Binnen de Dow Jones zijn er 5 bedrijven die meer dan 70 % van hun waarde hebben verloren de laatste 4 jaar. Slechts 3 bedrijven stegen meer dan 70 %. 18 van de 30 aandelen noteren nog steeds lager dan begin 2008.

In termen van koopkracht is het helemaal een vertekend beeld. Goud steeg de laatste 4 jaar met meer dan 100 % terwijl de Dow Jones dus ter plaatse trappelde.

Via Zerohedge

De betere geïnformeerde beleggers weten dat je goud moet kopen ten tijde van inflatie en deflatie. Maar de rijkere bevolking koopt altijd goud. Waarom? Omdat goud ALTIJD zijn waarde behoudt. Zij beschouwen goud als waardevast onderdeel van hun fortuin.

Goud beweegt meestal in de tegenovergesteld richting dan andere activa in een portefeuille. Als risicovolle activa zoals aandelen en obligaties stijgen, daalt goud meestal. Als risicovolle activa dalen, stijgt goud meestal. Deze tegenstelling zorgt voor het nodige koopkrachtbehoud in een portefeuille.

Daarnaast is goud een investering buiten het huidige geldsysteem dat gecontroleerd wordt door de overheden. Het kan ook opgeslagen worden. Als het geldsysteem in elkaar klapt, kunnen de rijkere hun goud meenemen als ze moeten vluchten. Ten tijde van Hitler ontsnapte veel rijke Duitsland en lieten ze alles achter, behalve hun goud.

Fysiek goud koop je dus niet om te speculeren op verdere prijsstijgingen. Goud koop je omdat het zijn waarde behoud. Goud blijft goud en daar kan je over heel de wereld iets mee kopen. 100 jaar geleden kon je met 1 ounce goud een mooi pak kopen van 10 dollar, nu kan hooguit een das kopen met 10 dollar, maar met 1 ounce goud koop je nog steeds een mooi pak.

Op deze manier bekomt men dat een Zwitserse Big Mac 62 % duurder is en een Indische Big Mac 60 % goedkoper is dan de Amerikaanse. In Europa is ondanks de daling van de euro, een Big Mac nog steeds 6 % duurder dan in Amerika.

De jaarlijkse inflatie is gemiddeld genomen officieel 2 à 3 procent. Maar de cumulatie van de inflatie zorgt ervoor dat uw koopkracht drastisch daalt. We voelen dit niet van de ene op de andere dag omdat het een langzaam proces is. Maar de laatste 10 jaar is de waarde van de euro met 65 % gedaald. Enkele voorbeelden:

In mei 2002 kon je bijna 10 kubieke meter Russisch aardgas kopen voor elke euro. Tegenwoordig heb je meer dan 3 euro nodig om dezelfde hoeveelheid Russisch aardgas te kopen.

In 1999 kon je voor één euro nog bijna 17 liter aardolie kopen. In 2011 is dat nog maar 2 liter.

Ook t.o.v. een belangrijke grondstof als koper is de euro sterk in waarde gedaald. Voor één euro kreeg je in 1999 nog meer dan 800 gram koper. Nu krijg je voor dezelfde euro nog slechts 140 gram koper.

Dit verklaart ook voor een stuk de discrepantie tussen het zuidelijke Europa en het rijkere noordelijke Europa. Landen als Duitsland en Nederland kunnen de devaluatie van de euro nog compenseren met hun export. Landen als Griekenland, Portugal, Spanje,… hebben weinig export en moeten steeds meer betalen voor de goederen die ze importeren.

Bron: blog cassandraclub

Van de 1.021 fondsen met kapitaalbescherming die de voorbije 8 jaar hun eindvervaldag hebben bereikt, liepen er maar liefst 334 fondsen zonder meerwaarde af. Anders gezegd, 1 op de 3 fondsen haalde een return van 0 procent. De belegger recupereerde op eindvervaldag alleen zijn begininleg. Rekening houdend met de kosten en de inflatie betekent een 0%-return echter een groot koopkrachtverlies.

Slechts 43 procent van de kapitaalgarantiefondsen kon een hogere return voorleggen dan een hoogrentend spaarboekje. Slechts 15 procent van de fondsen boekte een return die hoger uitkwam dan 5 procent per jaar.

Opvallend is dat 75 procent van de aandelengelinkte garantiefondsen tijdens hun looptijd een stijgende beurs kende waarbij een kwart van de fondsen een 0%-return realiseerde.

