De demografische tijdbom
De Westerse wereld kampt zoals gekend met een overgewicht aan schulden. Om deze schulden af te betalen moet er gekozen worden tussen besparen en nieuwe belastingen. Maar door de aanstormende vergrijzing zijn deze keuzes niet evident. Er zijn geen gemakkelijke keuzes, alleen moeilijke en heel moeilijke.
De 5 grootste economieën van Europa spenderen momenteel 15 % van hun bbp aan sociale uitkeringen. Tegen 2040 zal dit oplopen tot bijna 30 % van het bbp. In Japan zullen deze uitgaven bijna verdrievoudigen van bijna 12 % naar 27 % in 2040.
Om deze sociale uitgaven te blijven betalen kan men de belastingen verhogen. In dat geval zullen alle Europese landen een taxatie hebben van meer dan 50 % van het bbp, Frankrijk zelfs 62 %. Amerika zou stijgen van 33 % naar 44 % taxatie en Japan tot 46 %.
Westerse wereld overbelast
Onderstaande tabel geeft een overzicht van de totale belasting in verhouding tot het bbp. Om de het huidige welvaartsniveau in stand te houden worden 40 % tot 50 % van het productieve privékapitaal afgenomen om te verdelen via een onproductieve overheid. Zie dat België mooi in de top-5 staat. Alleen enkele Scandinavische landen gaan ons voor. Maar Scandinavische overheden staan er wel om bekend om hun inkomsten zo efficiënt mogelijk te benutten.
Lange lage economische groei
De Westerse landen staan voor een lange periode van lage economische groei, of zoals John Mauldin het noemt “muddle through economy”. De voortdurende instroom naar staatspapier van bijvoorbeeld Duitsland en Amerika duidt erop dat de obligatiemarkten een lange periode van lage groei incalculeren.
Een lage couponrente in combinatie met een hogere inflatie is echter nefast voor onze koopkracht. Een dalende koopkracht voor de burgers en een stijgende overheidsschuld is iets wat je een slechte cocktail kan noemen.
Carmen Reinhart en Ken Rogoff schreven in hun boek ‘This time is different’ het volgende: De reële waarde van overheidsschuld explodeert in de nasleep van zware financiële crisissen. De hoofdoorzaak is meestal niet de vaak geciteerde kostprijs om banken te redden. Wél de ineenstorting van belastinginkomsten in de nasleep van een lange economische krimp.
EU ambtenaren : living the good life…
Terwijl de lidstaten kreunen onder de bezuinigingen die meest de gewone burger treffen (sociale uitkeringen, hogere taksen, lagere looneisen,…) betalen EU ambtenaren maar 1,1 % belastingen ! En dat terwijl ze bijvoorbeeld tweemaal zoveel verdienen als hun Duitse collega’s.
Het is bijna vakantietijd en deze ambtenaren krijgen daarbij nogeens 13 weken verlof per jaar. Is dit allemaal nog realistisch ? Wij vernemen graag jouw commentaar…
De ECB ondertussen als Bank van Europa heeft voor vele honderden miljarden risicovolle papieren in de boeken staan door allerlei “reddingsoperaties”; zal ze straks misschien zelf gered moeten worden…weer met ons belastinggeld ? Bron : http://xandernieuws.punt.nl/?id=633098&r=1&tbl_archief=&
De Eerste Grote Oorlog van de 21ste eeuw…
is de titel van het nieuwste nummer van het Trends Journal van Gerald Celente, Amerikaans voorspeller van financiële en sociaal-economische trends. Hij doet dit al sinds 1980 en met indrukwekkend succes.
Al in december-januari voorspelde hij dat er oorlog zou komen, na Irak en Afghanistan en na kleinere opstanden en oproer in Jemen, Syrië, Tunesië, Egypte, Oman, Bahrein, Saoedi-Arabië, Jordanië, Algerije en Marokko (tja, de lijst wordt almaar langer…) in Noord-Afrika en het Midden-Oosten. En toen kwam Libië, nog in volle gang trouwens. Verwacht je aan meer van dergelijk…
Ondertussen in de VS worden de grondstenen gelegd voor een opstand van de massa, met 10 % van de bevolking die 90 % van alle bezittingen in handen heeft, en kruimels die overblijven voor de rest van de Amerikanen, die wel braaf hun hogere belastingen moeten betalen, hogere prijzen, en waar de werkloosheid genadeloos toeslaat. Die rijke toplaag…één procent van de bevolking, zij die meer dan 380000 dollar per jaar verdienen, zagen hun inkomen met 33 % groeien sinds 1988, terwijl de meerderheid der Amerikanen, een generatie lang, geen nominale inkomensgroei kent.
