In het Westen valt men over elkaar heen om de crisissen te bestrijden. Amerika zat al in de hoek waar de klappen vielen en Europa is tegenwoordig het bittere smaakje van de maand. Dit is uiteraard slecht nieuws voor de dollar, en vooral voor de euro, die iedere dag wat meer aan terrein verliest.
In Azië daarentegen weet men geen blijf hun groei! De Aziatische groeimarkt, met op kop China, is dynamisch, revolutionair en toont steeds meer leiderschap. Dit laatste is ook wel nodig, aangezien er sprake is van een complete oververhitting van de Chinese economie. De verschroeiende expansie van +10% is op termijn niet wenselijk.
De Chinezen zien het liever allemaal iets trager … ’steady as she goes’ zeg maar.
Om een meltdown te vermijden, werden vlak voor de ingang van het Chinese Nieuwjaar voor de 2de maal dit jaar de bankreserves opgetrokken met 0,5%: de kapitaalsratio staat hiermee op 16,5%. De maatregel is bedoeld om de kredietverlening van de banken in te perken, om zo zeepbellen in de economie te vermijden.
Ik ben het eens met deze monetaire aanpak van de Chinese autoriteiten.
Maar er is ook nog iets anders aan de hand, namelijk de koppeling van de Chinese munt – de yuan – aan de Amerikaanse dollar. Deze koppeling wordt sinds juli 2008 door de Chinese overheid kunstmatig in stand gehouden, nadat de munt in de 3 voorafgaande jaren met 21% was gestegen t.o.v. de dollar. De regering vreesde destijds dat de snelle stijging van de yuan de Chinese groei in het gedrang kon brengen, omdat het de exportsector benadeelde, een belangrijk onderdeel van de Chinese economie.
Het belang van de export is er nog steeds, maar neemt langzaam maar zeker af ten opzichte van de binnenlandse groei. De noodzaak van een koppeling naar de evolutie van de dollar neemt af. Daarenboven krijgt China veel kritiek vanuit het buitenland door de koppeling, want het zou een kunstmatig concurrentieel voordeel bieden aan de Chinezen.
Ik vrees echter dat China hier weinig gehoor aan geeft. Men kijkt op de eerste plaats naar hun eigen belang, en wie dan wat verder kijkt ziet dat de koppeling ook voor de nodige zeepbellen zorgt in de Chinese economie. En nogmaals, dit wil men kost wat kost vermijden.
Dus ik vermoed dat China vroeg of laat deze koppeling ‘vaarwel’ zegt, eens men ziet dat men op eigen benen kan staan. Een ontkoppeling kan slechts 1 uitkomst opleveren: een explosie van de Chinese yuan!
En u hoeft mij niet te geloven, vooraanstaande Azië-specialisten zoals Jim O’Neill van Goldman Sachs of Chris Wood van CLSA denken er hetzelfde over…
Nico Pantelis
Verantwoordelijk Uitgever van Slim Beleggen - Het Pantelis Rapport
Het jaar loopt op z’n einde. Zoals gebruikelijk valt er weinig actie te beleven op de aandelenmarkten. De stijging van de afgelopen dagen gaat amper gepaard met enig noemenswaardig volume. Dit hoeft niet te verbazen: de meeste fondsbeheerders hebben hun boeken reeds afgesloten.
Meer actie viel er te beleven op de forexmarkten, waar de dollar een forse herstelbeweging heeft ingezet. Zo daalde de euro (ten opzichte van de dollar) van 1,5 tot 1,43. Vele marktparticipanten wijzen op een technische herstelbeweging, gedreven door het terugkopen van shortposities.
De opmerkelijkste beweging, waar amper aandacht naar uitgaat in de media, is de stevige daling van Amerikaanse langetermijn overheidsobligaties. De daling wordt vertaald in hogere rentes op het schuldpapier. Zo steeg de rente op de 30-jarige US Treasury Bonds tot boven 4,5%. De bodem werd exact een jaar geleden neergezet op 2,6%.
Cary Leahey, econoom bij Decision Economics, geeft er de volgende uitleg aan: “De markten voorzien een hogere groei en houden rekening met het potentieel van een hogere inflatie”. De hogere groei leidt hij af aan de substantiële correctie van de voorraden. De hogere inflatieverwachtingen worden veroorzaakt door de Fed, die de Fed Fund rentes nog voor een langere periode extreem laag zal houden ondanks de verbetering van het economische klimaat.
De daling van de langetermijn US T-Bonds gaat gepaard met een toenemende yield curve, wat voor de banken het echte eindejaarsfeestje is! Een groot deel van hun inkomsten wordt opgestreken van de marge(verschil) tussen de lage kosten voor kortetermijnfondsen en de rente op het langetermijnschuld papier.
De verschillen ziet u terug in de onderstaande tabel:
In navolging van de eerdere donkere visies op de markten door SocGen, pakt nu ook John Hussman, fondsbeheerder bij Hussman Funds, uit met de nodige doom-voorspellingen. Hij voorziet een stevige crash op de aandelenmarkten in 2010. De kans schat hij momenteel op 80%!
Het moet gezegd dat Hussman van origine een notoire ‘bear’ is, en dat hij de volledige rit omhoog op de aandelenmarkt gemist heeft. Dit geeft hij ook toe en geeft er de volgende draai aan: “ik had nooit verwacht dat beleggers daadwerkelijk zo dom kunnen zijn”. Volgens John hebben ze nog steeds niets geleerd van de drama’s in de afgelopen jaren.
Hij ziet 2 mogelijke scenarios voor de toekomst:
of de economische problemen zijn grotendeels opgelost en de winsten zullen verder verbeteren. Echter de werkloosheid zal torenhoog blijven, maar daar heeft Wallstreet blijkbaar geen boodschap aan.
of we gaan naar een tweede fase van de crisis met nog grotere kredietproblemen, met als gevolg nog meer overheidsinterventies, wat uiteindelijk tot een gigantische devaluatie van de dollar zal leiden.
Hij komt tot zijn bewuste ‘80%’ door de toenemende stress in het systeem en de voortgaande (pijnlijke) deleveraging cyclus. Ook de huidige waarderingen (té hoog) en verschillende indicatoren wijzen hier op. Zijn verdere vergelijking met de jaren ‘30 leest u hier.
In navolging van de eerdere