Lees het  volledige artikel op netto.tijd.be

Inflatie is een stijging van de prijzen met als direct gevolg de daling van de koopkracht. Indien de prijzen steeds sneller en sneller stijgen, verliezen de mensen steeds sneller hun koopkracht. Steeds meer en meer mensen verliezen het vertrouwen in de munt en kopen goud.

Bij stagnatie is er genoeg geld in omloop, maar geraakt het niet tot in de economie. Dit heeft tot gevolg dat de grondstofprijzen stijgen. Ook hier is dit positief voor goud aangezien goud tot de grondstoffen behoort die profiteren van het geld dat niet in de economie terecht komt.

Bij deflatie stellen de mensen hun aankopen zolang mogelijk uit. Aangezien ten tijde van deflatie een spaarboek zo goed als niets reëel opbrengt, diversifiëren ze hun vermogen naar andere mogelijkheden, waaronder goud.

Goud is zowel een internationale grondstof als een internationaal geaccepteerd betaalmiddel. Dit onderscheid goud van andere grondstoffen en fiatmunten. Goud is positief ten tijde van inflatie, deflatie en stagnatie.

De slechte economische vooruitzichten, hoge werkloosheid en een overheid vol schulden bieden weinig perspectief op veranderingen. Ondertussen veegt de inflatie en het inkomensverlies de middenklasse van de kaart.

Via deze link krijg je een mooie opsomming van 34 punten die aantonen dat de Amerikaanse middenklasse snel aan het verkleinen is. En hoewel het hier over Amerika gaat, kan je de rode draad doortrekken naar België en Europa.

Het is altijd de middenklasse die moet opdraaien voor de incompetentie van de politici. Maar deze politici vergeten altijd dat de middenklasse de fundamenten zijn van een samenleving.

De voorbije twee jaar slokte de Belgische inflatie 3,1 miljard euro spaargeld op. De gemiddelde Belg speelde sinds juni 2009 bijna 280 euro koopkracht kwijt op zijn spaarboekje. Per gezin is dat 650 euro, berekende De Tijd.

De Belgische inflatie ligt een eind boven de doelstelling van ‘minder dan maar dicht bij 2 procent’ van de Europese Centrale Bank (ECB). Toch is de inflatie niet de enige boosdoener. De rente op de spaarboekjes bereikte eind vorig jaar een historisch dieptepunt. Sindsdien werden nauwelijks renteverhogingen aangekondigd.

Geen enkel spaarboekje bood de afgelopen twee jaar een volledige bescherming tegen inflatie. Het verlies aan koopkracht is echter het grootst bij de klassieke spaarboekjes van de grootbanken, waarop paradoxaal genoeg het meeste spaargeld verzameld staat.

Maar er is beterschap op komst. Niet dankzij de banken, maar wel uit de macro-economische hoek. De Belgische inflatie piekte op 3,75 procent in juli. In augustus kwam er een afzwakking tot 3,6 procent. De trend lijkt gekeerd. Dat is alvast ook het scenario waar het Planbureau vanuit gaat. Het Planbureau verwacht een verdere afremming van de inflatie en voorspelt dat het leven in ons land het komende jaar slechts 1,6 procent duurder wordt.

Er zijn verschillende spaarboekjes op de Belgische markt die een hogere basisrente beloven dan de verwachte prijsstijgingen. Vooral internetspaarrekeningen bieden meer dan 1,6 procent basisrente, al kunnen spaarders daarvoor bij enkele kleinere spelers ook in de kantoren terecht.

Daarnaast zijn er tal van spaarboekjes waarbij de totale vergoeding (basisrente en premie) volstaat om de verwachte inflatie te vergoeden. De premie krijgen spaarders enkel voor geld dat een jaar onaangeroerd blijft staan.

De klassieke boekjes van de grootbanken bieden een totale vergoeding van 1,25 tot 1,50 procent. Dat is nog altijd minder dan de prijzen het komende jaar naar alle verwachting zullen stijgen.

www.tijd.be

Sinds 2002 is de koopkracht van de dollar gedaald met 20% (volgens de officiële inflatiecijfers van de Amerikaanse overheid die de inflatie bewust veel te laag weergeven). Sinds 2002 hebben bezitters van goud geprofiteerd van de stijging van de waarde van goud zowel nominale als in reële koopkracht.

De onderstaande grafiek geeft de waarde ontwikkeling van een beleggingsportefeuille weer van 0% allocatie in goud tot 100% allocatie in goud.

