Financiële storm bereikt nu België!

Het is zover. Het onvermijdelijke speelt zich nu af. België verliest het vertrouwen van de obligatiebeleggers!

En onze politici die eigenhandig verantwoordelijk zijn voor de penibele financiële situatie waarin we ons nu bevinden, doen waar ze zo goed in zijn.

Ze maken handig gebruik van de onrust om hun eigen politieke toekomst veilig te stellen. Want, het is natuurlijk allemaal de schuld van diegenen die bijdragen aan de politieke instabiliteit.

Maar is dat wel zo?

Laten we eens even kijken.

Ik zie drie factoren die verantwoordelijk zijn voor de huidige onzekerheid.

Eerst en vooral is er de onbereidheid van bepaalde partijen om het te hebben over noodzakelijke besparingen. Levensnoodzakelijk zou ik zo zeggen.

Merkwaardig genoeg zijn het de partijen die België zogezegd graag zien, die spelen met de toekomst van dit land. In Wallonië wordt er niet eens over besparingen gesproken. Er is zelfs een partij die de uitgaven met nog ééns 7 miljard euro wil optrekken!

Tja, als de Financial Times dan enkele Waalse kranten openslaat om eens te kijken wat er in België gebeurt, krijgen ze meteen een ongemakkelijk gevoel. Dat spreekt voor zich.

Ten tweede hebben bepaalde politieke partijen lang en hard gezocht naar een belasting die we in België nog niet kennen: een vermogensbelasting!

Ons land is al wereldkampioen als het gaat om belastingdruk, maar dat betekent natuurlijk niet dat er geen ruimte meer is voor nog een nieuwe belasting.

Laat de rijken de crisis betalen! Dergelijke uitspraken doen het altijd goed. En aangezien de meeste mensen niet rijk zijn, verlies je er zeker geen kiezers mee. Wie zegt er dat politiek niet gemakkelijk kan zijn?

Of een dergelijke belasting uiteindelijk zal leiden tot meer inkomsten en een betere economie, vragen ze zich natuurlijk niet af.

Er zijn bovendien voorbeelden genoeg van landen die een dergelijke belasting hebben ingevoerd en vervolgens geconfronteerd werden met een gigantische kapitaalvlucht. Het sop is de kool niet waard, heet het dan zo mooi.

Misschien is het niet zo’n geweldig idee om de mensen die de overheidsschulden voor een groot deel financieren het land uit te jagen? Heeft daar al eens iemand bij stil gestaan?

Wanneer het kapitaal de grens oversteekt, tot wie gaat de overheid zich dan richten om de torenhoge schulden te financieren?  Is het mogelijk dat de financiële markten zich daar ongerust over maken? Reken maar!

Ten derde, en dat kunnen we niet ontkennen, is er inderdaad de politieke instabiliteit. Maar laten we alsjeblieft niet doen alsof die instabiliteit een gegeven is van de voorbije weken.

In de voorbije drie jaar, hadden we 5 verschillende regeringen. Nee, eigenlijk twee jaar. Want het vormen van de eerste regering nam al bijna een volledig jaar in beslag.

Drie jaar lang hebben politici van alle politieke partijen aan de inwoners van dit land bewezen dat de huidige structuren niet meer werken.

Er kunnen simpelweg geen (belangrijke) beslissingen meer genomen worden. Dat kan zelfs de grootste optimist nog amper weerleggen.

Voeg daar een federale overheid aan toe die wel nog over behoorlijk wat bevoegdheden beschikt, maar niet over de nodige centen en je zit met een probleem. Een bijzonder groot probleem, als je het mij vraagt.
De vraag is dus niet of we een periode van instabiliteit tegemoet gaan, maar wel hoe er een einde gemaakt kan worden aan de huidige chaos die ons land al drie jaar in een wurggreep houdt!

Maar ach, het zal allemaal zo’n vaart wel niet lopen op de financiële markten, toch? België vergelijken met Griekenland of de andere zwakke broertjes van Europa, is toch een brug te ver?

Wel, mijn beste lezer, daar zou ik niet zo zeker van zijn.

Economen, bankiers en politici mogen ons dan proberen gerust te stellen, maar dat maakt op mij persoonlijk bijzonder weinig indruk.

Al is het maar omdat het grotendeels over dezelfde mensen gaat die ten tijde van de bankencrisis ook al sussende taal spraken. We weten hoe dat is afgelopen, nietwaar?

Met een staatsschuld van 100% … een allergie aan besparingen … en een vergrijzende bevolking, behoort België wel degelijk tot de landen in de gevarenzone.

En ja, je kan dan het éne element waar België wel goed scoort (ons begrotingstekort) ophemelen maar echt geloofwaardig kom je zo niet over.

Een land met een schuldgraad van 100% ten opzichte van het BNP kijkt zelfs met “kleinere” tekorten van 5% over vier jaar aan tegen een onhoudbare schuldpositie van 120%.

