Ik ben absoluut geen voorstander van beleggingfondsen uitgegeven door financiële instellingen.

Over het algemeen zijn ze duur. Instapkosten. Uitstapkosten. Beheersvergoedingen. En de nodige verborgen kosten natuurlijk.

Bovendien slagen die zogenaamde professionals er zelden in om beter te doen dan de beurs.

Kortom, die fondsen zijn vooral interessant voor de bank die ze uitgeeft. Maar ik kan me niet voorstellen dat er nog beleggers zijn die daar anders over denken.

Iedereen met een IQ boven de 50 moet ondertussen toch al begrepen hebben dat financiële instellingen niet meteen de belangen van beleggers vooropstellen, toch?

Waar ik echter vooral een probleem mee heb, is de promotie van zogenaamde kapitaalbeschermende fondsen.

Dit wordt verkocht als beleggingen met een gegarandeerde terugbetaling en zonder enig risico. Tenminste dat is wat iedere belegger die ik erover spreek, vertelt.

De waarheid is echter, zoals steeds, terug te vinden in de kleine letters.

In het vereenvoudigd prospectus van een kapitaalbeschermend fonds dat uitgegeven wordt door KBC, lees ik iets anders:

“De kapitaalbescherming wordt verleend door het bestaan van een financieel mechanisme”.

Een financieel mechanisme. KBC zelf garandeert hier dus niks. De terugbetaling wordt gegarandeerd door een mechanisme! In het kort komt het erop neer dat een flink deel van het fonds geïnvesteerd wordt in obligaties. Ik kom hier dadelijk nog even op terug.

Even later laat de prospectus overigens weten dat er geen “formele waarborg” werd verleend:

“Er wordt geen formele waarborg tot terugbetaling van de initiële inschrijvingsprijs verleend aan het compartiment of aan zijn aandeelhouders. De kapitaalbescherming is met andere woorden geen resultaatsverbintenis voor het compartiment, alhoewel de verwezenlijking van deze doelstelling door de werking van het financiële mechanisme de eerste prioriteit blijft”.

Duidelijk genoeg? KBC geeft je hier geen enkele waarborg en garandeert niets.

Als je kapitaalbeschermend fonds geïnvesteerd heeft in obligaties die later niet worden terugbetaald (Griekenland misschien?), dan kan je als belegger een deel van je investering kwijtspelen.

Wie flinke sommen in dergelijke fondsen geïnvesteerd heeft, zit zonder het eigenlijk te weten met een flink deel obligaties in portefeuille.

Obligaties waarvan het vrij moeilijk is om de kredietwaardigheid in te schatten.

Als je het jaarverslag van zo’n fonds analyseert, merk je dat er vooral geïnvesteerd werd in obligaties die uitgegeven werden door “Special Purpose Vehicles” (SPV’s). Herverpakte obligaties met al dan niet bedenkelijke onderpanden.

Uiteraard allemaal voorzien van een mooie rating van Moody’s en Standard and Poor’s. Gelukkig weten we inmiddels dat deze ratings niet meteen een geruststelling zijn.

Wie deze fondsen in portefeuille heeft, doet dat vooral op eigen risico. Persoonlijk zou ik mij niet comfortabel voelen met dergelijke beleggingen en eieren voor mijn geld kiezen nu het nog kan.

Als straks een deel van deze obligaties niet terugbetaald worden, blijft de belegger namelijk met de verliezen zitten. Ook al meent hij vandaag dat zijn bank dit op één of andere manier garandeert.

PS. Deze fondsen zijn echte goudhaantjes voor de banken. Kijk eens even naar de kosten die hier gehanteerd worden: 2,5% instapkosten, 1% administratiekosten bij intrede en dan nog jaarlijks een beheersvergoeding van “maximaal 20 euro per aandeel”. Dat is nog eens 2% aangezien die aandelen aan 1.000 euro worden uitgegeven.