Goud, inflatie en cash geld vergeleken 2002-2011

Wanneer er uitsluitend cash dollars zouden zijn aangehouden dan zou de koopkracht hiervan nu 78% zijn van het 2002 niveau. Wanneer slechts 5,75 procent in goud werd aangehouden dan zou de koopkracht in 2011 hetzelfde zijn als in 2002.  Wanneer meer dan 5,75% in goud werd aangehouden, bijvoorbeeld 33% of 50% dan zou de huidige koopkracht zijn gestegen met 200% – 250% sinds 2002.

Het is echter verrassend hoeveel een kleine hoeveelheid goud al een grote hoeveelheid zekerheid kan bieden. In de praktijk komt dit neer om voor iedere $ 30.000 investering 1 troy ounce goud te kopen (bijvoorbeeld in de vorm van een gouden krugerrand of gouden maple leaf).

Voor de komende 10 jaar is natuurlijk de vraag wat deze ratio zou moeten zijn. Waarschijnlijk meer dan 5,75% omdat de inflatie de komende 10 jaar veel hoger zal zijn dan de afgelopen 10 jaar.  De moraal van het onderzoek volgens Casey Research? Wanneer u nog geen fysiek goud bezit, zorg dan dat u dit zo snel mogelijk krijgt. Papieren valuta worden snel minder waard en met slechts een kleine allocatie in goud kunt u de inflatie al voorblijven.

Verfrissend omdat je als het ware uitgedaagd wordt om je hele verhaal, dat je voor jezelf hebt opgebouwd in de vele jaren dat je het gele edelmetaal volgt, te verwoorden. In enkele krachtige zinnen, beschouwelijk, bevattelijk, geen grafieken bij de hand, geen cijfers, niets in de handen en niets in de mouwen… 

Waarom stijgt goud eigenlijk, was de eerste vraag. Want de man, laat ons hem Jan noemen, had wel vernomen links en rechts dat de goudprijs behoorlijk gestegen is. Het was een logische vraag, nietwaar ? Toch overrompelde ze mij enigszins.

Ik ben hier zodanig elke dag mee bezig dat ik me even niet kon voorstellen dat er ook mensen rondlopen op deze wereld die hier…bepaald geen kaas van hebben gegeten. Voor wie goud een ver-van-mijn-bed onderwerp is.

Maar ik herpakte mij gelukkig snel.

Ik vertelde van de ongebreidelde geldcreatie in het bijzonder van de Amerikaanse dollar, omdat de goudprijs wereldwijd in die munt noteert net als alle grondstoffen (dat wist hij niet). Ik legde uit dat hoe meer geld, in het bijzonder dollars, er kunstmatig bij gecreëerd worden, hoe lager de waarde ervan wordt (dat leek hem wel logisch). Hoe lager de dollar daardoor gaat, hoe hoger de goudprijs zou evolueren. Verder vertelde ik Jan dat de vraag naar goud nu al 1 % hoger ligt dan het aanbod. Van vraag en aanbod, daar wist hij alles van want Jan zit in de wijnhandel, dus wat ik hem vertelde leek hem alweer logisch geredeneerd. Tot hier kon hij goed volgen. 

Dat het op “de beurs” niet zo goed ging, al enkele jaren trouwens, was hem minder bekend. Jan is een kleine spaarder die maar enkele duizenden euro’s per jaar kan opzij leggen. Een gezin, drie kinderen, modaal loon, ik begrijp dat. Miljoenen, vele miljoenen bevinden zich in eenzelfde situatie. Die beurstoestand moest ik erbij halen om hem uit te leggen dat er sinds jaren een soort van vlucht naar een “veilige haven” plaatsvindt, weg van aandelen, obligaties, vastgoed, spaarboekjes ook, naar tastbare zaken, in het bijzonder goud.

Heel wat beleggers kopen dan goud omdat dit zijn waarde heeft bewezen sinds duizenden jaren, ook en vooral tegen inflatie. Inflatie – dat kende Jan. Hij zag ook dat hij vandaag met zijn loon minder kan kopen dan enkele jaren geleden. Vooral voeding vond hij duur geworden, en benzine. Gelijk had-ie. En hij begreep ook dat heel wat beleggers dan op zoek gaan naar iets dat zijn waarde houdt.

Zo vertelde ik hem dat bijvoorbeeld de Amerikaanse dollar vergeleken met honderd jaar geleden maar liefst 90 procent van zijn koopkracht heeft verloren. En goud dus niet; vandaag kun je nog evenveel kopen voor eenzelfde hoeveelheid goud als toen. 

