Zorgde de creatie van de ECB voor de schuldenberg?
Tot voor de jaren ’70 leende overheden zo goed als rentevrij geld bij hun eigen centrale bank. In de jaren ’70 werd de Europese centrale bank opgericht. Volgens artikel 123 van het Verdrag van Lissabon mogen overheden geen geld lenen bij de ECB. Hierdoor werden ze verplicht om geld te lenen bij de banken waar ze afhankelijk van de marktrente veel meer voor moesten betalen.
Als je kijkt naar de intresten die bijvoorbeeld Frankrijk heeft betaald sinds de oprichting van de ECB, dan is de som van deze intresten even groot als de Franse staatsschuld zelf. M.a.w. als Frankrijk had geleend bij zijn eigen centrale bank tegen zo goed als geen intrest, was Frankrijk nu zo goed als schuldenvrij.
In Amerika zie je een gelijkaardig verhaal. De Amerikaanse overheid heeft de laatste 24 jaar in totaal $ 8,2 biljoen aan intresten betaald. Dit is iets meer dan de helft van de totale huidige staatsschuld van ongeveer $ 15 biljoen.
Er is uiteraard een achterpoortje om overheden tegen het lage rentetarief van de ECB te laten lenen. Banken kunnen wel geld lenen bij de ECB tegen 1,25 %. Staatsbanken mogen ook lenen bij de ECB. De staatsbanken kunnen dan dat geld gebruiken om staatsobligaties te kopen van hun land.
Als we nu eens terug bij nul beginnen
Steve Keen, een econoom van de Oostenrijkse school, komt met een interessante theorie om de schuldencrisis het hoofd te bieden. Als we nu eens alle schulden kwijtschelden en helemaal opnieuw beginnen?!
Volgens Keen hebben we de keuze om gedurende een depressie periode van 10 jaar de schulden langzaam af te bouwen of zijn alternatief waarbij alle privéschulden worden kwijtgescholden, we de parasitaire banken failliet laten gaan, het bankwezen volledig nationaliseren en vervolgens opnieuw beginnen.
Volgens Keen hebben 90% van de huidige economen die werken voor overheden en universiteiten een volledig verkeer beeld van hoe de economie functioneert en wat de invloed van de geldcreatie door banken is op de cyclus van economische groei en economische neergang.
Lees het volledige artikel op goudmarkt.nl
De ondergang van Europa in beeld
Hoe Amerika kredietverslaafd werd
Slechts 2 generaties geleden was Amerika een land van hardwerkende mensen die enkel krediet kregen als ze het eigenlijk niet nodig hadden. Een aanvraag voor een autolening, een kredietkaart en hypothecaire krediet vergde een grondig onderzoek van de bankiers naar de kredietwaardigheid. Voor een verhoging van de limiet van je kredietkaar naar $ 500, moest je eerst op gesprek komen en werden je financiën helemaal doorgelicht.
De enige manier voor een huishouden om duurdere goederen aan te kopen, was door te sparen. Als je er niet in slaagde om je kredietkaart af te betalen, werd het geld van je spaarrekening genomen. Huizen werden gekocht om in te wonen, niet om mee te speculeren. Studenten zonder inkomen konden geen lening aangaan en vertrouwden op het spaargeld van de ouders.
Het probleem was echter dat deze activiteiten heel lage marges opleverden voor de banken. Ook de huizenmarkt en de retailers hadden te maken met een traag verloop van goederen. De banken, retailers en huizenbouwers sloegen samen met de regering de handen in elkaar en de economie om te vormen van laag risico/weinig krediet naar veel risico/veel krediet.
Geert Noels heeft nog hoop
Geert Noels heeft nog hoop, gelukkig maar. Hij legt mooi uit hoe de wereld in een Ponzischema of piramidespel verzeild is geraakt. We zitten in de eindfase waarin alles wordt meegenomen dat nog niet in de val was gelopen. De huidige middenklasse, hun kinderen en kleinkinderen zullen er voor opdraaien. Niets is te veel om de boel nog even draaiende te houden.
Een Ponzischema of piramidespel is tot een kunst verheven in onze westerse wereld: een schema waarbij de beloften groter zijn dan de mogelijkheden. Het banksysteem zoals het zich in de afgelopen dertig jaar heeft ontwikkeld, is daar een voorbeeld van. Een groot piramidespel gebaseerd op onhoudbare beloften.
