In het Westen valt men over elkaar heen om de crisissen te bestrijden. Amerika zat al in de hoek waar de klappen vielen en Europa is tegenwoordig het bittere smaakje van de maand. Dit is uiteraard slecht nieuws voor de dollar, en vooral voor de euro, die iedere dag wat meer aan terrein verliest.
In Azië daarentegen weet men geen blijf hun groei! De Aziatische groeimarkt, met op kop China, is dynamisch, revolutionair en toont steeds meer leiderschap. Dit laatste is ook wel nodig, aangezien er sprake is van een complete oververhitting van de Chinese economie. De verschroeiende expansie van +10% is op termijn niet wenselijk.
De Chinezen zien het liever allemaal iets trager … ’steady as she goes’ zeg maar.
Om een meltdown te vermijden, werden vlak voor de ingang van het Chinese Nieuwjaar voor de 2de maal dit jaar de bankreserves opgetrokken met 0,5%: de kapitaalsratio staat hiermee op 16,5%. De maatregel is bedoeld om de kredietverlening van de banken in te perken, om zo zeepbellen in de economie te vermijden.
Ik ben het eens met deze monetaire aanpak van de Chinese autoriteiten.
Maar er is ook nog iets anders aan de hand, namelijk de koppeling van de Chinese munt – de yuan – aan de Amerikaanse dollar. Deze koppeling wordt sinds juli 2008 door de Chinese overheid kunstmatig in stand gehouden, nadat de munt in de 3 voorafgaande jaren met 21% was gestegen t.o.v. de dollar. De regering vreesde destijds dat de snelle stijging van de yuan de Chinese groei in het gedrang kon brengen, omdat het de exportsector benadeelde, een belangrijk onderdeel van de Chinese economie.
Het belang van de export is er nog steeds, maar neemt langzaam maar zeker af ten opzichte van de binnenlandse groei. De noodzaak van een koppeling naar de evolutie van de dollar neemt af. Daarenboven krijgt China veel kritiek vanuit het buitenland door de koppeling, want het zou een kunstmatig concurrentieel voordeel bieden aan de Chinezen.
Ik vrees echter dat China hier weinig gehoor aan geeft. Men kijkt op de eerste plaats naar hun eigen belang, en wie dan wat verder kijkt ziet dat de koppeling ook voor de nodige zeepbellen zorgt in de Chinese economie. En nogmaals, dit wil men kost wat kost vermijden.
Dus ik vermoed dat China vroeg of laat deze koppeling ‘vaarwel’ zegt, eens men ziet dat men op eigen benen kan staan. Een ontkoppeling kan slechts 1 uitkomst opleveren: een explosie van de Chinese yuan!
En u hoeft mij niet te geloven, vooraanstaande Azië-specialisten zoals Jim O’Neill van Goldman Sachs of Chris Wood van CLSA denken er hetzelfde over…
Nico Pantelis
Verantwoordelijk Uitgever van Slim Beleggen - Het Pantelis Rapport
De geruchtenmolen draait al op volle toeren nadat het IMF eerder aankondigde om 191 ton goud op de open markt te verkopen. Volgens de Russische nieuwswebsite Pravda zouden Chinese autoriteiten officieel hebben toegegeven koper te zijn van een gedeelte van de goudreserve van het IMF. Overige verklaringen zijn vooralsnog niet afgeleverd van de zijde van het IMF. Volgens het agentschap denkt China dat hun aankoop de markt niet zou verstoren zoals het IMF eerder aangaf.
De goudprijs stijgt op de geruchten in New York. Wordt vervolgd…
Maar dat China “spooksteden” bouwt om de groei op peil te houden, is toch wel nieuw. Deze investeringen in infrastructuur dragen bij aan het BNP maar zijn verder compleet nutteloos.
Mocht het in China mislopen, dan is dat vrij problematisch voor de wereldeconomie. Al is het maar omdat de Chinezen de gigantische begrotingstekorten in de VS blijven financieren.
Geert Noels noemt China “the greatest bubble in economic history” . Ik denk dat het moeilijk is om Japan in 1989 of de VS in 2007 te vergelijken met China vandaag.
Maar dat het op deze manier niet kan blijven duren in China, weet het kleinste kind. De groei steunt teveel op speculatief geld en dat vraagt ook daar om een crisis vroeg of laat.
Eric Sprott van Sprott Assett Management vraagt zich in zijn “investment outlook van december” af of de Amerikaanse economie eigenlijk niet één groot “ponzi-scheme” is.
Hij vroeg zich eerder al eens waar de Amerikaanse overheid voldoende kopers haalt om in te tekenen op nieuwe staatsleningen. Hij berekende dat de bestaande kopers van overheidsobligaties hun aankopen moesten verdubbelen om het tekort van de VS te financieren.
