie van de Chinese yuan!
En u hoeft mij niet te geloven, vooraanstaande Azië-specialisten zoals Jim O’Neill van Goldman Sachs of Chris Wood van CLSA denken er hetzelfde over…
Nico Pantelis
Verantwoordelijk Uitgever van Slim Beleggen - Het Pantelis Rapport
De wereldeconomie is in crisis. Het vertrouwen in de politiek en in de banken is sterk gedaald. Mensen zijn boos op de banken en op een economisch systeem waar slechts een handjevol mensen de exorbitante vruchten van plukt. Toch blijven massale protesten uit. Hoe komt dat? Waar blijft de woede? En waar leidt de onvrede tot verandering? Tegenlicht vraagt het aan socioloog Manuel Castells en filosoof Peter Sloterdijk en maakt kennis met de energieke revolutionairen van de nieuwe Do-It-Yourself cultuur.
Tegenlicht ging op zoek naar de tegenbeweging en vond moderne helden in actie in Barcelona, Tallinn en Jakarta. Wat hen verbindt is dat ze niet wachten op politieke partijen om de wereld te verbeteren. Ze doen het gewoon zelf. Neem Enric Duran. Hij beroofde de Spaanse banken voor een half miljoen euro, gebruikte het geld voor een krant over ‘Leven zonder Kapitalisme’ en werd in Spanje immens populair als de ‘Robin Hood van de banken’. Of Birgit Tolmann. Zij gebruikte de kaalslag van de crisis in Estland om samen het haar vrienden op internet een Geluksbank voor ruilhandel op te richten, met wereldwijde ambities. En Zaim Saidi. Hij heeft in Jakarta een nieuwe, waardevaste munteenheid geïntroduceerd: de gouden dinar, geïnspireerd op islamitische waarden.
Het lijken kleinschalige initiatieven, maar bij elkaar opgeteld zijn ze wel degelijk een kracht van betekenis. Castells: “People are trying to change their lives without going through the mediation of politics (…). It’s a new economic culture, a culture of Do-It-Yourself, Organize-It-Yourself and don’t give up the value of your life for the value of your stocks, because the value of your life you control, the value of your stocks you don’t control and is highly uncertain. So this is the new process of change emerging in societies around the world.”
Niet iedereen, waaronder mezelf, is akkoord met de deflatie-theorie die onder andere Robert Prechter aanhangt. Hieronder legt Peter Boockvar (Miller Tabak) nog eens uit hoe de genomen maatregelen door de centrale banken uiteindelijk tot een hoge inflatie zullen leiden. Uiteraard kan dit proces gepaard gaan met tussentijdse periodes van deflatie, maar dit zal de uiteindelijke uitkomst - een potentiële hyperinflatie - enkel verder aanwakkeren.