Bezit ik zelf veel goud ? Daarop moest ik hem tot zijn verrassing ontkennend antwoorden. Ik probeerde het simpel te houden met uit te leggen dat ik wel een instrument bezit dat inspeelt op de verwachte stijging van het gele edelmetaal, dat ik vier keer zoveel verdien als de goudprijs evolueert. Dan vroeg hij natuurlijk wat voor instrument en vertelde ik hem van “turbo’s”… Toen dreigde het gesprek chaotisch te worden want ik begon hem te “verliezen”.

Ik moest het anders aanpakken en het gesprek terug naar de kern van mijn verhaal dirigeren. Ja, het werd een echt verhaal allengs, heel onverwacht ook. Ik had niet gedacht op een vroege ochtend in een weekend al een pleidooi voor beleggen in goud te moeten afsteken ! Maar Jan had nog meer vragen (deze man ging niet over één nacht ijs, zoveel was duidelijk). 

Hoe wist ik dat, als de goudprijs al tien jaar lang zoveel gestegen is, dat het nu niet ineens “gedaan” zou zijn ? Wauw, weer een voltreffer. Maar ik kaatste terug : omdat alle voorwaarden waarom goud zoveel gestegen is nog altijd gelden, vandaag nog meer zelfs dan jaren geleden. Daar had hij niet van terug… Maar was het kleine bedrag dat hij veil had en anders in een kasbon gestoken zou hebben, niet te weinig om fysiek goud te kopen ?

Neen, repliceerde ik, elk bedrag is goed. Ik raadde hem aan zich te wenden tot GOLD 50 in Antwerpen, waar men hem zeker zou kunnen verder helpen. En : om zijn aankoop, die mogelijk en hopelijk zou leiden tot vervolg-aankopen, te spreiden. Jan begreep gelukkig goed dat alles een keer terug naar beneden komt, dat er af en toe gecorrigeerd zou worden. Het zou spijtig voor hem zijn om voor bijvoorbeeld 2000 euro aan goud te kopen, om een week later nog maar 1800 euro te bezitten.

Daarom gaf ik hem de raad : nu voor 700 euro te kopen, binnen vier maanden nog eens voor 700 euro en zo dit proces telkens te herhalen. Zo zou hij hoog kopen…maar ook laag. Tenslotte zei ik Jan nog om, wanneer de goudprijs een keer flink zou dalen, zijn aankoopbedrag te verdubbelen. Oei, dat was duidelijk iets te hoog gegrepen; weer moest ik oppassen hem niet te verliezen… 

Back to basics. Jan is van origine Franstalig maar Nederlands is wel zijn tweede taal. Daarom nodigde ik hem uit naar een lezing te komen die ik binnenkort geef, die grotendeels over goud zal handelen. Ik raadde hem ook aan de site van DE GOUDKRANT eens te bezoeken en vooral veel te lezen over het onderwerp, een beetje aan zelfstudie te doen. 

Maar de conversatie ging verder. Ik moest de grote wapens bovenhalen om zijn aandacht, die beslist gewekt was, dat merkte ik, vast te houden. Daarom vertelde ik Jan dat niet minder van mijn 95 % van mijn hele vermogen in goud en zilver zat. Zilver ?, was de vraag. Waarom zilver ? Oeioeioei, ik was hier aan iets begonnen… 

Ik legde uit dat zilver evenzeer een edelmetaal is en in veel opzichten een gelijklopend verhaal als goud achter zich heeft. De zilverprijs wordt meegetrokken – naar boven – of meegezogen – naar onder – met de goudprijs. Beide zijn duizenden jaren en tot aan het jaar 1933 een wettig betaalmiddel geweest.

Zilver heeft dan nog iets voor op zijn grote broer : terwijl zilver opgebruikt wordt in de industrie, op is, weg, voorgoed, is bijna al het goud dat ooit gemijnd is nog aanwezig, in een of andere vorm omdat het gerecupereerd wordt. In tegenstelling tot wat het geval is voor goud, zijn er bij de centrale banken ook geen voorraden aanwezig die in theorie op elk moment op de markt kunnen komen en de prijs danig verstoren.

Daar komt dan nog bij dat, terwijl de goudmarkt al relatief klein is wanneer we ze vergelijken met de aandelen- of obligatiemarkt, die voor zilver nog eens vele, vele malen kleiner van omvang is. Een kleine verschuiving van de traditionele beleggingen naar zilver zal een bijzonder groot effect hebben.

