Amerika is de laatste (tientallen) jaren de socialistische toer op gegaan, net als in Europa. Maar ook hier keert het systeem tegen zich. De afhankelijkheidsgraad van de overheid groeit met de dag alsook de kostprijs. Tot op het moment dat alles onbetaalbaar wordt.

De overheid moet een dienende rol spelen om de welvaart te verdelen over diegene die het nodig hebben. Spijtig genoeg denken meer en meer mensen dat ze iets nodig hebben van de overheid in plaats van eerst zelf de nodige oplossingen te vinden.

Maar verkiezingen worden niet gewonnen door te verkondigen dat het allemaal onbetaalbaar is en dat er bepaalde hulpmiddelen geschrapt moeten worden. Verkiezingen worden alleen gewonnen door beloftes te maken die de overheid alleen maar meer geld kost.

In Amerika ontvangt ondertussen 48,5% van alle huishouden een vorm van een tegemoetkoming. Dit is de helft meer dan 30 jaar geleden. Het totaal bedrag aan Social Security zou tegen het einde van dit jaar $ 727 miljard bedragen. Dit bedrag ligt hoger dan wat de overheid binnenkrijgt aan belastingen.

In 1965 leefde 1 op de 50 Amerikanen van Medicaid. Vandaag is dat aantal gestegen tot 1 op 6. Het Medicare fonds zal volgens de laatste voorspellingen 5 jaar sneller zonder geld vallen.

Er leven momenteel meer dan 46 miljoen Amerikanen van voedselbonnen. Met andere woorden, rekent 1 op de 7 Amerikanen op hulp van de overheid om aan eten te geraken. Dit is een stijging met 75 % op 4 jaar tijd. 42 % Van de alleenstaande vrouwen en 1 kind op 4 in Amerika maakt gebruik van voedselbonnen.

Met grote verwondering observeer ik de toenemende overtuiging dat een herstel om de hoek leunt … de groeiende hoop in het overheidsoptreden … en de bijna euforische stemming op de aandelenmarkten.

Hebben de machthebbers ons dan werkelijk behoed voor een nieuwe Grote Depressie zoals Ben Bernanke ons graag wil laten geloven?

Het vertrouwen dat de burger vandaag heeft in de overheid zal echter van korte duur zijn. Wie kijkt naar de onderliggende cijfers moet helaas toegeven dat de overheden net zo failliet zijn als het banksysteem dat ze proberen te redden.

De Verenigde Staten bijvoorbeeld realiseert dit jaar voor ongeveer $2.100 miljard aan inkomsten. Daar staan uitgaven van $3.600 miljard tegenover, hetgeen resulteert in een tekort van $1.500 miljard.

Het verschil moet gefinancierd worden met meer overheidsschulden. Deze schulden bedragen inmiddels $11.800 miljard.

Maar de Verenigde Staten hebben ook heel wat andere verplichtingen die je eigenlijk zo bij de uitstaande schulden mag rekenen. Ik heb het dan over de verplichtingen met betrekking tot de sociale zekerheid en Medicare.

Deze verplichtingen hebben een actuele waarde van respectievelijk $17.500 miljard en $89.300 miljard. Of anders gezegd, om in de toekomst aan deze verplichtingen te voldoen zou de VS vandaag reeds deze bedragen opzij moeten zetten.

Tellen we het allemaal bij mekaar op dan zitten we aan $118.600 miljard voor de totale schulden en verplichtingen van de Verenigde Staten.

En dit zou allemaal betaald worden met amper $2.100 miljard aan belastinginkomsten? Je hoeft geen rekenwonder te zijn om te begrijpen dat er geen enkele manier is voor de VS om aan deze verplichtingen te voldoen.

Indien we een minimale interestvoet van 3% rekenen op de uitstaande schulden en verplichtingen, komen we aan $3.558 per jaar. Of bijna 2 keer zoveel dan de fiscale inkomsten!

Maar denk maar niet dat Obama de ernst van de situatie in ziet en de buikriem aanhaalt. Hij ijvert zelfs om de “health care benefits” sterk uit te breiden. De overheid pakt de rekening wel op.

Van besparen is geen sprake. Goldman Sachs rekende vorige week nog voor dat de begrotingstekorten in het komende decennium niet onder de $1000 miljard per jaar uitkomen.

Tekorten moeten natuurlijk gefinancierd worden. En hier knelt nu net het schoentje. Je kan je afvragen of er wel voldoende spaargeld in de wereld aanwezig is om de VS dergelijke bedragen te blijven lenen. En dan vooral omdat de grootste schuldeisers van de VS (China en Japan) het geld zelf goed kunnen gebruiken.

Je moet goed beseffen dat men eigenlijk vandaag de tekorten al niet meer geleend krijgt, vandaar dat Bernanke een wit konijn uit zijn hoek toverde: Quantative Easing.

De Federal Reserve print geld om het vervolgens te lenen aan de overheid. Het gebeurt nu nog een beetje via een omweg en het wordt uiteraard uitgelegd als een noodzakelijke maatregel om de economie te stimuleren met extra liquiditeiten.

Ik begrijp echt niet hoe we er allemaal beter van kunnen worden door geld te printen en de waarde van iedere dollar die circuleert onderuit te halen. Hier wordt enkel de overheid beter van.

Het grote gevaar is echter dat de Federal Reserve geld zal blijven printen om de tekorten te compenseren. Het is een scenario om ernstig rekening mee te houden, en dan vooral omdat er voor de overheid geen andere uitweg meer is.

Dit beleid maakt me doodsbang. De Amerikanen volgen het pad van Zimbabwe, alleen zal hyperinflatie in de VS ook andere landen meesleuren in een diep gat.

Peter Bernholz (Professor Economie in Basel) bestudeerde de 12 grootste periodes van hyperinflatie die de wereld kende en ontdekte dat het omslagpunt gebeurde wanneer de tekorten 40% bedroegen van de uitgaven.

Voor de Verenigde Staten zitten we precies daar. Het tekort van $1500 miljard bedraagt 41,7% van de $3.600 miljard aan uitgaven.

Het is uiteraard nog niet te laat om dit waanzinnige beleid bij te sturen en de apocalypse te vermijden, maar heel veel tijd is er niet meer.