Niet bepaald een geruststellend vooruitzicht. En het wordt nog erger wanneer je bedenkt dat al deze negatieve zaken niet ééns rekening houden met twee elementen die eigenlijk bijna onvermijdelijk zijn:

1) Uitgaven die in de toekomst sneller stijgen dan het BNP. De fameuze vergrijzing!
2) Historisch lage rentetarieven die eigenlijk alleen maar kunnen stijgen

Wat dit land nodig heeft, zijn politici die een “sense of urgency” aan de dag leggen. Niet alleen om eens flink het mes te zetten in de gigantische uitgaven, maar ook om een staatsstructuur te creëren die het land weer werkbaar maakt.

Enkel dan hebben we nog een waterkans om uit de financiële puinhoop te geraken. Maar laat duidelijk zijn dat er geen moment verloren meer kan gaan om deze moedige beslissingen te nemen.

De belangrijkste geschiedenisles die je niet kreeg (7/7)

Dit is deel zeven van het artikel over de grote inflatie in Frankrijk voor en tijdens de Franse Revolutie, en over de parallellen met de gebeurtenissen vandaag.

< Lees deel 6

Epiloog

Op 21 januari 1793 werd Koning Lodewijk de Zestiende publiekelijk onthoofd. Zijn inflatoire regime werd voortgezet door de regeringsleiders van de eerste Franse Republiek. En graaf Mirabeau? Die stierf enige tijd daarvoor al, op 2 april 1791, nog geen twee jaar na zijn roemruchte papiergeld-toespraak. De officiële doodsoorzaak was een ontsteking van de hartzak, maar er circuleren hardnekkige geruchten (die zelfs uit de autopsiekamer afkomstig schenen te zijn) dat hij in feite vergiftigd was.

Het wordt gezegd dat Mirabeaus begrafenis 300.000 mensen op de been bracht. De nationale rouw om de staatsman met de zilveren tong sloeg echter om in woede en consternatie, toen men in november 1792 een geheime bergplaats ontdekte in de woning van de gevluchte koning Lodewijk de zestiende. In die nis zaten documenten waaruit bleek dat Mirabeau, samen met andere prominente politici, zich door de koning voor een royaal pensioen had laten omkopen. De regering besloot daarop zijn lijk uit het prestigieuze Panthéon te verwijderen, en het standbeeld van Mirabeau werd vernietigd.

Ik publiceer dit artikel in 7 delen. Wil je het volledige artikel lezen?
Lees het online of download de de printversie (pdf 12 pgs., 4 mb)

Argenta wordt genationaliseerd

Je kan Herman Van Rompuy niet van nepotisme beschuldigen. Zijn naamgenoten bij Argenta worden bijzonder hard aangepakt door de nieuwe heffing op spaardeposito’s.

Banken zullen vanaf heden jaarlijks een verzekeringspremie aan de overheid betalen. Deze premie hangt af van het totale bedrag dat de bank heeft uitstaan aan spaardeposito’s en tak 21 producten.

Alle banken dienen deze premie te betalen. Of ze nu voorzichtig zijn geweest tijdens de crisis of niet.

Aangezien Argenta een nogal conservatieve bank is die sterk inzet op éénvoudige spaarrekeningen, dreigen zij zelfs het grootste slachtoffer te worden van deze maatregel.

Ik ben net even in de cijfers van vorig jaar gedoken en stel vast dat men in 2008 47 miljoen euro nettowinst realiseerde. Men betaalde 21 miljoen euro aan belastingen.

Maar door de waarborgregeling van Van Rompuy zal men dit jaar 23 miljoen euro extra aan de overheid storten. Dit komt overéén met bijna de helft van de winst!

Van de 68 miljoen euro winst voor belastingen, zal de overheid nu 44 miljoen euro naar zich toetrekken.

Met een beetje fantasie kan je hier stellen dat Argenta zo goed als genationaliseerd werd door de overheid.

Bij Argenta zijn ze uiteraard verbijsterd dat de overheid hun appeltje voor de dorst claimt.

Ik zou bijna willen oproepen om Argenta hier te steunen. Ze hebben zich als één van de weinigen verantwoordelijk gedragen maar betalen nu de rekening.

Ik heb veel goesting om mijn centen weg te halen bij de grootbanken en te deponeren bij Argenta. Niet alleen staan ze daar waarschijnlijk veiliger maar ze kunnen de steun gebruiken.

Maar langs de andere kant, betekent het natuurlijk dat Argenta volgend jaar nog meer geld op spaarrekeningen heeft staan en nog meer belastingen zal betalen.

Nee, eigenlijk is de oplossing voor Argenta simpel. Moedig je klanten aan om het geld van de rekeningen te halen en risico’s te nemen.

Misschien is dat wel net wat de regering hier probeert te bereiken? Het geld van de spaarboekjes jagen.

Verenigde Staten zijn bankroet

Met grote verwondering observeer ik de toenemende overtuiging dat een herstel om de hoek leunt … de groeiende hoop in het overheidsoptreden … en de bijna euforische stemming op de aandelenmarkten.

Hebben de machthebbers ons dan werkelijk behoed voor een nieuwe Grote Depressie zoals Ben Bernanke ons graag wil laten geloven?