Je begrijpt, beste lezer : ik moest de stof zo samengebald en eenvoudig mogelijk presenteren want – en daarin lag de uitdaging – ze moest voor een complete leek-in-het-vak begrijpbaar en te bevatten zijn. Wel : ik ben daarin blijkbaar geslaagd want Jan bleek na een uurtje praten overtuigd te zijn. Ik was dus geslaagd voor “de proef” ! Wat hem uiteindelijk deed “overlopen” was waarschijnlijk mijn vernoemen van hoeveel goud al in waarde gestegen is : van 250 dollar naar 1545 dollar betekent een verzesvoudiging in pakweg tien jaar. Ik zag zijn ogen op dat moment duidelijk schitteren en wist : Jan is “verkocht”… 

In het begin van dit stuk noem ik deze conversatie, deze confrontatie, ook onthutsend. Waarom onthutsend ? Omwille van het haast totale gebrek aan kennis van hoe een economie in mekaar zit, welke krachten er onderhuids werken en hoe die van invloed zijn op ons dagelijks leven en, vooral, financieel welzijn. Jan dacht namelijk – ik durf het bijna niet te vertellen – dat de Verenigde Staten …het rijkste land ter wereld is. Het rijkste !

Dat zegt hij tegen mij, ik die in zoveel publicaties net heb aangetoond en beklemtoond dat de VS een reus op lemen voeten is, die binnen tien jaar van de economische troon zal worden gestoten door China, die monetaire praktijken doorvoert zoals een tweede Zimbabwe, die een munt heeft die in sé de waarde niet heeft van het papier waarop ze gedrukt is, die… Ach, in gedachten beukte ik mijn hoofd tegen de muur om zoveel onwetendheid.

Als Jan de gemiddelde burger is, Jan-met de Pet, en daarvan durf ik gerust uitgaan, hoe erg is het dan gesteld met het merendeel van de bevolking ? Ik wil helemaal niet denigrerend doen over wie dan ook met een pet op, maar begrijp nu wel goed hoe “ze” deze mensen kunnen wijsmaken wat ze willen. Daar ging ik dus eens een flinke stok voor steken, op mijn manier. 

Ook mijn redenering omtrent en pleiten voor zilver kon er bij hem niet in. Het enige waaraan hij zich – toch – zou wagen is goud, fysiek goud als belegging. Daarom wilde hij van mij weten wat hem financieel het ergste kon overkomen indien zijn belegging een mislukking zou worden. Mind you : we spreken hier over tweeduizend tot tweeduizendvijfhonderd euro per jaar… Het leek wel alsof we met miljoenen gingen goochelen !

Maar ik begrijp Jan best; voor hem is dat bedrag zijn ganse spaarvermogen en dus iets waarmee bijzonder zorgvuldig moest omgegaan worden. Ik was allang blij van hem een stukje wijzer gemaakt te hebben en hem een stapje in de richting van het goldbug-zijn te hebben gebracht. Weer iemand aan “onze” kant, weer eentje minder voor de “andere” kant. Misschien moesten we maar een partij oprichten… 

Ik deed een boude uitspraak : ik beloofde hem dat de goudprijs in een slécht jaar…slechts 10 % winst zou opleveren. Wauw zei hij, dat is vijfmaal meer dan op een spaarboekje ! 

Heb ik hieraan verkeerd gedaan ? Hem valse hoop gegeven ? Ik denk en hoop van niet, het is namelijk mijn stelligste overtuiging. 

Toen kwam er nog een laatste vraag en die had zijn goede kanten en zijn slechte : Jan wilde namelijk mijn garantie dat de goudprijs de komende tien jaar zou stijgen. Oef, dat was me weer wat… Toch antwoordde ik hem naar eer en geweten (want ook mijn persoonlijk financieel lot hangt hiervan af) : ja Jan, met ups en downs zal de goudprijs nog tien jaar stijgen. De goede kant van de vraag was dat hij duidelijk op lange termijn denkt, knap; de slechte kant was dat hij, nog voor hij zijn eerste staafje gekocht heeft, al aan verkopen dacht… 

Mijn vraag aan jou, beste lezer, is : what would you do ? Hoe zou jij Jan te woord hebben gestaan ? Heb ik juist gehandeld ? Heb ik me niet aan grootspraak schuldig gemaakt ? Had ik het anders moeten brengen misschien ? Feit is dat ik doe zoals ik spreek (I put my money where my mouth is), en dat ik spreek zoals ik doe. Je bent een goldbug of je bent er geen. What would you do…?