In nominale cijfers staat de Dow Jones terug op het niveau van mei 2008. Maar dit geeft een vertekend beeld. De Dow Jones wordt namelijk nominaal berekend, een stijging of daling van 1 $ telt voor 1 punt. Als de Dow Jones wordt berekend aan de samenstelling van begin 2008, zou het nu 900 punten of ongeveer 7 % lager noteren.

Binnen de Dow Jones zijn er 5 bedrijven die meer dan 70 % van hun waarde hebben verloren de laatste 4 jaar. Slechts 3 bedrijven stegen meer dan 70 %. 18 van de 30 aandelen noteren nog steeds lager dan begin 2008.

In termen van koopkracht is het helemaal een vertekend beeld. Goud steeg de laatste 4 jaar met meer dan 100 % terwijl de Dow Jones dus ter plaatse trappelde.

Via Zerohedge

De rijken van de bevolking hebben een andere kijk op goud dan de gewone man in de straat. De leken onder ons zien goud niet eens als een beleggingsinstrument, die denken alleen aan aandelen en obligaties. Maar de rijkere onder ons weten maar al te goed waarom ze goud kopen.

De betere geïnformeerde beleggers weten dat je goud moet kopen ten tijde van inflatie en deflatie. Maar de rijkere bevolking koopt altijd goud. Waarom? Omdat goud ALTIJD zijn waarde behoudt. Zij beschouwen goud als waardevast onderdeel van hun fortuin.

Goud beweegt meestal in de tegenovergesteld richting dan andere activa in een portefeuille. Als risicovolle activa zoals aandelen en obligaties stijgen, daalt goud meestal. Als risicovolle activa dalen, stijgt goud meestal. Deze tegenstelling zorgt voor het nodige koopkrachtbehoud in een portefeuille.

Daarnaast is goud een investering buiten het huidige geldsysteem dat gecontroleerd wordt door de overheden. Het kan ook opgeslagen worden. Als het geldsysteem in elkaar klapt, kunnen de rijkere hun goud meenemen als ze moeten vluchten. Ten tijde van Hitler ontsnapte veel rijke Duitsland en lieten ze alles achter, behalve hun goud.

Fysiek goud koop je dus niet om te speculeren op verdere prijsstijgingen. Goud koop je omdat het zijn waarde behoud. Goud blijft goud en daar kan je over heel de wereld iets mee kopen. 100 jaar geleden kon je met 1 ounce goud een mooi pak kopen van 10 dollar, nu kan hooguit een das kopen met 10 dollar, maar met 1 ounce goud koop je nog steeds een mooi pak.

The Economist heeft een nieuwe update gepubliceerd van de Big Mac-Index. De Big Mac-Index wordt gebruikt om de verschillende valuta te meten ten opzichte van de dollar. Men gaat ervan uit dat een Big Mac over heel de wereld hetzelfde zou moeten kosten. Men neemt de prijs van de locale Big Mac en vermenigvuldigd deze met de wisselkoers om zo het verschil in prijs te meten met een Amerikaanse Big Mac.

Op deze manier bekomt men dat een Zwitserse Big Mac 62 % duurder is en een Indische Big Mac 60 % goedkoper is dan de Amerikaanse. In Europa is ondanks de daling van de euro, een Big Mac nog steeds 6 % duurder dan in Amerika.

Bekijk de tabel >>

De officiële inflatiecijfers laten ons geloven dat het allemaal nog meevalt. Maar toch voelen we dagelijks in onze portemonnee dat het leven duurder wordt. In feite wordt het leven niet duurder, maar daalt de koopkracht van de euro.

De jaarlijkse inflatie is gemiddeld genomen officieel 2 à 3 procent. Maar de cumulatie van de inflatie zorgt ervoor dat uw koopkracht drastisch daalt. We voelen dit niet van de ene op de andere dag omdat het een langzaam proces is. Maar de laatste 10 jaar is de waarde van de euro met 65 % gedaald. Enkele voorbeelden:

In mei 2002 kon je bijna 10 kubieke meter Russisch aardgas kopen voor elke euro. Tegenwoordig heb je meer dan 3 euro nodig om dezelfde hoeveelheid Russisch aardgas te kopen.

In 1999 kon je voor één euro nog bijna 17 liter aardolie kopen. In 2011 is dat nog maar 2 liter.

Lees het volledige artikel >>

De 1.021 kapitaalgarantiefondsen die de voorbije 8 jaar op eindvervaldag kwamen, boekten een gemiddelde nettoreturn van 2,5 procent per jaar. Slechts 4 op de 10 fondsen haalden een hogere jaarreturn dan 3 procent en deden het beter dan een hoogrentend spaarboekje.

Van de 1.021 fondsen met kapitaalbescherming die de voorbije 8 jaar hun eindvervaldag hebben bereikt, liepen er maar liefst 334 fondsen zonder meerwaarde af. Anders gezegd, 1 op de 3 fondsen haalde een return van 0 procent. De belegger recupereerde op eindvervaldag alleen zijn begininleg. Rekening houdend met de kosten en de inflatie betekent een 0%-return echter een groot koopkrachtverlies.

Slechts 43 procent van de kapitaalgarantiefondsen kon een hogere return voorleggen dan een hoogrentend spaarboekje. Slechts 15 procent van de fondsen boekte een return die hoger uitkwam dan 5 procent per jaar.

Opvallend is dat 75 procent van de aandelengelinkte garantiefondsen tijdens hun looptijd een stijgende beurs kende waarbij een kwart van de fondsen een 0%-return realiseerde.

Lees het  volledige artikel op netto.tijd.be