Ik vond dit artikel van Philippe Gijsels als gastbijdrage op de Tijd Blog. Ik raad iedereen aan om het volledige artikel te lezen, maar ik haal er hier een stuk uit over de seculaire periodes voor aandelen. Hoe je het ook draait of keert, er zit een patroon in en ook deze keer lijkt de geschiedenis zich aan het patroon te houden.

Mijn werkhypothese is de laatste jaren altijd geweest dat we pas aan een structurele lange-termijn stierenmarkt kunnen beginnen als de schuldenberg op welke manier dan ook is weggewerkt.

Hiervoor bestaan verschillende oplossingen namelijk: wegsparen, weginflateren, weggroeien of defaulten. De gevolgen voor de markten, de economie en ook de duur van het adaptatieproces zijn onder de verschillende scenario’s nogal verschillend. Maar het staat buiten kijf dat er eerst een gezond draagvlak moet worden gecreëerd om het nieuwe grote stierenbal op te houden. En tot dat er ligt, blijft de markt in een lange termijn horizontaal consolidatiekanaal gevangen.

En om Morpheus uit de Matrix te parafraseren: “hoe weet ik dat? Door naar de toekomst te kijken? Neen door naar de geschiedenis te kijken.” Als we terug gaan naar het begin van de 20ste eeuw dan kunnen we vier lange termijn periodes onderscheiden. En je gaat me niet horen zeggen dat het in volgorde van optreden gaat over een winter, een lente, een zomer en een herfst. Eerst was er de periode na de grote crash van 1929 tot aan het einde van de tweede wereldoorlog in 1944. We kijken hier naar een periode van 15 jaar dat er letterlijk geen vooruitgang werd geboekt, integendeel.

Dan volgde de herstelbeweging na de tweede oorlog die tot in 1966 duurde, een periode van 22 jaar waarop de index bijna vertienvoudigde.

Maar na de vette jaren en de “golden sixties” volgde de oliecrisis van de jaren ’70. En weer was er een periode van zowat 16 jaar dat de markt horizontaal bewoog. Aan het begin van de periode, in 1966, stond de Dow Jones rond de 1.000 en in 1982 hadden we dat niveau nog niet blijvend overschreden. Ondertussen kregen de investeerders wel te maken met een zeer hoge inflatie, wat zorgde voor sterk negatieve reële rendementen.

En dan kwam de sterkste stierenmarkt uit mensenheugenis, het walhalla van de aandelencultuur van het einde van de jaren 90, het sluitstuk van een sterk opwaartse beweging die begon in 1982 en zorgde voor een meer dan verdertienvoudiging.

En de recente geschiedenis is helaas beter gekend. Sinds 2000 kamen we terecht in een serie van opeenvolgende crisissen, die eigenlijk één crisis is die zich steeds op andere plaatsen manifesteert en het gevolg is van de (te) grote hoeveelheid schulden in het systeem. Elke keer als de overheden en centrale banken de persen laten draaien en tussenkomen zien we een korte stierenmarkt, die nooit houdbaar blijkt. Het slechte nieuws is dat er nog wel een stuk weg af te leggen is voordat de schulden terug naar een aanvaardbaar niveau zijn teruggebracht.

Lees hier het volledige artikel Dow 100.000

Onderstaande grafiek komt van Bespoke Investement Group en laat de daling van de wereldwijde aandelenbeurzen zien sinds hun piek dit jaar (gegeven sinds 09/05/2012). Het mag geen verrassing heten dat Spanje en Italië helemaal onderaan bengelen. De Angelsaksische landen doen het samen met China het minst slecht in 2012.

Bron: Businessinsider

Tijdens de financiële crisis eind 2007 kelderde de winsten met 92 %. De winsten vielen terug tot een niveau niet meer gezien sinds de grote depressive van de jaren ’30. Sindsdien hebben de bedrijfswinsten een super snelle herstelperiode achter de rug waarin de winsten met 1.120 % stegen. Het huidige niveau ligt vlot boven die tijdens de dot.com periode en benadert het niveau van vlak voor de kredietcrisis.

De stijging van het laagtepunt in de jaren ’30 tot het hoogtepunt van de dot.com bubbel duurde 67 jaar, de huidige trend heeft er slecht 34 maanden over gedaan.

Bron: Chart of the Day

Een tijdje geleden schreef ik nog dat niet alleen Apple op een gigantische berg cash zit. Eind 2011 zaten de Amerikaanse bedrijven op $ 1,24 biljoen cash, of 8 % van de totale Amerikaanse economie. $ 276 miljard van het cash zat bij de 5 grootste bedrijven; Apple, Microsoft, Cisco, Google en Pfizer. Nu lijkt de cashberg toch in beweging te komen, iets wat goed is voor de Amerikaanse economie.

De laatste jaren hebben de bedrijven vooral cash aangehouden omdat er geen betere alternatieven waren. Of het cash werd aan dividenden een aankoopprogramma’s van eigen aandelen gespendeerd. De laatste maanden is er echter een stijging van kapitaaluitgaven van 57 %, het hoogste niveau sinds maart 2008.

63 % van de bedrijven spendeert opnieuw meer geld aan uitrusting en voertuigen. 1 op de 10 maakte uitgaven van meer dan $ 100.000. Als deze trend aanhoudt zal dit zeker een positief effect hebben op de Amerikaanse tewerkstelling.

Via Businessweek

Recent kwam Nokia nog met slechte kwartaalresultaten. Iets wat de laatste jaren al eens meer is gebeurd. Maar de situatie verslechterd en Nokia verliest cash tegen een duizelingwekkende snelheid. Nokia heeft een netto cashpositie (cash – schulden) van € 4,9 miljard en een totaal van € 9,8 miljard cash.

Dit zijn nog imposante bedragen, maar Nokia verbrandt snel cash het laatste jaar terwijl er de vorige jaren cash werd gegenereerd. Het afgelopen jaar verloor Nokia € 1,5 miljard cash, waarvan € 700 miljoen in het afgelopen kwartaal. Aan dit tempo bereikt de netto cashpositie € 0 binnen 7 kwartalen en de totale cash binnen 4 jaar. Als de situatie dus niet verslechtert!!

Onderstaande tabel is duidelijk. Kijk vooral naar de YoY vergelijkingen.

De reden is uiteraard niet ver te zoeken, kijk maar eens naar onderstaande tabel. De evolutie van de verkoop van smartphones is echt schrikwekkend.

Via Businessinsider