In februari realiseerde de Amerikaanse overheid $107 miljard aan inkomsten maar ze spendeerden $328 miljard. Zo kom je aan een tekort van $221 miljard! Uiteraard niets om je zorgen over te maken. Dit valt allemaal onder gezond economisch beleid. Simpele zielen zoals ik kunnen dat niet begrijpen. Je hebt op zijn minst een Nobelprijs economie nodig zoals Paul Krugman om uit leggen waarom het goed is om $3 te spenderen per $1 die je ontvangt.
Wat ik verwacht voor de komende duizend dagen. Te evalueren op 3 november 2012.
1. Crash van de beurzen
We maken de tweede fase mee van de economische depressie die begon in 2008. De pepmiddelen van goedkoop geld en krediet raken uitgewerkt en de beurzen worden opnieuw gecorrigeerd door investeerders die beseffen dat veel van de huidige bedrijvigheid geen economisch draagvlak heeft. Het resultaat is een tweede crash van de beurzen.
2. Bankfaillissementen of -bailouts
De inherent onstabiele aard van onze huidige banken, gecombineerd met de grote blootstelling aan Oost-Europa en de PIGS landen zorgt voor meer bank runs, welke leiden tot bankfaillissementen en/of grootschalige bailoutprogramma’s dicht bij huis. In deze context is het bevriezen van bankrekeningen niet ondenkbaar.
3. Stijgende en blijvend hoge werkloosheid
Doordat de koopkracht van waardepapieren afnemen kunnen mensen en bedrijven minder kopen. Het gevolg is een economie waarin enerzijds bedrijven falen en inkrimpen, en waar anderzijds nieuwe ondernemingen opstarten die van groter nut zijn. Veel mensen moeten dus een nieuwe plaats zoeken in de sterk veranderende economie. Door de zeer hoge minimumlonen en de sterke vakbonden die dit proces bemoeilijken betekent dit voor ons land een stijgende en blijvend hoge werkloosheid.
4. Daling van de huizenprijzen
De zeepbel die veroorzaakt werd door het goedkope krediet van de laatste jaren, begint te barsten. Het gevolg is een fikse correctie van de huizenprijzen. Op die manier treedt België, samen met onder andere Nederland en in de voetsporen van de V.S., Ierland, Engeland en Spanje en zien we ook hier een flinke relatieve daling van de huizenprijzen.
5. Sociale onrust
De trend waarover ik eerder schreef neemt niet af maar toe. Door de stijgende criminaliteit, toenemende armoede, en aftakelende publieke voorzieningen zien we meer stakingen en publieke protesten. Ook jongeren komen op straat.
6. Internetcensuur en socialisering van de oude media
Het politieke antwoord op de onrust is verdere centralisering en toegenomen machtsvertoon. In de politieke hoofdkwartieren worden hiertoe wetten aangenomen en maatregelen uitgevaardigd. Op het Europese vasteland komt een toenemende ondergraving van het vrije woord. Tijdschriften en kranten verliezen meer lezers, en we zien bepaalde publicaties die “gered” worden door overheden.
7. Back to basics: goud, graan en olie
De tsunami aan allerhande nieuw uitgegeven waardepapieren, in combinatie met het kreunende banksysteem, zorgt er stilaan voor dat mensen weg van geld en ander bankpapier vluchten, in tastbare goederen. Goud ligt voor de hand als erg liquide en makkelijk handelbaar. Het speelt bovendien een sleutelrol in het strategische spel van monetaire geopolitiek (Westen vs. Oosten). Onder invloed van nieuwe militaire conflicten en toenemend protectionisme wordt goedkoop graan en olie stilaan een herinnering uit het verleden.
8. Herschikking monetaire orde
De dollar krijgt harde klappen, alsook de pond. De euro verliest zijn reputatie als sterke munt en neemt de fakkel van de dollar als wereldmunt niet over. Het oude Westen verarmt en het geopolitieke en monetaire zwaartepunt in de wereld verlegt zich naar Azië. Er worden ernstige plannen bekendgemaakt voor nieuwe internationale muntunies en munteenheden. Tegelijk met de verdere internationale herschikking van de verschillende soorten papiergeld (meer en meer elektronisch geld), verschijnt goud langzaamaan op het toneel als het onofficiële geld van de wereld.
9. Moeder Europa en Uncle Sam worden ’s werelds zieke oudjes
Net zoals de V.S. blijkt Europa evenzeer in een economische en politieke depressie te zitten. De financiële pepmiddelen van banken en overheden zorgen voor manisch depressieve beurzen en een grillige koopkracht voor de mislukkende euro. Daarbovenop breidt de conflictzone tussen het oprukkende China en de tanende Verenigde Staten zich uit van het Midden-Oosten tot dichter bij huis.
10. Herwaardering van Degelijkheid met een D
Heel wat bedrijven die teerden op het post-jaren ‘60 consumentisme gooien de handdoek in de ring. De overblijvers en nieuwkomers zijn de ondernemers die betaalbare en kwalitatief hoogstaande producten maken. Net zoals de dirty thirties de jaren waren waarin oerdegelijke bedrijven als British Airways, Lego, Duracell, Canon en Hewlett-Packard werden opgestart, is de depressie van 2008 de omgeving waarin de duurzame bedrijven van de 21ste eeuw het licht zien.
