skip to Main Content

Digitale munten bieden overheden de volledige controle over de mensheid

Het monetaire beleid zoals we dat vandaag kennen, wordt voor een groot stuk gevoerd via het traditionele banksysteem. 

Als de centrale bank in het verleden de rente verlaagde, ging dat over het tarief waartegen commerciële banken geld konden lenen.

De redenering was dat een lagere rente voor de commerciële banken ook zou doorgegeven worden aan bedrijven en particulieren en op deze manier dus de economie gestimuleerd wordt. 

Het rentewapen is natuurlijk al een tijdje uitgewerkt. Centrale banken hanteren nul- of zelfs negatieve rentes waardoor verdere verlagingen steeds moeilijker komen te liggen. 

Dit speelt in feite al sinds 2008, en het is om deze reden dat de meeste centrale banken quantitative easing ging toepassen. 

In het kort creëren centrale banken nieuw geld om daarmee via de financiële markten obligaties op te kopen. 

De verkoper van zo’n obligatie krijgt dan cash in handen waarmee in de regel andere activa gekocht worden. De prijzen van allerhande activa gaan vervolgens hoger, en dat zou wederom een goede zaak zijn voor de economie. 

Bovendien zorgen de massale obligatieaankopen voor een gigantische vraag waardoor de rentetarieven een enorme duik nemen. Het gevolg is dat overheden en bedrijven aan steeds lagere tarieven geld kunnen lenen, hetgeen een positief effect heeft op de economische ontwikkeling. 

Ook hier moeten we helaas vaststellen dat QE ondertussen zijn limieten heeft bereikt.

Maar liefst $31 biljoen aan obligaties noteren met een negatieve rente waardoor de poule obligaties die centrale banken kunnen kopen steeds kleiner wordt.

Bovendien liggen inmiddels de bewijzen op tafel dat QE de ongelijkheid alleen maar groter maakt. Dat lijkt me een logische conclusie aangezien het vooral de multinationals zijn die profiteren van de obligatie-aankopen.

De bakker om de hoek kan niet bij de centrale bank terecht voor funding en moet zich tot het lokale bankkantoor richten als de broodoven aan vervanging toe is.

En daar knelt nu precies het schoentje. Centrale banken hebben de zakken van banken vol met cash geld gestopt, maar het geld komt niet voldoende terecht bij de man in de straat.

Toen de Coronacrisis uitbrak, onderhandelde de toenmalige Belgische Minister van Financiën (huidig premier Alexander De Croo) een noodpakket van 50 miljard euro met de banken.

De Standaard schreef: “Nationale Bank en De Croo wringen banken arm om voor 50 miljard euro coronakredieten”.

Banken zouden slechts de eerste 3% aan kredietverliezen moeten dragen en de overheid stond garant voor de rest van de verliezen.

Een mooie deal voor de banken zou je denken?

En toch kan het de banken niet motiveren om extra leningen te verstrekken. Ik heb de cijfers van KBC er even bij genomen en deze grootbank had eind maart voor 158,4 miljard euro aan leningen uitstaan en drie maanden later was dat gedaald tot 157,6 miljard euro.

KBC heeft dus tijdens volle Coronacrisis de uitstaande leningen met 800 miljoen euro verminderd. 

Kortom, het huidige monetaire beleid slaagt er niet in om het geld in de juiste handen te krijgen. Het komt grotendeels terecht bij de banken, de multinationals en de superrijken, en de bakker krijgt van zijn bankier te horen dat hij die lening voor een nieuwe oven op zijn buik kan schrijven. 

Lacy Hunt, een vermogensbeheerder die de voorbije 3 decennia spot-on was met zijn voorspelling voor steeds lagere rentetarieven, vat het dilemma waarin de Fed gevangen zit mooi samen: “The Federal Reserve can lend but it cannot spend” 

De Federal Reserve is verantwoordelijk voor het monetaire beleid en kan op die manier extra liquiditeit beschikbaar houden, maar het gaat steeds om leningen die ooit terugbetaald dienen te worden.