De grootste financier van de VS, de Chinezen, zijn in ieder geval niet van plan om de aankopen op te trekken. Integendeel, zij plaatsen grote vraagtekens bij het beleid van de Amerikanen en laten tussen de regels in verstaan dat het zo niet kan blijven duren.
Wie koopt dan wel al die obligaties? Ah, de Federal Reserve. Volgens Sprott kochten zij in Q2 en Q3 respectievelijk 50% en 30% van de nieuwe obligatie-uitgiftes. Met geprint geld welteverstaan!
Uit de cijfers die Sprott analyseerde blijkt echter nog een andere verrassende koper: de Amerikaanse gezinnen! Zij kochten maar liefst 35 keer meer staatspapier dan het jaar voordien. Als we de cijfers mogen geloven, kochten zij voor $510 miljard meer.
“Het riekt allemaal nog een ponzi-scheme”, aldus Sprott. Het is volgens hem zeer twijfelachtig dat Amerikaanse gezinnen over voldoende cash beschikken om dergelijke bedragen te investeren in een obligaties.
Die $510 miljard komt overéén met $680 miljard op jaarbasis … of bijna $2300per Amerikaan. Blijkbaar zwemmen Amerikaanse gezinnen in het geld.
Het grootste winkelcentra ter wereld bouwen maar er komt geen kat. Of, nog beter, een hele stad bouwen voor 1 miljoen mensen met verkeerspolitie en al maar zonder een inwoner? China, de motor van de (wereldeconomie) planeconomie, doet het zonder blozen.
We beginnen met de strafste video. Direct een hele stad bouwen en hopen dat ‘ze’ komen:
Verder kan je hier nog een even gek filmpje zien over het grootste winkelcentra ter wereld, ook weer in China, dat een even gênante flop is (klik op ‘watch now‘ op de foto in midden).
Ook mijn speculatie held Hugh Hendry is een video gaan opnemen in het land dat ‘groeit aan 8% per jaar’ maar kon de huurders in de prachtige nieuwe torens in het centrum van Shanghai moeilijk vinden:
De Chinezen hebben het bont gemaakt maar in het Westen kunnen we er ook wat van. Zelfs in mijn eigen gemeente Beveren-Waas, bij Antwerpen, zaten ze zwaar aan de coke toen ze hun plannen smeden. Pal in het centrum hebben ze een nieuw winkelcentra onlangs geopend met maar liefst 100 nieuwe winkels. Hierdoor verdubbelt het aantal winkels in onze gemeente in een klap van 100 naar 200.
Ze hadden gehoopt dat de mensen nu van heinde en verre zouden komen. Maar ook hier bleven ze weg. Met als gevolg, minder kopers door de crisis en nog eens dubbel zoveel winkels als vroeger. Als je er overdag wandelt zijn die grote winkels gewoon leeg. Hier durven ze het al niet meer luidop zeggen: ‘Maar als de crisis voorbij is … .’
Malinvesteringen zijn het. Onze wereld is overspoeld met malinvesteringen. De crisis is niet de oorzaak. De crisis is de oplossing. Deze projecten zijn overbodig, niet gewenst, dienen failliet te gaan, zodat ze zwaar zakken in prijs en toch nog kunnen dienen voor iemand.
“Hope is the worst of evils, for it prolongs the torment of man”. - Friedrich Nietzsche
Het is de hoop dat ze nog een hoge prijs kunnen krijgen dat alles leeg doet staan. Het is het niet erkennen van het verlies dat de miserie in stand houdt. Velen kunnen niet loslaten en zullen nog meer verliezen. Dat geldt voor werknemers die te hoge lonen gewoon zijn en werkloos blijven of worden. Bedrijven die te hoge verkoopprijzen gewoon zijn en verliezen opstapelen. Vastgoed eigenaars die niet willen bukken onder hun prijsverwachting en ook niets verkopen of verhuren.
Echter, zoals je kan zien in het artikel Vastgoed en Aandelen Tijdens Bank Crisissen is de kans groot dat het ergste nog moet komen, zowel in de werkloosheid, als in de vastgoed prijzen, als in de faillissementen, als op de beurs. Ook het artikel Grote Depressie Grafieken toont dit.
Pas u dus aan want het rendeert. Zij die eerst de prijs verlagen doen de beste deal, kunnen hun verlies beperken en hun geredde kapitaal of energie ergens anders nuttig gaan besteden.
Marc De Mesel
Hoe Je Koopkracht Behouden:
http://www.marcdemesel.be
Verkeersagent zonder verkeer in splinternieuwe spookstad