4 Reden waarom er geen QE 3 komt
1. De gezondheidsindex in Amerika, inflatie zonder voedsel- en energieprijzen, staat al op 3 %. Deze indicator wordt door de FED van dichtbij gevolgd.
2. De bezettingsgraad groeit, hetzij gestaag, sinds 2009. Het staat historisch gezien nog op een laag niveau, maar het is een bewijs dat de Amerikaanse economie zich herstelt.
De verdeling van de overheidsschulden
In Amerika is 47% van de $ 14,7 triljoen schuld in handen van de overheid en de Federal Reserve, 22% is in handen van buitenlandse Centrale Banken. 69% is dus in handen van niet-marktpartijen.
De Griekse staatsschuld is voor 65 % in handen van niet-residentieel (= E.C.B.).
De Portugese staatsschuld is voor 63 % in handen van niet-residentieel (=E.C.B.).
De Ierse staatsschuld is voor 83% in handen van niet-residentieel (= E.C.B.).
De Britse staatsschuld is voor 20% in handen van de Bank of England en voor 24 % van niet-residentieel. Samen dus 44% in handen van niet-marktpartijen.
Klik hier voor een grafische indeling >>
Het Westen Japaniseert
Ik las een heel interessant artikel op website van De Tijd. Stilaan groeien de gelijkenissen tussen de Westerse economieën en de Japanse economie van 2 decennia geleden. Er moet dringende werk gemaakt worden van de nodige hervormingen willen we niet het nieuwe Japan worden. Japanisering is destructief voor onze welvaart.
De laatste 20 jaar leeft Japan in een klimaat van lage groei, deflatie en een lage rente. Het Japans staatspapier heeft het de laatste 20 jaar beter gedaan dan de aandelen. Net als de Japanse rente in 1996 deed, is de Amerikaanse overheidsrente ook voor het eerst in 60 jaar onder de 2% gezakt. De Duitste 10-jarige Bunds staan niet veel hoger.
Kijken we even naar de reële rente, dan zien we dat de Japanners er momenteel zelfs beter aan toe zijn dan de Westerlingen: het land van de eeuwige deflatie is een spaarderparadijs met plus 0,8 procent rente. Aangepast voor inflatie verliezen langetermijnspaarders in Duitsland (min 0,4%), de VS (min 1,6%) en het VK (min 2,1%) koopkracht.
Welke gelijkenissen zijn er tussen het Japan van 20 jaar geleden en het Westen van nu? Er zijn naweeën van een beurscrash, teveel publieke schulden, lage groei, nulrente, vergrijzing en incompetente politici. Jeffrey Gunlach, topman van fondsbeheerder DoubleLine voegt daar aan toe: “Banken die hun activa niet willen afschrijven omdat ze dan niet meer solvabel zijn”.
Maar er zijn ook verschillen. Zo was Japan een geïsoleerd geval in de jaren ’90 terwijl nu heel de Westerse wereld op zijn knieën zit. Er is dus een grotere impact op de wereldeconomie.
Zolang het Westen meer en meer op Japan gelijkt, is er voor u en ik maar 1 manier om uw koopkracht te bewaren: … goud!
Zijn eurobonds de oplossing?
Hoe kan het dat de rente op Amerikaans schatkistpapier ondanks de afwaardering de neiging heeft eerder verder te dalen dan te stijgen? Hoe kan het dat het rendement op Japans schatkistpapier al jaren 1% bedraagt, terwijl het land een reusachtige schuld met zich mee draagt. Het antwoord op beide vragen ligt opgesloten in de omvang van de obligatiemarkt van beide landen. Die van de VS bedraagt Euro 6.600 miljard en die van Japan is met Euro 7.900 miljard zelfs nog groter. Beide markten zijn daarmee zo groot, dat het voor de gemiddelde institutionele belegger onmogelijk is deze markten in hun beleid te negeren en dus accepteren ze 1% rente op Japans schatkistpapier en iets van 2% op Amerikaans schatkistpapier.
Lees hier het volledige artikel van De Kritische Belegger verder >>
Europa en de VS gaan Japan achterna
Gaan de VS, gaat Europa het Japanse voorbeeld volgen? Volgens Albert Edwards van Société Generale is dat beslist het geval. Edwards heeft naam gemaakt als ‘ Beer’ toen hij in 1996 het thema ijstijd introduceerde ter verklaring van wat er in Japan aan de hand was. De Japanse economie van die dagen flirtte met deflatie en dat ging gepaard met een voortdurende lagere waardering voor aandelen.
Als reactie daarop vluchtten beleggers in schatkistpapier dat zodoende zijn waardering voortdurend zag oplopen. Economisch gesproken kenmerkt de ijstijd zich door langdurige periodes van (zeer) lage economische groei afgewisseld met korte oplevingen. Een ijstijd kan in principe heel lang duren, tot wel 15 jaar. Volgens Edwards is een Japanscenario voor de Westerse economieën bijkans onafwendbaar.