11. Escalatie van de onderwijscrisis
Met aanzienlijk gekrompen schatkisten in het oude westen wordt er gehakt in de budgetten van de traditionele onderwijsinstellingen en dringen pijnlijke herorganisaties zich op. De algemene kwaliteit van deze instellingen neemt verder af (de diploma-inflatie zet zich door), met onrust en protesten tot gevolg. Anderzijds zien we een opmars van het zelfonderwijs in allerhande vormen. De opkomst van het internetgebaseerde afstandsonderwijs speelt daarbij een ondersteunende rol.
12. Opkomst DIY-Generatie
Een groep kinderen van de babyboomers maken zich hoe langer hoe minder illusies over de gangbare politieke, medische, academische, en economische verhalen en beloftes. Ze ontpoppen zich tot autodidacten die zelfstandig ondernemen en innoveren. Zoals hun Russische evenknieën hen dat voordeden, trekt een deel van deze groep naar het buitenland op zoek naar een beter leven.
“Bij ons valt niemand uit de boot. Alleen jammer dat de boot aan het zinken is.”
Hier een schitterend interview met Martin De Vlieghere. Hij heeft het over de desastreuze gevolgen van ons herverdeling systeem. Hoe de crisis is op te lossen door het geldprinten te stoppen en het doel van kapitalisme is van rentenier te worden en vrij te zijn.
Veel dank aan Luc Van Braekel van LVB.net voor dit interview. Hier kan je de originele post zien waar Luc ook zijn samenvatting geeft. Je kan er ook de reacties zien op het interview die soms zeer scherp zijn.
Verder heb ik een link toegevoegd onder ‘interessante blogs’ van een toch wel schitterende website dat goede informatie heeft rond de stevigheid van onze banken, hoe de staat dezelfde fouten maakt als in de grote depressie en nog meer, een aanrader: http://workforall.net/index.html
“Indien de economie zich trager herstelt dan verwacht, kan de AAA-rating van de VS in gevaar komen”, aldus Moody’s. En een lagere rating betekent natuurlijk hogere rentelasten … en een nog groter tekort op de begroting. Obama heeft in zijn begroting rekening gehouden met een rentevoet van amper 2% voor de komende jaren.
President Obama stelde zijn budget voor 2011 voor aan het Amerikaanse congres en de cijfers ogen niet mooi. Hij verwacht een tekort van nabij de $1.300 miljard.
En zelfs dat is mogelijk nog te optimistisch. Zijn cijfers houden rekening met een stijging van de fiscale ontvangsten met maar liefst 18,5%.
Niettemin maakt hij de juiste analyse: “De overheid zit diep in de schulden na een decennium van losbandigheid”.
Juist, meneer Obama.
En even later gaat hij verder met: “We moeten de onverantwoordelijkheden die tot deze crisis geleid hebben aanpakken. En dat betekent onze uitgaven in toom houden en minder een beroep doen op schulden om onze groei te financieren. Dat is wat we moeten veranderen. We moeten doen wat families over heel Amerika doen: besparen waar we kunnen.”
Hallelujah! Eindelijk een leider die zijn naam waardig is. Eindelijk iemand die het begrijpt en ons uit deze miserie gaat halen door terug te keren naar een gezond beleid.
Het zijn mooie woorden, maar helaas ook niet meer dan dat. Wie de cijfers er even bijneemt, merkt meteen dat Obama gewoon zinnens is om op het huidige pad verder te gaan.
Hij heeft het over besparingen maar de komende 10 jaar zullen de uitgaven alleen maar verder toenemen.
Indien het allemaal niet zo ernstig was, zou je er ééns goed om kunnen lachen. Obama kondigde gisteren bijvoorbeeld trots aan dat hij dit jaar al voor $20 miljard aan besparingen gevonden heeft. De grootte van dit cijfer, geeft je misschien een andere idee maar in relatieve getallen spreken we over een minuscule halve procent van de totale uitgaven.
Niettemin heeft hij volgens de New York Times een geloofwaardig plan op tafel gelegd om het tekort tegen 2014 terug te dringen tot 5% van het BNP. De VS zou dan nog voor “amper” $700 miljard in het rood gaan.
Ik weet niet wat ze tegenwoordig roken bij deze kwaliteitskrant maar een korte blik op de cijfers leert je meteen dat hij zelfs daar niet gaat geraken.
Aangezien Obama de uitgaven niet wil terugdringen, rekent hij op een stijging van de fiscale ontvangsten van 59,6% tussen 2010 en 2014. Om dergelijke stijgingen te realiseren, heb je wat mij betreft een economische groei met twee cijfers nodig.
Trouwens, een tekort van $700 miljard is helemaal geen verwezenlijking. Tot voor kort had de VS nooit een tekort gehad van meer dan $500 miljard en vandaag staan ze al te juichen als het over enkele jaren nog maar $700 miljard is.
Bovendien houden deze prognoses geen rekening met stijgende interestvoeten. De VS heeft een overheidsschuld van $12.000 miljard (en daar mag je eigenlijk nog ééns de $6000 miljard aan schulden van overheidsbedrijven Fannie Mae en Freddie Mac bijtellen). Voor 2011 rekent Obama op amper $250 miljard interestuitgaven.
Dat is slechts 2% van de totale schuld!
Hij is blijkbaar van mening dat de historisch lage rentetarieven voor altijd op dit niveau blijven? Misschien moet hij eens naar Griekenland kijken? Wie de schulden ongecontroleerd laat oplopen en geen haast maakt om de tekorten aan te pakken, betaalt daarvoor vroeg of laat de rekening in de vorm van fors hogere interesten.
Wie de cijfers van Obama analyseert, is al snel geneigd om Mark Faber gelijk te geven: “In vergelijking met meneer Obama, is George Bush een genie”.
