Je kan Herman Van Rompuy niet van nepotisme beschuldigen. Zijn naamgenoten bij Argenta worden bijzonder hard aangepakt door de nieuwe heffing op spaardeposito’s.

Banken zullen vanaf heden jaarlijks een verzekeringspremie aan de overheid betalen. Deze premie hangt af van het totale bedrag dat de bank heeft uitstaan aan spaardeposito’s en tak 21 producten.

Alle banken dienen deze premie te betalen. Of ze nu voorzichtig zijn geweest tijdens de crisis of niet.

Aangezien Argenta een nogal conservatieve bank is die sterk inzet op éénvoudige spaarrekeningen, dreigen zij zelfs het grootste slachtoffer te worden van deze maatregel.

Ik ben net even in de cijfers van vorig jaar gedoken en stel vast dat men in 2008 47 miljoen euro nettowinst realiseerde. Men betaalde 21 miljoen euro aan belastingen.

Maar door de waarborgregeling van Van Rompuy zal men dit jaar 23 miljoen euro extra aan de overheid storten. Dit komt overéén met bijna de helft van de winst!

Van de 68 miljoen euro winst voor belastingen, zal de overheid nu 44 miljoen euro naar zich toetrekken.

Met een beetje fantasie kan je hier stellen dat Argenta zo goed als genationaliseerd werd door de overheid.

Bij Argenta zijn ze uiteraard verbijsterd dat de overheid hun appeltje voor de dorst claimt.

Ik zou bijna willen oproepen om Argenta hier te steunen. Ze hebben zich als één van de weinigen verantwoordelijk gedragen maar betalen nu de rekening.

Ik heb veel goesting om mijn centen weg te halen bij de grootbanken en te deponeren bij Argenta. Niet alleen staan ze daar waarschijnlijk veiliger maar ze kunnen de steun gebruiken.

Maar langs de andere kant, betekent het natuurlijk dat Argenta volgend jaar nog meer geld op spaarrekeningen heeft staan en nog meer belastingen zal betalen.

Nee, eigenlijk is de oplossing voor Argenta simpel. Moedig je klanten aan om het geld van de rekeningen te halen en risico’s te nemen.

Misschien is dat wel net wat de regering hier probeert te bereiken? Het geld van de spaarboekjes jagen.

Met grote verwondering observeer ik de toenemende overtuiging dat een herstel om de hoek leunt … de groeiende hoop in het overheidsoptreden … en de bijna euforische stemming op de aandelenmarkten.

Hebben de machthebbers ons dan werkelijk behoed voor een nieuwe Grote Depressie zoals Ben Bernanke ons graag wil laten geloven?

Het vertrouwen dat de burger vandaag heeft in de overheid zal echter van korte duur zijn. Wie kijkt naar de onderliggende cijfers moet helaas toegeven dat de overheden net zo failliet zijn als het banksysteem dat ze proberen te redden.

De Verenigde Staten bijvoorbeeld realiseert dit jaar voor ongeveer $2.100 miljard aan inkomsten. Daar staan uitgaven van $3.600 miljard tegenover, hetgeen resulteert in een tekort van $1.500 miljard.

Het verschil moet gefinancierd worden met meer overheidsschulden. Deze schulden bedragen inmiddels $11.800 miljard.

Maar de Verenigde Staten hebben ook heel wat andere verplichtingen die je eigenlijk zo bij de uitstaande schulden mag rekenen. Ik heb het dan over de verplichtingen met betrekking tot de sociale zekerheid en Medicare.

Deze verplichtingen hebben een actuele waarde van respectievelijk $17.500 miljard en $89.300 miljard. Of anders gezegd, om in de toekomst aan deze verplichtingen te voldoen zou de VS vandaag reeds deze bedragen opzij moeten zetten.

Tellen we het allemaal bij mekaar op dan zitten we aan $118.600 miljard voor de totale schulden en verplichtingen van de Verenigde Staten.

En dit zou allemaal betaald worden met amper $2.100 miljard aan belastinginkomsten? Je hoeft geen rekenwonder te zijn om te begrijpen dat er geen enkele manier is voor de VS om aan deze verplichtingen te voldoen.

Indien we een minimale interestvoet van 3% rekenen op de uitstaande schulden en verplichtingen, komen we aan $3.558 per jaar. Of bijna 2 keer zoveel dan de fiscale inkomsten!

Maar denk maar niet dat Obama de ernst van de situatie in ziet en de buikriem aanhaalt. Hij ijvert zelfs om de “health care benefits” sterk uit te breiden. De overheid pakt de rekening wel op.

Van besparen is geen sprake. Goldman Sachs rekende vorige week nog voor dat de begrotingstekorten in het komende decennium niet onder de $1000 miljard per jaar uitkomen.

Tekorten moeten natuurlijk gefinancierd worden. En hier knelt nu net het schoentje. Je kan je afvragen of er wel voldoende spaargeld in de wereld aanwezig is om de VS dergelijke bedragen te blijven lenen. En dan vooral omdat de grootste schuldeisers van de VS (China en Japan) het geld zelf goed kunnen gebruiken.

Je moet goed beseffen dat men eigenlijk vandaag de tekorten al niet meer geleend krijgt, vandaar dat Bernanke een wit konijn uit zijn hoek toverde: Quantative Easing.

De Federal Reserve print geld om het vervolgens te lenen aan de overheid. Het gebeurt nu nog een beetje via een omweg en het wordt uiteraard uitgelegd als een noodzakelijke maatregel om de economie te stimuleren met extra liquiditeiten.

Ik begrijp echt niet hoe we er allemaal beter van kunnen worden door geld te printen en de waarde van iedere dollar die circuleert onderuit te halen. Hier wordt enkel de overheid beter van.

Het grote gevaar is echter dat de Federal Reserve geld zal blijven printen om de tekorten te compenseren. Het is een scenario om ernstig rekening mee te houden, en dan vooral omdat er voor de overheid geen andere uitweg meer is.

Dit beleid maakt me doodsbang. De Amerikanen volgen het pad van Zimbabwe, alleen zal hyperinflatie in de VS ook andere landen meesleuren in een diep gat.

Peter Bernholz (Professor Economie in Basel) bestudeerde de 12 grootste periodes van hyperinflatie die de wereld kende en ontdekte dat het omslagpunt gebeurde wanneer de tekorten 40% bedroegen van de uitgaven.

Voor de Verenigde Staten zitten we precies daar. Het tekort van $1500 miljard bedraagt 41,7% van de $3.600 miljard aan uitgaven.

Het is uiteraard nog niet te laat om dit waanzinnige beleid bij te sturen en de apocalypse te vermijden, maar heel veel tijd is er niet meer.

De overheid zal de fiscale aftrekbaarheid van bedrijfswagens sterk gaan verminderen. Het is één van de maatregelen die overwogen wordt om het begrotingstekort wat te beperken. Maar het is ook een bijzonder kortzichtige en vooral hypocriete maatregel.

Als het gaat om de sluiting van Opel dan zijn politici sterk verontwaardigd dat deze fabriek dicht moet. Men staat zelfs te zwaaien met enkele honderden miljoenen euro’s aan steun indien men de vestiging open houdt. Maar als datzelfde Opel dan de auto’s die men produceert wil verkopen, gaat men de kopers ervan zwaar belasten. Hetgeen de vraag naar auto’s zal drukken.

Hoe kunnen autofabrikanten hun fabrieken laten draaien indien de vraag naar hun producten daalt door fiscale overheidsingrepen?