Het vertrouwen dat de burger vandaag heeft in de overheid zal echter van korte duur zijn. Wie kijkt naar de onderliggende cijfers moet helaas toegeven dat de overheden net zo failliet zijn als het banksysteem dat ze proberen te redden.

De Verenigde Staten bijvoorbeeld realiseert dit jaar voor ongeveer $2.100 miljard aan inkomsten. Daar staan uitgaven van $3.600 miljard tegenover, hetgeen resulteert in een tekort van $1.500 miljard.

Het verschil moet gefinancierd worden met meer overheidsschulden. Deze schulden bedragen inmiddels $11.800 miljard.

Maar de Verenigde Staten hebben ook heel wat andere verplichtingen die je eigenlijk zo bij de uitstaande schulden mag rekenen. Ik heb het dan over de verplichtingen met betrekking tot de sociale zekerheid en Medicare.

Deze verplichtingen hebben een actuele waarde van respectievelijk $17.500 miljard en $89.300 miljard. Of anders gezegd, om in de toekomst aan deze verplichtingen te voldoen zou de VS vandaag reeds deze bedragen opzij moeten zetten.

Tellen we het allemaal bij mekaar op dan zitten we aan $118.600 miljard voor de totale schulden en verplichtingen van de Verenigde Staten.

En dit zou allemaal betaald worden met amper $2.100 miljard aan belastinginkomsten? Je hoeft geen rekenwonder te zijn om te begrijpen dat er geen enkele manier is voor de VS om aan deze verplichtingen te voldoen.

Indien we een minimale interestvoet van 3% rekenen op de uitstaande schulden en verplichtingen, komen we aan $3.558 per jaar. Of bijna 2 keer zoveel dan de fiscale inkomsten!

Maar denk maar niet dat Obama de ernst van de situatie in ziet en de buikriem aanhaalt. Hij ijvert zelfs om de “health care benefits” sterk uit te breiden. De overheid pakt de rekening wel op.

Van besparen is geen sprake. Goldman Sachs rekende vorige week nog voor dat de begrotingstekorten in het komende decennium niet onder de $1000 miljard per jaar uitkomen.

Tekorten moeten natuurlijk gefinancierd worden. En hier knelt nu net het schoentje. Je kan je afvragen of er wel voldoende spaargeld in de wereld aanwezig is om de VS dergelijke bedragen te blijven lenen. En dan vooral omdat de grootste schuldeisers van de VS (China en Japan) het geld zelf goed kunnen gebruiken.

Je moet goed beseffen dat men eigenlijk vandaag de tekorten al niet meer geleend krijgt, vandaar dat Bernanke een wit konijn uit zijn hoek toverde: Quantative Easing.

De Federal Reserve print geld om het vervolgens te lenen aan de overheid. Het gebeurt nu nog een beetje via een omweg en het wordt uiteraard uitgelegd als een noodzakelijke maatregel om de economie te stimuleren met extra liquiditeiten.

Ik begrijp echt niet hoe we er allemaal beter van kunnen worden door geld te printen en de waarde van iedere dollar die circuleert onderuit te halen. Hier wordt enkel de overheid beter van.

Het grote gevaar is echter dat de Federal Reserve geld zal blijven printen om de tekorten te compenseren. Het is een scenario om ernstig rekening mee te houden, en dan vooral omdat er voor de overheid geen andere uitweg meer is.

Dit beleid maakt me doodsbang. De Amerikanen volgen het pad van Zimbabwe, alleen zal hyperinflatie in de VS ook andere landen meesleuren in een diep gat.

Peter Bernholz (Professor Economie in Basel) bestudeerde de 12 grootste periodes van hyperinflatie die de wereld kende en ontdekte dat het omslagpunt gebeurde wanneer de tekorten 40% bedroegen van de uitgaven.

Voor de Verenigde Staten zitten we precies daar. Het tekort van $1500 miljard bedraagt 41,7% van de $3.600 miljard aan uitgaven.

Het is uiteraard nog niet te laat om dit waanzinnige beleid bij te sturen en de apocalypse te vermijden, maar heel veel tijd is er niet meer.

Overheid maakt het Opel moeilijker om auto’s te verkopen

De overheid zal de fiscale aftrekbaarheid van bedrijfswagens sterk gaan verminderen. Het is één van de maatregelen die overwogen wordt om het begrotingstekort wat te beperken. Maar het is ook een bijzonder kortzichtige en vooral hypocriete maatregel.

Als het gaat om de sluiting van Opel dan zijn politici sterk verontwaardigd dat deze fabriek dicht moet. Men staat zelfs te zwaaien met enkele honderden miljoenen euro’s aan steun indien men de vestiging open houdt. Maar als datzelfde Opel dan de auto’s die men produceert wil verkopen, gaat men de kopers ervan zwaar belasten. Hetgeen de vraag naar auto’s zal drukken.

Hoe kunnen autofabrikanten hun fabrieken laten draaien indien de vraag naar hun producten daalt door fiscale overheidsingrepen?