Natuurlijk, de Amerikaanse overheid kan beslissen om extra geld te lenen en via de omweg van de commerciële banken kan de centrale bank het geld dan in handen van de overheid duwen.

Maar het is en blijft de overheid die beslist over de bestedingen. 

De Fed doet natuurlijk op dit vlak z’n best en dringt aan op extra stimulus, maar uiteindelijk zijn de handen van de centrale bank op dit vlak grotendeels gebonden. 

Dan zit je als centrale bank natuurlijk met een flink dilemma opgescheept. Het huidige beleid volstaat immers niet meer om de economie op poten te houden waardoor de situatie behoorlijk precair dreigt te worden. Zeker omdat tijdens de Coronacrisis nog maar ééns is gebleken hoe belangrijk het is om Joe Sixpack wat extra centen toe te stoppen.

De oplossing voor de Fed zit in een systeem van directere en gerichtere stimulus, zoniet dreigt alsnog een deflatoire spiraal. 

Voormalig Fed-voorzitter Ben Bernanke omschreef al eens tijdens een speech dat de Federal Reserve eigenlijk verantwoordelijk was voor de Grote Depressie van de jaren ‘30. 

Bernanke gaf aan dat deflatie makkelijk te vermijden is en dat centrale banken de sleutel op dit vlak in handen hebben.  

Het principe is in feite simpel: als je iedere Amerikaan een cheque van $10.000 opstuurt, zal dat geld grotendeels worden uitgegeven waardoor het een enorme stimulus voor de economie betekent. 

Je kan deflatie dus makkelijk vermijden door de juiste mensen te voorzien van de nodige centen. 

En hier komen dan de CBDC’s om de hoek kijken. CBDC staat voor “Central Bank Digital Currency”. 

De voorbije weken en maanden zit de ontwikkeling van CBDC’s plots in een stroomversnelling. Je krijgt de indruk dat er opeens heel wat haast mee gemoeid is. 

De meeste centrale banken zijn er volop mee bezig en het lijkt een kwestie van tijd vooraleer digitale munten beschikbaar zijn.

De centrale bank van de Bahama’s heeft trouwens reeds de eerste CBDC op de markt geïntroduceerd. De kop is eraf, en wees maar zeker dat anderen zullen volgen. De kans is groot dat we straks digitale euro’s, ponden, yens, dollars, … zullen kennen. 

CBDC’s zijn een droom voor centrale banken omdat het het een extra dimensie toevoegt aan het monetaire beleid.

De Bank for International Settlements (BIS) liet zich ontvallen dat digitale munten centrale banken de volledige controle bieden. 

En ja, CBDC’s bieden op het eerste zicht wel wat voordelen ten opzichte van cash geld. Zwart geld zal een stuk moeilijker worden en het Coronavirus kan digitaal niet verspreid worden. Dat zou wel gebeuren via bankbiljetten en muntgeld.

Betalingen worden via de digitale weg ook een stuk goedkoper en sneller. Bovendien kan je een stuk makkelijker geld sturen van het ene land naar het andere. 

Digitale munten bewegen zich via de blockchain waardoor al het geldverkeer geregistreerd wordt. Iedere transactie met een CBDC komt terecht op de blockchain en die data blijft voor altijd beschikbaar. 

Dat is dus wat het BIS bedoelt met de volledige controle. Cash geld staat gelijk aan privacy, maar dat hoef je van CBDC’s niet meer te verwachten. Via de blockchain wordt duidelijk waar jij je geld aan besteedt. Die data blijft voor eeuwig en altijd beschikbaar. 

Overheden smullen hiervan. Het innen van belastingen en boetes kan straks helemaal automatisch. Het geld wordt gewoon automatisch van je wallet overgemaakt naar de overheid. 

De mogelijkheden om je leven te sturen en te controleren, worden eindeloos. Zeker wanneer deze data gecombineerd worden met andere data.

