In 2008 raakte de wereld in paniek omdat de voedselprijzen in 3 jaar bijna verdubbeld waren.  Na een korte dip zitten we voor veel gewassen nu opnieuw op dat punt.  Niet door uitzonderlijke weersomstandigheden of misoogsten maar de verandering is structureel geworden.

Schaarste is de nieuwe norm.  Oorzaken : de toenemende bevolkingsgroei, de dalende Amerikaanse dollar en een stijgende levensstandaard voornamelijk in Azië.  Terwijl de voedselproducerende landen zijn overgegaan naar monocultures en afhankelijk zijn geworden van de grillen van de internationale markten, zien zij zich genoodzaakt om zelf voedsel in te voeren…tegen almaar hogere prijzen.  Bron : Tijd.be

De Japanse Yen blijft steeds maar nieuwe records optekenen ten opzichte van de Amerikaanse dollar. De vlucht naar financiële ‘veilige havens’ gaat onverminderd voort, ondanks het positieve sentiment van de jongste weken op de aandelenmarkten.

Over tegengestelde signalen gesproken…

>>> www.slimbeleggen.net

Begin dit jaar noemde ik de Amerikaanse dollar mijn favoriete belegging voor 2010. Tot op heden heeft de munt de verwachtingen perfect ingelost.

Van een high van 1,51 voor de EUR/USD ging het inmiddels al even naar 1,18. Dat is een stijging van 28%.

Valutaparen zijn altijd relatief. Je koopt eigenlijk niet alleen de USD maar verkoopt ook de EUR. Het feit dat de Europese schulden iedereen de stuipen op het lijf jaagde, heeft zo zeker geholpen.

Het is de perfecte trade. Je profiteert niet alleen van de toenemende vraag naar dollars, maar ook van de groeiende afkeer die beleggers tonen ten opzichte van de euro.

De totale hoeveelheid aan uitstaande leningen daalt nu tegen het grootste tempo sinds de Grote Depressie. Mensen betalen meer schulden af dan ze nieuwe leningen aangaan.

En aangezien het merendeel van de schulden in de wereld werden aangegaan in dollar, betekent dit dat de vraag naar de munt gigantisch is.

Om schulden af te lossen, heb je immers eerst harde valuta nodig.

Maar het zijn niet enkel particulieren die serieus werk maken van deleveraging. Ook bedrijven spelen hun rol. Vorige week nog las ik in de krant dat Europese multinationals op een recordbedrag aan liquide middelen zitten.

Cash is king. En dan liefst nog aan te houden in de reservemunt van de wereld.

De grootste factor in het deleveraging-proces is echter de banksector. Europese banken kochten sinds het begin van het decennium voor duizenden miljarden dollars aan dollargenoteerde beleggingen (CDO’s bv) en financierden dit vooral met korte termijn leningen.

Iedere accountant kan je vertellen dat het geen goed idee is om vaste activa te financieren met kortlopende leningen. Het is zelfs één van de factoren die banken in overweging nemen om te bepalen of bedrijven financieel gezond zijn.

Natuurlijk gaan deze principes overboord wanneer je met een beetje extra speculatie een nulletje achter je bonus kan zetten.

Banken hadden namelijk in 2003-2004 toegang tot goedkoop geld omdat de FED het beschikbaar stelde tegen 1%.

Plots zat iedereen in dezelfde trade. Kortlopend lenen aan 1% en herinvesteren tegen 6% of meer in herverpakte rommelleningen.

Uiteraard hield men geen rekening met de mogelijkheid dat het op een dag misschien onmogelijk zou zijn om de kortlopende leningen door te rollen. Laat staan tegen 1%.

En dat is nu precies wat er gebeurde nadat Lehman de boeken neerlegde. De financieringsmogelijkheden droogden op en er ontstond een gigantische tekort aan dollars.

Het financieel systeem dreigde op dat moment volledig te imploderen. Om aan de noodzakelijke dollars te geraken, verkochten banken eender welke belegging tegen eender welke prijs.

Er kwam pas een einde aan deze dollarschaarste nadat de Federal Reserve andere centrale banken overspoelden met een onbeperkte hoeveelheid aan dollars.

Bernanke stuurde $582 miljard naar alle uithoeken van de wereld en redde zo in feite het wereldwijde financieel systeem. Jawel, onze man van het jaar haalde heel Europa uit de shit door speculerende Europese banken van de nodige valuta te voorzien!

Kan het opnieuw gebeuren? Reken maar. Want opnieuw zitten alle banken weer in dezelfde trade. Kortlopend lenen in dollar – deze keer tegen 0% – en herinvesteren in “veilig” staatspapier dat 3% of 4% opbrengt.

Vandaar dat de dollar bijna perfect lijkt te correleren met put opties op aandelen.

Het deleveraging-proces leidt namelijk tot activaverkopen (aandelen, obligaties, …) en een toenemende vraag naar dollars. We zitten perfect op schema richting pariteit. Eén dollar voor één euro.

Nog steeds de ideale trade dus!