Je hebt een hoge BMI en wil voor de tweede keer deze week een hamburger bestellen bij de drive-in van McDonalds? Je digitale wallet blokkeert deze transactie. Voor je eigen gezondheid uiteraard. 

Je houdt van reizen en neemt meerdere keren per jaar de vlieger? Via de digitale wallet kunnen er progressieve tarieven voor vliegtuigtickets gehanteerd worden. Het eerste ticket kost je 100 euro, het tweede ticket 200 euro, het derde 400 euro, enz 

In China houdt de overheid er al een soort puntensysteem op na. Wie zich niet gedraagt, ziet bepaalde vrijheden ingeperkt. Met CBDC’s kan je dit systeem heel erg makkelijk ook hier implementeren.

Ook centrale banken staan al te watertanden. 

Vandaag liggen negatieve rentes moeilijk omdat spaarders altijd de optie hebben cash geld onder hun matras te bewaren. Eens al het geld digitaal is, heb je die optie niet meer waardoor negatieve rentes makkelijk te implementeren zijn.

En wat te denken van een Universeel Basisinkomen?

Eens iedereen een digitale wallet heeft, is het een eitje om maandelijks je basisinkomen in je wallet te droppen. Misschien wordt zo’n basisinkomen wel de grote wortel die men voor onze neus laat bengelen? 

Met een basisinkomen in het vooruitzicht, is er wel een groot draagvlak te vinden om helemaal af te stappen van cash geld. Mensen zullen de CBDC’s met groot enthousiasme omarmen en later pas beseffen dat ze de volledige controle over hun leven hiervoor in ruil hebben gegeven. 

Overheden hebben tijdens de Coronacrisis al gezien hoe makkelijk we bereid zijn om onze vrijheden op te geven voor “de goede zaak”. 

Het lijkt me aannemelijk om te verwachten dat dit soort evoluties wel wat tijd nodig hebben en er ook nog heel wat beren op de weg liggen.

Eén van die beren, wordt benoemd door Burkhard Balz, een Duitse politieker en lid van de Bundesbank: “If the central bank digital currency has the same characteristics as traditional money, depositors could withdraw their funds in times of a crisis by converting it into digital euros, making the funds a liability for the central bank”

Wat meneer Balz hier in feite toegeeft, is dat deposito’s natuurlijk geen echt geld zijn maar een vordering op de bank. 

En waarom zou je zo’n deposito aanhouden als je je geld ook risicoloos bij de centrale bank kan parkeren?

Op deze manier zijn digitale munten natuurlijk een enorme bedreiging voor het banksysteem. 

Of je moet CBDC’s zien als een ideaal rookgordijn om het failliete financiële systeem te resetten? 

Op dat vlak is het alvast tekenend hoe diverse wereldwijde instellingen plots het concept van “The Great Reset” beginnen te pushen.

Het Worldeconomic Forum ziet de Coronacrisis als het breekijzer om zo’n reset versneld uit te voeren. 

“The pandemic represents a rare but narrow window of opportunity to reflect, reimagine, and reset our world” – Klaus Schwab 

Naast het WEF, lijkt ook het IMF zich achter een “Great Reset” te scharen.

“Now is the time”. 

“Never waste a good crisis”, is het niet?

En tenslotte wil ik je ook deze cover van Time niet onthouden:

Back To Top

Gratis boek: het eindspel van ons financieel systeem

Maarten Verheyen waarschuwde zijn lezers voor de crisis in 2008, is ervan overtuigd dat het huidige systeem gedoemd is om te mislukken en vreest dat de eindfase zeer dichtbij is nu.

Wat kan je doen om je vermogen te beschermen als het huidige systeem tegen de rotsen knalt?

Hoe kan je vermijden dat je uit het oog van de storm blijft?

Dat en veel meer ontdek je in het ebook dat Maarten gratis voor je beschikbaar heeft.